“Dünya niye bu kadar kötü biliyor musun?” diye sordu.
“Hayır.”
“Söyleyeyim o zaman. İnsanlar sadece kendi işlerini düşündükleri, ezilenlerin hakkını koruma ve suçluları ortaya çıkarma zahmetine girmedikleri için.”
“Sana kötü davranıldığı zaman hakkını korurdun,” dedim.
“Ah!” dedi, “Bir zamanlar korurdum, ama yararı yok. İnsanlar daha güçlü; zalim ve duygusuz oldukları zaman, katlanmaktan başka yapabileceğimiz hiçbir şey yok; katlanmak ve katlanmak, sonuna kadar. Keşke o son gelse, keşke ölebilsem. Ölü atlar gördüm, artık acı çekmediklerine eminim. Çalışırken düşüp ölsem diyorum, kasaba gönderilmeden.”