Agatha Christie'nin Karanlık YüzüPolisiye
On Kişiydiler'i diğer Christie romanlarından ayıran şey, atmosferin kendisi. Issız bir adada mahsur kalan bir grup yabancı ve giderek daralan, nefes almayı güçleştiren bir gerilim. Ada, roman ilerledikçe adeta küçülüyor; dışarısı yok, kaçış yok, güvenilecek kimse yok. Bu klostrofobik baskı, son sayfaya kadar bir an bile gevşemiyor.
Christie bu romanda, onlarca yıldır "kuru ve zekâ oyununa dayalı" diye etiketlendiği kalıptan çıkıp noir'ın tam kalbine giriyor. Kapalı mekân, belirsiz ahlak, çaresizlik duygusu ve adaletin kurumsal yollardan değil bambaşka bir kanaldan gelmesi. Bunlar klasik bir dedektif romanının değil, karanlık bir gerilimin malzemeleri. Christie'nin noir yazmadığı iddiası, On Kişiydiler'i okuyunca çok zor savunulur hale geliyor.
Romanın merkezinde yine o Christie sorusu var: Hukuk yetersiz kaldığında, adalet nasıl gerçekleşir? Cevap bu kez çok daha karanlık, çok daha rahatsız edici.
Kitabı kapatır kapatmaz sizinle paylaşmak istedim. Çünkü bu güzellikten kimse mahrum kalmamalı diye düşündüm. Gerçekten de öyle keyifli ve nefes kesici bir okuma oldu ki benim için, müthiş keyif aldım.
Lyla iş yerinde sorunlarının da olduğu bir dönemde, erkek arkadaşı ile bir televizyon programına gitmeye karar verir. Bu program bir realty showdur. Harika bir adada geçirecekleri günleri düşünerek, bu yarışmaya katılmaya karar verirler. Programın konsepti aslında bizim de yabancı olmadığımız bir adada geçecektir. "Mükemmel Çift" programı, yılın mükemmel çiftini bulmaya hazırlanıyordur. Yolculuk harika geçmiştir ve gerçekten de hayallerinin de ötesinde bir ada onları bekliyordur.
İlk görevler verilmiştir. Fakat bu görevden sonra cennet bir anda cehenneme dönmüştür. Çok büyük bir kasırga herşeyi yerle bir etmiştir. Artık tek yarışma hayatta kalma olmuştur.
Derin sırlar ve inanılmaz olaylar vardı kitapta. Nasıl akıllıca hazırlanmış bir kurgu... Hayran olmamak mümkün değil. Sanki film izliyormuş gibi okudum. Sonunda ise gerçekten beni ters köşe eden kısımlar oldu. Yani kitabı son sayfaya kadar okumama değdi.
Elbette yürekten tavsiye ederim. Eminim ki okuyan herkeste de aynı hisleri uyandıracak bu kitap.
Keyifli okumalar dilerim...
Merhaba arkadaşlar. Hepimize günaydınlar, güzel bir gün olması dileklerimle. Sürprizleri sever misiniz? Aşağıda sizlere bir sürpriz bırakacağım. Esrarlı Ada yine çocukluğumdan hatırladığım ama okumaya başlarken hafızamda canlanmayan, o küçük hikayeler serisiyle okul kütüphanesinde ilkokul zamanlarımızda okuduğum eserlerden biriydi. Şimdiyse, orijinal baskısından çeviri okuduğumuz 700 sayfalık bir külliyatla birlikteyiz. Bu külliyatın neresini anlatacağız, bunca sayfayı nerede özetleyeceğiz bilmiyorum ama elimden geldiğinde kitapla bağımızı bozmadan ilerlemeye çalışacağız. Evvela savaş tutsağı olan birkaç kişinin düştüğü ada bizim hikayemizin temel konusunu oluşturuyor. Bu bilgiyi vererek başlayalım.
