Kendinle Aynı Ritminde Kalabilmek
Bu kitabı okurken hoşuma giden şey, koşunun burada bir spor olmaktan çıkıp bir yaşam biçimine dönüşmesi. İnsanlarla yarışmaktan çok kendi ritmini korumaya çalışan birinin düşüncelerini okuyormuş gibi hissini çok sevdim. Özellikle “dünkü kendini geçmek” fikri kitabın tamamına çok güzel yayılmış.
Okurken koşuya, yazmaya, yalnızlığa ve disipline başka bir yerden bakmamı sağladı. Bence bu kitap, hızlı sonuçlar beklemeden emek vermenin, kendi ritmini bulmanın ve sessizce devam etmenin değerini çok güzel anlatıyor.
Anlatımı çok sade ama o sadeliğin içinde garip bir derinlik var. Sessizlik, yalnızlık, disiplin, rutinler… Bunları çok dürüst bir yerden anlatıyor. Kitap boyunca sanki koşmayı değil de insanın kendiyle uzun süre baş başa kalabilmesi dinledim.
️ Bazı hikâyeler yalnızca bir olay örgüsü anlatmaz okuru sırların, hesaplaşmaların ve güç mücadelelerinin tam ortasına bırakır. Altair Payan da tam olarak bunu yapan, temposunu son sayfasına kadar koruyan bir roman.
️ Maskelerin düştüğü, gizlenen gerçeklerin birer birer ortaya çıktığı bu hikâyede asırlardır saklanan sırlar, geleceğin anahtarı olarak görülen Nfortiorium ve bir milletin kaderini değiştirebilecek olaylar iç içe geçiyor. Kahramanlarla hainlerin yolları kesişirken, verilen her kararın ve edilen her yeminin büyük sonuçlar doğurduğu bir atmosfer okuyucuyu karşılıyor.
️ Hasan Balaban, olay örgüsünü yalnızca gizem unsurları üzerine kurmakla kalmıyor merak duygusunu sürekli canlı tutarak hikâyenin katmanlarını adım adım açıyor. Roman boyunca kimin dost, kimin düşman olduğu sorusu zihinlerde yerini korurken, güç dengelerinin değişmesiyle birlikte gerilim de giderek yükseliyor.
️ Sırlar, sadakat, ihanet, mücadele ve kader kavramlarını merkezine alan Altair Payan, özellikle gizem ve aksiyon unsurlarının iç içe geçtiği hikâyelerden hoşlanan okurların ilgisini çekebilecek bir eser. Her yeni gelişmeyle birlikte hikâyenin biraz daha derinleştiği, okuru sürekli bir sonraki sayfaya yönlendiren akıcı bir anlatı sunuyor.
️ Eğer sırların gölgesinde ilerleyen, güç mücadelelerinin yön verdiği ve son ana kadar merak duygusunu koruyan romanları seviyorsanız, Altair Payan keşfedilmeyi bekleyen dikkat çekici eserlerden biri olabilir.
"Bilge Kağan ne demişti? 'Üste mavi gök çökmedikçe altta yağız yer delinmedikçe ey Türk milleti, senin ilini ve töreni kim bozabilir?'"
Reklam
Voltaire'in, “Doğu hikâyesi” kılıfını kullanarak Avrupa toplumunu dolaylı biçimde eleştirdiği küçük romanı. Merkezde Sadık (Zadig) karakteri var: akılcı, iyi niyetli ve dünyayı çözebileceğine inanan biri. Romanın içerdiği zıtlık da burada: Sadık’ın aklı, onu doğruya değil, çoğu zaman yanlış anlaşılmaya götürür. Bu durum Voltaire’in temel tezlerinden birine bağlanır: İnsan aklı güçlüdür ama gerçekliği bütünüyle kavrayacak kadar güvenilir değildir. Eserin en önemli temalarından biri kader meselesi. Sadık sürekli “Neden bunlar başıma geliyor?” sorusunu sorar. Olaylar zinciri rastlantı gibi görünür fakat sonunda her şeyin bir tür geçmiş bağlantı içinde olduğu hissi verilir. Ancak Voltaire burada metafizik bir kader öğretisi sunmaz; daha çok, insanın geriye dönük anlam üretme eğilimini hedef alır. Yani “kader” dediğimiz şey, çoğu zaman olaylar bittikten sonra görebildiğimiz bir desendir. Adalet teması da keskin. Sadık iyi olmasına rağmen sürekli cezalandırılır. Bu durum, dünyada ahlaki davranış ile sonuçlar arasında doğrudan bir ilişki olmadığını gösteriyor. Voltaire’in ironisi de burada: Evren, insanın ahlak beklentilerine göre işlemez. Bu fikir, dönemin iyimser “düzenli evren” anlayışına açık bir itiraz olarak karşımıza çıkıyor.
