eyup
@skywalker87
Şu anda okuduğu kitaplar
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Birden kaldırımda durdu. Niçin durduğunu bilmiyordu. Sonra kendi kendine güldü. 'Peki,' dedi, 'dünyada her şey bitti de, bir ben mi kaldım?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
eyup
, bir kitap okuduPuan vermedi·192 syf.·
16 saatte okudu
·Okunma: 28 Nisan 2026 01:20
·2026 80. kitabı
Nehir
Siddhartha’nın arayışı; yürüyüşün ve öğretilerin her insan için aynı anlamı taşımasının mümkün olmadığını anlatır. En az iki kere, farklı zamanlarda okunması gereken bir kitaptır; her okumada farklı anlamlar çıkarabilirsiniz. Siddhartha, kalıplaşmış öğretilerin onu ancak bir yere kadar götürebileceğini, huzura ermek için kendi yolunu kendisinin çizmesi gerektiğini düşünür. İyi olanı da kötü olanı da yaşamadan gerçek bilgiye ulaşmak mümkün değildir. Bilgi aktarılabilir ama bilgelik aktarılamaz.
Dünya zevkleri (çoğu öğretiye göre) kötüdür ama Siddhartha için bu zevkler de yaşanması gereken birer duraktır. Kendi oğlunun da tıpkı kendisi gibi babasını terk etmesiyle büyük bir çöküş yaşar. Bu olay, yıllar önce kendi babasına çektirdiği acıyla onu yüzleştirir. Sonunda nehrin rehberliğinde iç benliğine ulaşır. Nehir hem akar hem de her zaman oradadır; geçmiş, şimdi ve gelecek aynı anda mevcuttur. Bu durum, hayatın bir varış noktası değil, bir akış olduğu fikrini pekiştirir.
Sonsuz Döngü
Puan vermedi
Kitabın adından da anlaşıldığı üzere hikâye; Josef K. hakkında bir dava açılmasıyla, karara kadar geçen gelişmeleri anlatmaktadır. Konular sıralı bir şekilde ilerlemez, bütün olaylar bir karmaşa içerisindedir. Hakkında açılan davanın ne olduğunu bilmez; dava sonuçlanıp beraat alsa bile aslında hiçbir zaman tamamen suçsuz sayılmaz. Bürokrasinin çarkları arasında ezilir ve mahkeme koridorlarında bitmeyen yürüyüşü başlar.
Josef K. kendini savundukça aslında suçunu farkında olmadan kabul etmiş sayılır. Çünkü; 'Eğer bir savunma yapıyorsan, suçlanacak bir şeyin olduğunu da kabul ediyorsun demektir' paradoksuna kendini hapseder.
Dava, sadece bir hukuk eleştirisi değil; insanın kontrol edemediği, doğduğundan itibaren içinde bulunduğu yasalar karşısındaki aciz kalışıdır. Mahkeme başlangıcıyla beraber 'insan' olarak girdiği o karanlık koridorlardan; insanlığını kaybetmiş, her şeye teslim olmuş bir 'hiç' olarak çıkar ve hikâyesi son bulur.