me
@solinvictus0
insan gayret gösterirse her şeyden mutlaka bir şey öğrenebilir. en sıradan, en normal yerden bile mutlaka bir şey öğrenebilir. sakal tıraş etmenin bile ayrı bir felsefesi vardır diye okumuştum bir yerde. gerçekte bir şeyler öğrenmesek, yaşamayı sürdüremeyiz.
benim yüzüm, benim kalbim, diğerleri için anlamı olmayan bir kabuktan başka bir şey değildi. benim kalbimle bir başkasının kalbi birbirini yakalayamıyordu. hey, diyordum. hey, diyordu karşıdaki. hepsi bu. kimse el kaldırmıyor. kimse bir daha başını çevirip bakmıyordu.
bedenine değen göğsü aklına geldikçe Fare yüreğinde çok uzun zamandır unuttuğu bir şefkat hissinin büyüdüğünü duyumsadı.
ışık, ılık esen rüzgarla titriyordu. ağaçların arasındaki kuşların sürü halinde uçmaya başlayacakları sıradaki gibi hava yavaşça dalgalanıyordu sanki. rüzgar usulca, yola paralel olarak yeşilliklerin üzerinden esiyor, ağaçların yapraklarını titretmeden kırlıktan geçip gidiyordu. guguk kuşlarının ötüşleri yumuşak güneş ışığının içinden geçip etrafa yayıldıktan sonra kayboluyordu. tepe birkaç iniş çıkışın ardından düzleşmiş, uykuya dalmış iri bir kedi gibi güneşli manzaranın içine kıvrılmıştı.
“o şöyle bir kızdı…” diye başlayıp en fazla 25 kelimeyle yazıya dökülebilecek, çalakalem resmedilebilecek bir hayatı yaşamak istemiyorsun. yaşayabildiğin kadar yaşamak istiyorsun…
Sayfa 41
