Herşeyi sürekli ağlayarak, aşağılık uğraşlarını ve hatta ihtiraslarını muazzam işler gibi atfedip,bir de bunları insanların hayrına yaptıklarını söyleyenler sonunda hep kaybedenlerdir.
İnsan hayatının bir düş olduğunu düşünmesi,pek çok insanın varsaydığı gibi,benimde her zaman kafamı meşgul ediyor.İnsanın yaratıcı ve araştırıcı gücünü kapatan sınırlamalara baktığım zaman;bütün uğraşların sadece ihtiyaçlarımızı karşılamaya dönük olduğunu ve zavallı ömrümüzü uzatmaktan başka birşeye yaramadığını görünce ve o zaman araştırmalarının belli noktalarında duyulan avuntunun sadece hayali bir tekrar olduğunu fark ettiğim zaman,oysa insanın adeta mahsus kaldığı duvarları rengarenk ve aydınlık umutlarla süslemesi....
Hiçkimsenin bir şeyi sırf başka birisi için yapmadığını göreceksiniz.İnsanın bütün eylemleri kendisine yöneliktir, bütün hizmetleri kendine -hizmettir,bütün sevgisi kendini sevmesindedir.
Bu yorum sizi şaşırttı mi?Belkide sevdiğiniz insanları düşünmektesiniz.Ama daha derinlere inin,sonunda sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz:Siz bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz!Siz arzuyu seviyorsunuz ,arzu edilen şeyi değil.