Kitap, küçük hacmine rağmen üç şeyi aynı anda yapıyor: kader fikrini çözmek, adalet duygusunu sarsmak ve insan aklının sınırlarını görünür kılmak. Hiciv dolu bir kitap.
Spoiler içerir1000Kitap
Algernon'a Çiçekler insan zekası üzerine yazılmış bir bilimkurgu romanı gibi görünse de aslında insan ruhunun derinliklerine inen, sevgi, yalnızlık, aidiyet ve insan olmanın anlamını sorgulayan son derece etkileyici bir eserdir. Romanın merkezinde yer alan Charlie Gordon, zihinsel engeli nedeniyle çevresi tarafından küçümsenen, alaya alınan ancak buna rağmen insanlara karşı sevgisini ve iyi niyetini koruyan bir karakterdir. Charlie'nin en büyük hayali akıllı olmaktır. Çünkü o, hayatındaki bütün eksikliklerin nedenini yeterince zeki olmamakta görür. Bilim insanlarının yürüttüğü deneysel bir çalışmaya katılmasıyla hayatı tamamen değişir. Daha önce aynı deneyin uygulandığı Algernon isimli farede görülen başarı, Charlie üzerinde de etkisini gösterir ve kısa süre içinde onun zekâ seviyesi olağanüstü bir biçimde yükselmeye başlar. Ancak romanın asıl gücü Charlie'nin zekâ kazanmasında değil, bu süreç boyunca kendisi ve dünya hakkında öğrendiği gerçeklerde saklıdır.
Charlie başlangıçta insanların ona güldüğünü değil, onunla birlikte güldüğünü sanmaktadır. İçinde bulunduğu dünyanın acımasızlığını fark edecek kapasiteye sahip değildir. Bu nedenle aslında farkında olmadan daha huzurlu bir yaşam sürmektedir. Zekâsı arttıkça geçmişini yeniden değerlendirmeye başlar. İş arkadaşlarının yıllarca onunla eğlendiklerini, insanların ona acıyarak yaklaştıklarını ve ailesinin bile onu olduğu gibi kabul etmekte zorlandığını fark eder. Bilgi ve farkındalık arttıkça Charlie'nin yaşadığı acılar da derinleşir. Roman bu noktada okuyucunun karşısına çok önemli bir soru çıkarır: Bilmek gerçekten her zaman iyi midir? Charlie'nin hikâyesi, cehaletin mutluluk olup olmadığı tartışmasını son derece etkileyici bir biçimde ortaya koyar. Çünkü o, akıllandıkça yalnızlaşır ve insan ilişkilerindeki
Selamm arkadaşlar
Yakışıklı bir öğretmenle evlendiğinde hayatının kusursuz olacağını düşünen Eve için gerçekler hiç de öyle değildir. Matematik öğretmeni olan Eve, aynı okulda edebiyat öğretmeni olarak çalışan eşi Nate'in zamanla kendisinden uzaklaştığını hisseder. Giderek azalan ilgisi ve neredeyse tamamen biten evlilik hayatları, Eve'nin mutsuzluğunu her geçen gün artırmaktadır.
