Herkese ama herkese öneriyorum bu kitabı. Çok kapsamlı ve görseller ile de anlatılarını destekliyor. Yalnızca travma sonrası stres bozukluğu değil birçok psikiyatrik bozukluk ve psikolojik problemin de bedene nasıl yansıdığını anlatıyor. Bu kapsamdaki ilk örneklerin nasıl çıktığı, şu anki örneklerinin nasıl olduğunu da anlatıyor kitap. (Ve hayır, Vietnam Savaşı gazileri size üzülmedik:)) Siz de bu kitabı okuduktan sonra nedenini bulamadığınız sırt, kalça ve çene ağrılarınızın nedenini bulursunuz belki de..
Mutluluk gerçekten nerede saklı?
"Bir espriye birkaç defa gülmüyoruz da aynı acıya neden tekrar tekrar üzülüyoruz?"
Mecit Ömür Öztürk'ün kaleminden çıkan Mutluluğun İnşası kitabını okurken bu soru uzun süre zihnimde kaldı.
Çocukluğumuzu düşündüm... Soyutla somutun ayrımını bilmediğimiz o yıllarda ne kadar da mutluyduk. Annemizin yaptığı bir tabak makarna, babamızın getirdiği bir çikolata, kardeşlerimizle geçirilen birkaç dakikalık oyun... Mutluluk aslında ne kadar da yakınımızdaymış.
Büyüdükçe mutluluğu uzaklarda aramaya başladık. Daha çok şeye sahip olursak mutlu olacağımızı düşündük. Oysa bu kitap bana, mutluluğun dışarıda değil; bakış açımızda, düşüncelerimizde ve yaşadıklarımıza yüklediğimiz anlamlarda saklı olduğunu yeniden hatırlattı.
Yazar, mutluluğu ulaşılması zor bir hedef olarak değil; emekle, sabırla ve farkındalıkla inşa edilen bir süreç olarak anlatıyor. Ayetler, hadisler, kıssalar ve birbirinden kıymetli alıntılarla desteklenen eser; insanın önce kendi iç dünyasına dönmesi gerektiğini söylüyor.
Altını çizdiğim, notlar aldığım çok sayıda sayfa oldu. Özellikle şu cümle uzun süre benimle kalacak:
"Şükür, kendiliğinden ortaya çıkmayan, irade ile sürdürülebilecek bir davranıştır."
Belki de mutluluk; elimizde olmayanların peşinde koşmaktan çok, elimizde olanların kıymetini fark etmekte gizlidir.
Küçük anların değerini bildiğimiz, içimizdeki çocuk kadar saf sevinçler yaşayabildiğimiz günler dilerim.
Sizce mutluluk bir varış noktası mı, yoksa her gün yeniden inşa edilen bir yolculuk mu?
#Mutluluğunİnşası #MecitÖmürÖztürk #GönülHeybemden
Reklam
kendime not
Puan vermedi·83 syf.·
2026 1. kitabı
satrancı bilmeye ve sevmeye gerek yok okumak için… eski veya yeni üstesinden gelemediğimiz travmalarımızın etkisiyle, yönetemediğiz stresinizin kararlarımızı ne kadar etkilediğini düşmanımıza zayıf tarafımızı gösterdiğimizde nasıl yenik düştüğümüzü gösteren harika bir psikolojik kitap
"Mutluluk aranmaz, öğrenilir."1K
"Mutluluk aranmaz, öğrenilir."
Özgür Bolat’ın kitabının kapağında yer alan bu iddialı söz, gerçekten de çok çarpıcı. Zira çoğumuz —ben de dahil— mutluluğun sonradan öğrenilebilecek bir şey olduğunu düşünmeyiz.
İşte bu noktada yazar bizlere bambaşka bir bakış açısı sunuyor. Üstelik bunu yaparken de tamamen bilimsel araştırmalardan ve deneylerden yardım alıyor. Bu durum anlatılan her şeyin altını dolduruyor ve okuyucuya "Evet, bu sadece bir tavsiye değil, kanıtlanmış bir gerçek" güvenini sonuna kadar hissettiriyor.
Mutluluğun tanımı ile başlayan bu kitap, "Nasıl mutlu olurum?" sorusuna dair bilimsel veriler ışığında birçok kıymetli ipucuyla devam ediyor.
Eğer siz de mutlu olmayı ve mutlu nesiller yetiştirmeyi istiyorsanız bu kitaba kesinlikle bir şans verin derim. Çünkü kitap bize mutluluğun varılacak bir istasyon olmadığını harika bir şekilde gösteriyor.
Peki sizce mutluluk bir hedef midir yoksa bir süreç mi? Yorumlarda buluşalım!
Puan vermedi·400 syf.·
2026 22. kitabı
Yazarın kendi hayat hikayesini anlattığı bir roman.
