sude
@sutheodore
bu nasıl bir tanrısal işleyiş ki, üstesinden gelemiyorum
Şu anda okuduğu kitap
kim olduğumu bilmiyordum, evimden uzakta ve yol yorgunuydum, daha önce görmediğim ucuz bir otel odasında yatıyordum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"içindeki artık insana dökemeyeceği kadar yakıcı olursa, kâğıda salar ateşini günahkâr. evet, bunu ancak günahkârlar bilir. alnınıza kondurduğum bu öpücüğü, veda edemediğim coliman'ın taze cildi var sayıp da besleyin; sakın ola kıymayın canınıza. bir de, ricâ ediyorum, kırlangıçların efendisine selamımı iletin. bilir misiniz, sayın fyodor mihayloviç dostoyevski, yani şahsım, ben, ne demiştim zamanında: önce biraz ağladılar, ama alıştılar şimdi. aşağılık insanoğlu her şeye alışır."
Bulunduğumuz toplum şu ya da bu şekilde bize kendi doğrularını aşıladığından hiçbir birey tam olarak özgür değildir, tam anlamıyla özgür sayılmaz.
Müziğinde yalnız kendisini bulmakla kalmayıp çaldıkları arasında da bir yakınlık saptadım, sanki gizli bir ilişki birbirine bağlıyordu seslendirdiği parçaları. Tümünde bir inanç, bir teslimiyet, bir dindarlık havası esiyordu, ama kilisede tapınanların ve rahiplerin dindarlığından ayrı bir şeydi bu, ortaçağın hac yolcularında ve dilencilerinde rastlanan, bütün inançların üstündeki bir dünya görüşüne katıksız bir teslimiyet içeren bir dindarlıktı. Bach'tan önceki ustalar ve eski İtalyan müzisyenleri özenle çalınıp geçilmişti. Ve hepsi aynı şeyi söylüyor, hepsi orgcunun da ruhunda hissettiği şeyleri dile getiriyordu: özlem, dünyaya alabildiğince içtenlikle kucak açış ve yine dünyadan alabildiğine çılgınca bir ayrılış, insanın kendi karanlık ruhuna yakıp kavurucu bir tutkuyla kulak verişi, teslimiyetteki esriklik ve harikuladeliğe karşı derin bir ilgi.
