KİTAP ÖZETİ VE KİTAP YORUMUDUR
Kadın karakter, kocasının kendisini öldürmeye çalıştığını düşünerek ikinci kitabın sonunda abisiyle kaçmıştır. Ancak gerçek çok farklıdır. Yüzbaşının başka bir kadınla evlenmeye çalışmasının sebebi aşk değil, gücü ele geçirmek için hazırladığı karmaşık bir plandır. Üstelik evlenmeye çalıştığı kadın aslında yüzbaşının kardeğini sevmekte ve ondan hamiledir. Düğün sırasında bu gerçek ortaya çıkınca kadın kardeşine kaçar ve yüzbaşının planı başarıya ulaşır. Tam bu sırada yüzbaşı, saklandığı evin patladığını öğrenir ve karısının öldüğünü sanır. Onu kaybettiğine inandığı süreçte büyük bir yıkım yaşar. Öte yandan kadın karakter hayattadır ve abisiyle birlikte saklanmaktadır. Gerçekleri öğrenmek ve hesap sormak için yeniden Rusya'ya döner. Yüzbaşı, karısını karşısında gördüğünde onu kaybetme korkusuyla hareket eder ve tüm gerçekleri anlatmaya başlar. Zamanla kadın karakter, evliliğin ve düğünün arkasındaki planı öğrenir. Ancak asıl şok, ailesinin katledilmesinin ardındaki kişinin amcası olduğunun ortaya çıkmasıyla yaşanır. Yıllarca intikam yemini ettiren, onu manipüle eden ve gerçeği saklayan kişi aslında amcasıdır. Tüm olayların arkasında ise saplantılı aşk, aile içi ihanetler ve yıllardır saklanan sırlar bulunmaktadır. Serinin sonunda bütün maskeler düşer, gerçek suçlular ortaya çıkar ve kadın karakter ile yüzbaşı arasındaki yanlış anlaşılmalar sona erer. Böylece ikili tüm yaşadıkları acılara rağmen birlikte bir gelecek kurma şansı elde eder.
Benim yorumum: Bu kitap serinin en güçlü final kitabı gibi hissettirdi. İlk iki kitap boyunca sürekli yeni sorular ortaya çıkarken bu kitapta cevaplar gelmeye başladı. Özellikle amcanın gerçek kötü karakter çıkması beni şaşırttı çünkü hikâyenin başından beri kadın karakterin en güvendiği kişilerden biri olarak anlatılmıştı. Yüzbaşının
Ben Sakarım
Aile denince aklınıza ne geliyor?
Bir baba için aile; eşini ve çocuklarını korumak, onları kimseye muhtaç etmemek, hayatı onlar için elinden geldiğince yaşanılır kılmak demektir. Çocuklarını hayatın gerçeklerine hazırlarken merhameti ve sevgiyi rehber edinmektir.
Bir anne için aile; evlatları uğruna gözünü kırpmadan her şeyi göze almak, onları sonsuz bir sevgiyle kuşatmak, dünyanın karmaşası içinde koruyup kollamaktır. Hayatının son anına kadar "çocuklarım" diyebilmek, eşine yoldaş olmak ve birlikte güzel hatıralar biriktirmektir.
Çocuklar için ise aile; koşulsuz sığınabilecekleri bir yuva, güvenli bir limandır. Çünkü anne ve baba onların ilk kahramanlarıdır. Çocuklar sevmenin karşılığını beklemezler; sadece severler. Anne kızar, çocuk ağlar; ama yine anneye sarılarak ağlar. Çünkü onların dünyası anne ve babalarının varlığıyla ayakta durur.
Evet, aile; anne, baba ve çocuklar için tüm bu anlamları, hatta daha fazlasını taşır.
Peki gerçekten her aile böyle midir? Her anne ve babayı sorgusuz sualsiz kutsayabilir miyiz?
Alexandre Seurat'ın Sakar adlı romanı tam da bu soruların peşine düşüyor. Yazar, gerçek bir olaydan esinlenerek kaleme aldığı bu romanda, bir çocuğun sessiz çığlığını merkeze alırken aile kavramının karanlıkta kalmış yüzünü de gözler önüne seriyor.