Sayfalar başlamadan yazarın bıraktığı bir not var.
“ Kompleks travma sonrası stres bozukluğu olan dostlar için: travma kitaplarını okumanın tetikleyici ve acı verici olabileceğini biliyorum. Benim de birkaç tanesine zorlandigim oldu. Bununla birlikte, okurun benim yaşadıklarımı anlayabilmesi için istismar dolu çocukluğumu paylaşmanın gerekli olduğunu düşündüm. Bu kitabın birinci bölümü sizin için zor olabilir ama en azından bir şans vermenizi rica ediyorum.
Bununla birlikte herhangi bir noktada birkaç sayfa ileriye atlamanız gerekirse sizi asla yargılamayacağım. Biraz ipucu verecek olsa da size şu sözü vermek istiyorum:
Bu kitabın mutlu bir sonu var. “
Amerika’ya göç etmiş bir ailenin çocuğunun hayat hikayesi;
çocukluk yaşantılarında ki anne baba ilişkisinin çocuğa yansıyan yönleri, çocuğun hem anneyle hem babayla olan ilişkisinde maruz kaldıkları, hayatta dibi gördükçe daha küçücükken buradan çıkmalıyım kararını bile vermeden hayata devam etmesi, çabası ve sonunda elde ettiği başarılı bir kariyer yolculuğunda arayışının başlaması ve bir şeyleri değiştirmeliyim kararıyla birlikte bir kendilik yolculuğu hikayesi.
Özellikle uzun yıllardır kendi ile uğraşanlar için umudu besleyen tarafları olan bir kitaptı. Terapiye gittim, grup çalışmalarına katıldım, içsel çalışmalara katıldım, ne bulduysan ona katıldım ne oldu ne kattı bana sorgulamaları içindeyseniz bu kitap her birinin damla olduğunu anlatan ve çaban, emeklerin çok insani dedirten bir kitap.
İnsani olmayan yaşantıların etkilerinden çıkmak zaman ve emek istiyor. Tekrar tekrar burayı hatırlatıyor. Hiç bir şeye geç kalmış değilsin, hiçbir şeye geç kalınmış değil.
Özellikle yaşantıların bedende nasıl kayıtlı olduğunu, bedendeki hislerin nasıl tetiklendiğini güzel
Zihin-Beden Bütünlüğü Olmaz ise İlişkiler de Yürümez.Edebiyat
Normal Efsanesi perspektifinden baktığımda, zihin ve beden arasındaki o kopmaz bağın, boşanma gibi köklü bir değişim sürecindeki rolünü çok daha derinlemesine hissediyorum; burada mesele sadece iki insanın anlaşamaması değil, aslında biyolojik bir sistemin, yani insanın, toksik bir çevreye karşı verdiği hayatta kalma mücadelesidir. İlişkiler, zihnimizin dünyayı algılayışını ve bedensel tepkilerimizi şekillendiren en önemli "içsel çevreler"dir; dolayısıyla düşüncelerimizin, değerlerimizin ve hayata bakışımızın eşleşmediği bir ortamda, bedenimiz bu durumu sadece bir "fikir ayrılığı" olarak değil, sürekli bir tehlike sinyali olarak algılar. Zihnimiz, kendisini olduğundan farklı göstermek zorunda kaldığı veya değerlerinin sürekli yok sayıldığı bir ilişkide, "savaş ya da kaç" moduna girer; bu da otonom sinir sisteminin sempatik dalını kronik olarak aktif tutarak, bedenin sanki fiziksel bir saldırı altındaymış gibi sürekli adrenalin ve kortizol salgılamasına yol açar. Bu hormonların uzun süreli etkisi kan basıncını yükseltir, sindirimi yavaşlatır ve bizi enfeksiyonlara karşı savunmasız kılar. Normal Efsanesi'nde vurgulanan en çarpıcı noktalardan biri olan bastırılmış duyguların fiziksel maliyeti, bir ilişkide kendi özgünlüğünü ifade edemeyen bireyde bu enerjinin birikmesine ve vücutta kronik enflamasyona sebep olarak otoimmün hastalıklardan kansere kadar uzanan süreçlerin önünü açmasına neden olur. Bu nedenle boşanma, sadece mutsuzluğun bitişi değil, kişinin kendi biyolojik sağlığına ve özüne duyduğu o derin saygının, yani hayatta kalma dürtüsünün bir sonucu olarak bedenin kendi bütünlüğünü geri kazanma çabasıdır. Zihin, uzun süredir uyumsuz olduğu o toksik çevreden ayrılma kararını verdiğinde aslında bedenini yıllardır hapsolduğu o "stres fabrikasından" kurtarmayı hedefler
Reklam
Reklam