Serpil Kartoz
@srpldmrl
Kahve kokusunu, kitap kokusunu bir de yağmurdan sonraki toprak kokusunu parfüm yapsınlar
390 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Kitap okuyanda bir yaşamışlık hissi uyandırıyor. Zamanı gelip de o olayla karşılaşınca "Ben bunu daha önce tecrübe etmiştim" dedirtecek etkileyici bir anlatımı var. Okuduktan sonra şöyle bir etrafınıza bakmamak elde değil…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ortaya çıktığı döneme göre oldukça dikkat çekici bir öykü olmalı. Ay'a gitme fikri ve bunun çabaları anlatılıyor. Keşke hikayenin sonu biraz daha farklı gelişseydi. Çünkü esas heyecan ve merak kitabın sonunda oluşuyor.
Yaşar Kemal'in doğa betimlemelerinin yanı sıra, Yörük kültürünü ve kültürün yok oluşunu; köylü insanının ve şehir insanının yörüklere davranışlarını anlatan kitaptır. Kitabın en çok etkileyen kısımları; Haydar Usta'nın şehirlere yaptığı yolculuklarda gördükleri ve hissettiklerinin anlatıldığı kısımlardır. Tavsiye edilir.
Oğuz Atay'ın tamamlanmamış son eseri olan Eylembilim, 1970'ler Türkiye'sinde 12 Mart muhtırası arefesindeki üniversite ortamını, öğrenci çatışmalarını ve bu karmaşada taraf olmaya zorlanan, "tutunamayan" bir matematik profesörü olan Server Gözbudak'ın gözünden ele alır. İroni ve kara mizahla akademik ve toplumsal yabancılaşmayı sorgular.
İnsan kendini en iyi ne zaman tanır veya tanımaya yakın olur? Veronika bir haftalık ömrü kaldığını anlayınca kendisinin daha önce farkına varamadığı huylarını, zevklerini, öfkelerini, hırslarını v.b. öğrendi ve geçmişini sorguladı. Hatta çok kararlı olmasına rağmen içten içe intihar ettiğine pişman bile oldu.
Peki biz sıradan insanlar -yani deli olmayanlar- kendimizi yeterince tanıyor muyuz? Hiç sanmıyorum! Kendimizi tanımak için intihar mı etmememiz gerekecek? Bunun başka bir yolu yok mu? İçimizdeki dehlizlerde hangi kişiliklerimiz bizden gizlice varlığını sürdürüyor acaba?
