HALİFELİĞİN SONU VE HANEDANIN SÜRGÜNE GİDİŞİKitap Alıntısı
Gazi, hanedandan sadece erkeklerin sınır dışına çıkarılmasına taraftardı. Fakat Meclis buna itiraz ederek (Paşa’ya rağmen... çokinandırıcıgelmiyor ama...), kadınların da erkeklerle birlikte sınır dışına çıkarılmasına karar verdi.
...
(Halife) gazeteleri göstererek, "Ben hain değilim. Ölsem de buradan gidemem" gibi sözler söylemeye ve soğukkanlılığını kaybetmeye başlamıştı.
Polis Müdürü Saadettin, kendisini saygılı bir şekilde yapıştırmaya çalıştı. Metin olmasını söyledi. Bugünkü durumun tarihin kararından başka bir şey olmadığını hatırlattı.
...
Abdülmecid Efendi, ..., sarayın tahtını öperek vedalaştı ve otomobiline bindi.
...
Gidecekleri yer, İsviçre'nin Bern şehriydi.
...
Sınırdışı edilen hanedan efradı 100 kadardı ve bunların 16'sı damattı.
Gazzeli olan Dahlan abluka altındaki bölgeye yıllardır çantalar dolusu para sokturup halkı HAMAS'a karşı yanına çekmeye ve -2007'deki darbe girişiminde adamlarının sınırdışı edildiği bir ortamda- tabanını genişletmeye çalışıyordu. Aynısını Batı Şeria'daki mülteci kamplarında da yapıyordu. Şimdilerde İsrail'le birlikte HAMAS'sız Gazze planları yapılırken eski Gazze güvenlik şefi Dahlan'ın savaşla yıkılmış bölgenin başına geçirilmesi düşünülüyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kuveyt, Suudi Arabistan ve diğer çoğu Körfez ülkesi gibi petrol sanayinin ve destek altyapısını geliştirmek için yabancı işgücüne ihtiyaç duyuyordu. 1956 yılı geldiğinde ülkede ikamet eden yabancı sayısı Kuveytlilerden fazlaydı. 1980'lerin ortasında ülkenin toplam 1.5 milyon olan nüfusunun yüzde 60'ının yabancı olduğu tahmin ediliyordu. Kuveyt işgücündeki yabancı hakimiyeti, sıradan işçilerden mavi yakalılara ve idarecilerden meslek sahiplerine kadar yayılmaktaydı. Kuveytli olmayan en büyük grup, Batı Şeria ve Ürdün'den gelen Filistinlilerin sayısı, 1980'lerde 300 ila 400 bin kişiyi bulmuştu. Kuveyt hükümeti Kuveytlilere sağladığı imkânları yabancı işçilere sağlamıyordu: Yabancılar arazi ya da ev sahibi olamazlardı ve uyarılmadan sınırdışı edilebilirlerdi. Ayrıcalıklı Kuveytlilerle göçmen işçiler arasındaki farklılık, özellikle bölgesel kriz zamanlarında ülke içinde bir gerilim kaynağı olmaktaydı.
1492'de Hıristiyan olmayı reddeden seksen bin civarında Yahudiye Portekiz'de Kral II. Joao tarafından siyasi iltica verildi. İşte bu Portekiz Yahudileri ve onların torunları arasında ateizmin en açık ve dramatik örneklerini görüyoruz. Bu Yahudilerin bir kısmi ümitsiz bir şekilde eski inançlarını muhafaza etmek istediler, fakat ya zor ya da imkânsız buldular, çünkü uygun kültleri yoktu. 1492'de Portekiz'e göç eden Yahudiler, İspanyol dönme "conversos"lardan daha dayanıklıydı: inançlarını reddetmektense sınırdışı edilmeyi tercih etmişlerdi.
İspanya'da 1499'da Müslüman sakinlere, sonrasında birkaç yüzyıl içinde Avrupa'nın Müslümansızlaşacağı, Hıristiyan olma veya sınırdışı edilme seçenekleri verildi.
Esad'ın ve Saddam'ın elinde Baas, Pan-Arap misyonunu kaybetti, rakip Suriye ve Irak şubelerine bölündü. Bu rekabetin ilk kurbanlarından biri Eflak oldu. Artık kendisine ihtiyacı olmayan bir Baas rejimi tarafından sınırdışı edilen Eflak'a Saddam Hüseyin kollarını açtı ve Irak Baas'ının partinin kurucusunun ilkelerine sadık kaldığının kanıtı olarak, onun Bağdat'ta bulunmasını gösterdi.
Her iki rejim de siyasal baskı ve toplumsal reform uyguluyorlardı. Gerçi bu reformların boyutları abartılmamalıdır. Son şah döneminde İran'da da olduğu gibi daha okumuş ve varlıklı bir nüfusun ortaya çıkmasının yanı sıra siyasal örgütlenme ve özgür ifade konularında artan bir fırsat yoktu. Suriye ve Irak, Baas Partisi'nin, askeri kuvvetlerin ve iç güvenlik kurumlarının gücüyle desteklenen otoriter diktatörlerce yönetilmekteydiler. Bunlar, Hafız Esad ve Saddam Hüseyin'in yoksul köylülükten ülkelerinin başına yükselirken kullandıkları kurumlardı ve iktidarlarını sürdürmek için onlara yaslanmaya devam ediyorlardı.