Ada konulu eserlerin başında benim için dünya yansa da yıkılsa da Robinson Crusoe gelecek ve her ada konulu eserde de kıyaslamam bu yüzden ne yazık ki başka bir eser değil bu olacak. Maalesef bu kıyaslama durumunu da asla ama asla aşamıyorum. Richmond adında bir savaş kampından önce balonla kaçan suçlular (ABD İç Savaşı ile bağlantılı ama tarihi detayları bilmiyoruz sadece suçlu veya mahkum oldukları bilgisi kitapta var) daha sonra bir fırtınaya yakalanıyor, daha sonrasında bir adanın yakınına düşüyorlar. Bunlardan Cyrus Smith bir mühendis ve aynı zamanda bir bilim adamı. Köpeği Kop ile beraber kölesi Neb, gazeteci Spilett, denizci Pencroff ve yardımcısı Brown da diğer kaçaklar. Aslında buraya kadar oldukça normal bir şekilde ilerliyoruz ama şimdi biraz ada hakkında merak uyandıralım istiyorum.
Balona toplamda 5 insan ve 1 köpek girmişti. Ancak 4 insan çıktı. Buna kimse şaşırmayacak ama grubun en kariyerlisi olan Cyrus Smith balondan sağ çıkanlar arasında yok. Kariyerli dedim bilerek çünkü onu aramak için nedenleri onu sevmeleri yahut yol arkadaşı olmaları değil onu
Bekle beni, beklediğime değmedi.
Yeni bir roman hevesiyle hemde Trabzon gezisinden hatıra kalsın diye ümitle aldım. Fakat okudukça zülfü livaneli nin hayatından kesitler olduğunu farkettim. Zaten kitabın sonunda yazar bunu açıklamış.
Zülfü livanelinin bazı kitapları nedense (bende) umduğum gibi çıkmıyor. Mesela Serenad kitabı çok beğenilirken Konstantiniyye Oteli aynı etkiyi yapmadı.
Son Ada kitabı çok vurucu olmasına rağmen Balıkçı ve oğlu biraz sönük kaldı vb.
Kitapta anlatılan konu çok önemli, dönemin büyük sıkıntılarından bahsetmiş yazar. Ülkemizde düşünce konusunda nedense hangi çevreden olursa olsun hep bir önyargı, kabul etmeme mevcut ve bu durumu maalesef aşamıyoruz. Son söz olarak konu çok iyi ama kitap daha vurucu ve dokunaklı olabilirdi...
Hikmet Hükümenoğlu’nun okuduğum ilk kitabı. Keşke daha önce tanışsaydım. Hem dil hem anlatım hem de olay örgüsü yönünden çok çok akıcı bir kitaptı.
Özetlemek gerekirse: Körburun, İstanbul'da Büyükada'dan sonra gelen en son ada olarak geçen hayali bir ada. Günde iki defa vapur seferi olan ıssız, insanların pek bilmediği, içinde Rumların da yaşadığı bir yer. Kitap geçmişi ve bugünü anlatarak ilerliyor. Karakter sayısı oldukça fazla. Her biri ayrı hikaye. Seher,Murat(kitabın sonunda ona üzüleceğim asla aklıma gelmezdi), Meral Hanım, Hayri, Neriman abla... Olaylar sadece adada geçmiyor bu arada. Zamanın siyasi olaylarına yer vermesi, Rumlarla yaşanan sorunlar, bu olayların karakterleri doğrudan ya da dolaylı olarak etkilemesi kitabı çok zenginleştirmiş. Sadece birkaç soru işareti kaldı kafamda. Örneğin Reyhan’a ne oldu, Hayri Dilara’ya ne söyledi de intihar etti, Seher’le Altan nasıl yüzleşti, Seher nereye gitti gibi… Her neyse. Fırsat buldukça yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım. İyi okumalar.
Puan vermedi·196 syf.·
2026 42. kitabı
Yaşar Kemal'in "Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiştir" övgüsüyle dikkatimi çeken, Zülfü Livaneli'nin gayet sade ve akıcı bir dille kaleme aldığı etkileyici bir eserdir.
Anlatılan hikayenin, başlangıçta ütopya olarak görünse de sayfalar ilerledikçe distopyaya dönüştüğünü görüyoruz. Tüm kitap boyunca ülke siyasetimize göndermelerde bulunduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Yazarın "son sığınak, son insani köşe" olarak tanımladığı bu adaya diktatör bir başkanın gelip yerleşmesi ve ada yönetimini eline almasıyla, bir zamanlar herkesin huzur içinde ve mutlu bir şekilde yaşadığı bu adanın nasıl bir cehenneme dönüştüğüne şahit oluyoruz.
Okumayı düşünen herkese şimdiden iyi okumalar dilerim.