Öte yandan Addie, bir yıl önce yaşanan olayların etkisinden hâlâ kurtulamamıştır. En yakın arkadaşının okuldan uzaklaştırılmasına neden olan suçlamaların merkezinde yer aldığı için herkes ona farklı gözle bakmaktadır. Yeni eğitim yılına başlamak istemese de annesinin ısrarı yüzünden okula dönmek zorunda kalır. Arkadaşlarının dışlaması ve öğretmenlerinin ona karşı sert tavırları nedeniyle okul onun icin daha da zor bir yere dönüşür.
Ancak okulda ona farklı davranan biri vardır. Edebiyat öğretmeni Nate. Addie ilk kez biri tarafından dinlendiğini ve anlaşıldığını hisseder. Zamanla öğretmenine karşı duyguları güçlenmeye başlar. Başlarda masum görünen bu yakınlık, giderek tehlikeli bir noktaya sürüklenir. Addie, Nate gibi bir adamın Eve ile nasıl evli olduğunu sorgularken, geçmişte yaptığı hataları tekrar etmemeye calışmaktadır. Fakat olayların yönü, beklenmedik bir şekilde değismeye baslar.
Bir yandan kocasının davranışlarındaki tutarsızlıklarla uğraşan Eve, diğer yandan Addie`'nin varlıčından giderek daha fazla rahatsız olur. Genç kızı evinin çevresinde gördüğünde ise artık bir şeylerin kontrolden çıktığını düşünür ve bu duruma son vermeye karar verir.
Herkesin sakladığı yaralar bastırdığı arzular ve yüzleşmek istemediği gerçekler bulunuyor. Bu nedenle okur zaman zaman bir karaktere hak verirken birkaç sayfa sonra aynı karakterden uzaklaşabiliyor.
Yazar, olayları yalnızca yasak bir
Değirmen Öykülerinde Okuyucuya Bırakılan Sessiz YorumEdebiyat
Sabahattin Ali'nin ilk öykü kitabı olmasına rağmen Değirmen’i oldukça beğenerek okudum. Kitaptaki metinlerde yazarın kendine özgü o bildiğimiz anlatım tarzı daha bu ilk adımda bile çok net hissediliyor. İlk eserinde bile insan psikolojisine yaklaşımı, sade ama insanın içine işleyen etkili dili ve karakterleri işleyiş biçimi oldukça belirgin. Ayrıca öykülerde sadece bireysel hikayeler değil, dönemin toplumsal yapısı ve insan ilişkileri de çok doğal bir şekilde yansıtılmış. O dönemin toplumsal koşullarını, insanların yaşam tarzını ve o eski zamanların ruhunu satır aralarında hissetmek kesinlikle mümkün. Bu da kitabı sadece edebi değil, aynı zamanda dönemini çok iyi aynalayan güçlü bir metin haline getiriyor.
DEĞİRMEN
Bu öyküyü okurken beni en çok etkileyen şey, aşkın gerçekten ne olduğu üzerine yeniden düşünmek oldu. Hikayede yakışıklı bir çingene delikanlının, bir kolunu küçükken babasının değirmenine kaptırıp sakat kalan güzel bir değirmenci kızına duyduğu aşk anlatılıyor. Ama bu, kesinlikle alıştığımız türden bir aşk değil. Çünkü insanlar aşkı anlatırken hep büyük büyük konuşmaya bayılır; “şöyle seviyorum, böyle ölüyorum” der, hatta abartıp “Roma’yı bile yakarım” diyecek kadar ileri gider :))) Ama iş gerçeğe geldiğinde, o fedakarlık anı kapıya dayandığında çoğu zaman bu süslü sözlerin altının bomboş olduğunu görürüz.
İşte tam bu noktada bu esmer çingene delikanlı devreye giriyor. O, aşkı sözle değil, doğrudan eylemle gösteren biri. Sevdiği kız onun yanında kendini eksik, yarım hissetmesin diye kendi sağlam kolunu da gözünü kırpmadan o değirmende kesmesi… Bu gerçekten insanı sarsan, tüylerini diken diken eden bir şey. Burada yapılan şey dışarıdan düz bir fedakarlık gibi görünse de bence aslında çok daha derin bir psikoloji barındırıyor: Sevdiği insanla amansız
Reklam
Reklam