Diana, yüzünden gülümsemesi eksik olmayan bir çocuk. Fakat o gülümseyişin ardında kimsenin duymadığı bir çığlık saklı. Kendisine ne olduğu sorulduğunda sürekli sakar olduğunu söylüyor; yaşadığı her olumsuzluğun kendi hatasından kaynaklandığına inanıyor. Oysa gerçekler çok daha farklı. Ne var ki gerçek ortaya çıktığında artık her şey için çok geç kalınmış oluyor. Kimse Diana'nın sessiz gülümseyişinin ardındaki acıyı göremiyor, kimse yardım çağrısını duyamıyor.
Romanı okurken bu hikâyeyi yalnızca Diana'nın
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Lanetli Avlu" ÜzerineEdebiyat
İmparatorluğun Gölgeleri Arasında Bir Araf: Lanetli Avlu'nun Dramatik Mimarisini Okumak
Edebiyat dünyasında "Nobel" etiketine sahip eserlere ve yazarlara yaklaşırken içimde beliren temkinli tutum, zaman zaman da haklı önyargı; siyasi konjonktürlerin edebi liyakatin önüne geçtiği şüphesinden beslenir. Ancak İvo Andriç’in *Lanetli Avlu*’sunun kapılarından içeri adım attığımızda bu şüphenin yerini hızla derin bir sanatsal saygıya bıraktığını görüyorsunuz. Andriç, bu kısacık ama hacmi kendinden menkul romanında, Balkanlar'ın iç içe geçmiş, karmaşık ve çok sesli ruhunu hamasi bir kimlik siyasetine kurban etmeden, doğrudan "insan doğası" üzerinden evrenselleştirerek madalyayı edebi bileğinin hakkıyla taşıdığını kanıtlıyor.
Kitabın ismine de ruhunu veren "Avlu", salt fiziksel bir tutsaklık alanı değildir. Sınırları üç kıtaya yayılan koca bir imparatorluğun kusursuz bir mikrokozmosudur. Andriç, Osmanlı İstanbul’unun o devasa demografik haritasını bu hapishane duvarları arasına sıkıştırarak adeta bir Babil Kulesi inşa eder. Bosnalı bir Katolik rahip, İzmirli bir Yahudi, Anadolulu bir Türk, Bulgar tüccarlar, Gürcüler, Araplar ve şehrin tekinsiz karanlıklarından kopup gelmiş sıradan suçlular...
Bu mekânsal kurgu, metne muazzam bir teatrallik katmaktadır. Okurken kalabalık bir oyuncu kadrosunun dinamik bir koro işlevi gördüğü, ışık ve gölge oyunlarıyla seyirciyi sürekli tetikte tutan klostrofobik bir tiyatro sahnesinin tam ortasında olduğunuzu hissedersiniz. Farklı dillerden ve milletlerden gelen bu karakterler, kendi ulusal veya dini kimliklerinden koparak otorite karşısında ortak bir "hapishane kimliği" inşa ederler. Avlu, tarihin ve insanlık trajedilerinin sahnelendiği; imparatorluğun tüm sinir uçlarının gelip düğümlendiği ana dekordur.
Bu kalabalık ve uğultulu sahnenin
Kitabın herkese yönelik olmadığını düşünüyorum. Kitap başlarda çok rahatsız edici sahneler barındırıyor. Bana göre akıcı, sürükleyici bir kitaptı. Kitabın baş karakteri Alex'ten hiç hoşlanmadım. Yaptıklarından öte, sürekli kendini mağdur gibi gösterme çabası, her zaman kendini haklı görüşü, pişmanlık duygusu yaşamaması, "kardeşlerim" hitapları falan beni rahatsız etti.
Gelelim kitaptaki yönteme; Ludovico. Suçluları topluma kazandırma yöntemi mi diyeyim, yoksa sen mi gerçek adını söylersin, robotik sistem (otomatik portakal)? Suç, iradenin ortadan kalkmasıyla yok olur mu? Sadece bastırılır, insan da insan olarak kalmaz. Asıl iyilik, kötülüğü yapabilme yetisi varken yapmamaktır.
Deneyle Alex'in görüntülere ve müziğe karşı koşullanması ve rahatsız olması da bana Pavlov'un koşullanma deneyini hatırlattı. Yazar sistemi sadece karakterlere uygulamıyor sanki, bize de uyguluyor. Baştaki rahatsız edici sahnelerin detaylı verilişinden dolayı alışmamız ve gençlerin kendi aralarında kullandığı, bilmediğimiz garip dili otomatik olarak farketmeden hemen öğrenmemiz... Yani belki de asıl Ludovico suçlular için değil, toplum için tasarlanmıştır.
