"İçindən bir səs hər şeyin düz olduğunu, doğru yolda olduğunu deyirdi."
Sayfa 142
Subay saatine bakıp çok belirli bir Fransızcayla tutuklulara şöyle söyledi:
"Bir dakika sonra sırtınız makinelilere, yüzünüz tepeye dönük olarak durum alacaksınız. Gücünüzün yettiğince koşacaksınız. Hemen ateş etmeyeceğiz. Size bir şans vereceğiz. Tepenin arkasına ulaşabilen daha sonra, bundan sonraki hükümlülerle idam edilecek."
Subay bir manevra buyruğu veriyormuşçasına madensi güçlü bir
sesle konuşmuştu. Konuşmasını tamamlayınca sigarasını yaktı.
" Her zaman denenebilir… kaybedilecek bir şey yok…" dedi köylü, hahama.
Haham karşılık vermedi, ama gözleriyle yutarcasına tepeye dek olan uzaklığı ölçüyordu. Daha ötesini düşünmeden öğrenci ve genç Bretanyalı da ayni şeyi yapıyorlardı.
Askerler yedi adamı subayın buyurduğu gibi dizdiler. Artık silahları görmeyen, ama onların ağızlarını sırtında duyan Gerbier'i hiç alışmadığı bir gerilim sardı. içindeki bir yay onu ileri itiyor gibiydi.
"Haydi koşun... " dedi SS teğmeni.
Öğrenci, haham, genç Bretanyalı ve köylü birden fırladılar. Komünist, Gerbier ve şato sahibi kımıldamadılar. Ama birbirine karşıt
iki güç arasında denge arıyormuşçasıiıa ileri-geri sallandıkları sanısına kapılmışlardı.
"İstemiyorum... koşmak istemiyorum" diye söyleniyordu kendi kendine Gerbier.
SS teğmeni, Gerbier'in ve arkadaşlarının yanaklarını sıyırıp geçen üç kurşun sıktı tabancasıyla. Denge bozuldu. Ve, üç mahkum da arkadaşlarını izledi.
Gerbier kendiliğinden koştuğu kanısında değildi. İçinde düğümlendiğini sandığı yay açılıp tam öne fırlamıştı. Daha düşünebiliyordu.
Onu tepeye doğru götüren bu koşunun hiçbir işe yaramayacağım da biliyordu. Hiç kimse bu atış alanından sağ çıkmamıştı. Yaralı kurtulan bile olmamıştı. Makineliyi kullananlar işlerini iyi biliyorlardı. Mermiler başının üstünde, yamaçlara doğru vınladılar.
"Bunlar boşa atılan mermiler...
Sayfa 152
Reklam
❝ Sіzіᥒ ᑲᥙ ᥱ᥎ძᥱ іçіᥒіzᥱ çᥱk𝗍іğіᥒіz һᥲ᥎ᥲ gіᑲі ᑲіr һᥲ᥎ᥲყı soᥣᥙmᥲk іs𝗍іყorᥙm; kі𝗍ᥲρᥣᥲrᥣᥲ, rᥱsіmᥣᥱrᥣᥱ doᥣᥙ. İçіᥒdᥱkі iᥒsᥲᥒᥣᥲrıᥒ ᥲᥣçᥲk sᥱsᥣᥱ koᥒᥙş𝗍ᥙğᥙ, iᥒsᥲᥒᥣᥲrıᥒ 𝗍ᥱmіz oᥣძᥙğᥙ, düşüᥒcᥱᥣᥱrіᥒ 𝗍ᥱmіz oᥣძᥙğᥙ ᑲіr һᥲ᥎ᥲყı...❞ ˖᯽ ݁˖
Əvvəllər yeni tanışlıqlar çox vaxt daha kəskin və açıq olurdu - öz uşaqlıqlarından müstəqil iki adam küçəyə çıxır. Orada hər şey rəvan keçir, itirilmiş ünvan kitabçası, telefonda səs və kafedə görüş…
Cemal Paşa'nın Müftüsü Şeyh Esad Eş- Şukayri (1860-1940), Prof. Dr. Sezai BALCI & Soner KANDEMİR, ss. 247, Ihlamur Yay.
QAYIT
Həsrətin araya atdı dağ, dərə,
Sönən işıq oldun, batan səs oldun.
Qayıt, mənim gülüm, qayıt bu yerə,
Ey mənim istəyim, nə gəlməz oldun!
Ümidlər, arzular pəran-pərəndir,
Qəlbə təsəllidir xatirələrim.
Bir halımı soruş, könlümü dindir;
Axşamlar yadıma düşür səhərim.
Qayıt, mənim gülüm, yerbəyer elə
Dərdli səhərləri, gecələri sən.
Çaşıb başqa yolla keçirəm elə,
Düz öz qaydasınca küçələri sən.
Qayıt, yerinə qoy Ayı, Günəşi,
Yenə olduğutək görüm həyatı
Qayıt, gözüm nuru, könlüm atəşi,
Qayıt, sahmana sal bu kainatı!
Reklam
Reklam