[SPOILERLI İNCELEME] Dahice Bir Zaman Oyunu, Kusurlu Bir Final1000Kitap
Puan vermedi
Ödül almış, çok satan listesine girmiş bir gerilim romanının sizi içine çekmesini, her sayfasında daha çok heyecanlandırmasını, öğrendiğiniz her şeyi ve teorilerinizi sorgulatmasını ama en nihayetinde tahmin edemeyeceğiniz kadar imkansız görünen ama mantıkla ilmek ilmek dokunmuş bir sonla bitmesini beklersiniz değil mi? En azından benim Sessiz Hasta'da olduğu gibi gerilim romanlarından beklentim budur. Ancak yaşadığım gerçek deneyime gelirsek... işler pek öyle gitmedi.
Kitaba genel hatlarıyla bakacak olursak anlatımı yalın, okunması kolay bir kitap. Bu açıdan kesinlikle başarılı olduğunu belirtmeliyim. Kullanılan kelimeler zorlamıyor veya birkaç yüzyıl önceden fırlamış birinden dinliyormuşuz izlenimi vermiyor. Yorucu ve abartı betimleme yok. Kitabın içeriğinden bahsedecek olursak:
İlk başta oldukça sakin ilerledik. Bir adli psikoterapist olan Theo'yu tanıdık. Bize önce Alicia'yı sonra kendini tanıttı. Alicia'ya olan hayranlığından ve onu iyileştirmeye olan takıntısından bahsetti. Bunun için risk alarak bulunduğu işyerinden çıkıp onun bulunduğu -yakın zamanda batması öngörülen- kliniğe girdi. Her şey tamamen takıntısından yaptığı şeyler gibi görünüyordu.
Sonrasında ailevi problemleri olduğunu ve bunlar yüzünden psikolojik destek aldığını, hatta mesleğini seçmedeki en büyük etkenin de bu olduğunu öğrendik. Babasından sevgi yerine şiddet görmüş, imkan bulunca kaçmış ve kendi hayatını kurmaya çalışmış bir adam olarak sempatimizi kazanmaya çalıştı. Bir zamanlar uyuşturucu bağımlısı olduğunu keşfettik, hatta tekrar başladığını da. Ardından karısının onu aldattığı gerçeğiyle yüzleşti. Bir yandan Alicia'yı iyileştirmeye çalışıyor diğer yandan karısının ihaneti ile yüzleşmek istemiyor ama kendi gözleriyle görmek için takip ediyordu.
Alicia ise suskundu. Son 6 yılın
Farklı, beklenmedik, sıkıcı, ilginç, yani
Başta ne okuyorum ben dedirten, sürekli değişen anlatıcı kahramanları ve günümüze çok uzak bir meslek çevresinde dönen hikayesiyle kendini hemen sevdiremedi.
(Spoiler içerir!)
Ne Kara'nın kişiliği ne Şeküre aşkı ne de nakkaşlık felsefesi ilgi çekici değildi. Ölüm, ölümün konuşması bunlar da değildi kitaba çeken. Sanırım katildi kitabı bitirten. Ya da 3 nakkaşın hikayesi. Yani 450 sayfalık kitabın 100 sayfası falan. Öyleyse neden Şeküre ile bitti kitap, neden cezayı kesen Hasan oldu? Kelebek, Leylek, Üstat Osman neden yoktu sonunda? Hayat gibiydi işte hiçbir şey olması gerektiği gibi değil ama her şey olması gereken yerde. Suçlular cezalarını aldı, ama cellatlar kör ve sağır halktı.
Kitapta en sevdiğim dokunuş ise Kara'nın duygularını gösterdiğinde hissettiği iki yüzlülük duygusuydu.
"Öyle hissediyorum evet ama neden gösterirken bu eşsiz duygular avam abartılı süslü cümlelere dönüşüyordu."
Bir de son olarak ileride unutursam kahvehaneden bahsetmek istiyorum. Bütün nakkaşların toplanıp dinledikleri meddah asıl hikayeyi aynı orhan Pamuk gibi kendisi kahramanmış gibi anlatması, yazarla gerçekten ilişki kurduğumu hissettiğim sayfalardı. Biliyorum sonda küçük orhan yazar olarak gösterilmiş ancak meddah orhan'ın yerini almıştı sanki.
