Şeytan multeciDuygu ve Düşünce
Bir iftira başka iftiralar doğurur, Bir yerleşti mi sonsuza kadar orda kalır.
Önemli olan, Tanrı’nın bir enstrüman yaratmış olmasıdır. İnsan denen bir enstrüman. Ancak yarattığı müzik enstrümanını çalamayan bir usta gibi, Tanrı da insandan doğru sesi çıkaramamıştır. Bu yüzden Tanrı hariç bütün güçler insanı çalmış ve özellikle de şeytan en güzel melodilerini onunla bestelemiştir.
Karanlığın kalbinde, ışıkla yoğrulmuş,
Bir varlık belirdi, gölgeden kurtulmuş.
Başı üstünde boynuz, arkasında kuyruk,
Ama giymiş üzerine insanlık bir urba.
Elinde bir sigara, ince bir duman,
İnsan mı, şeytan mı, belirsiz bir an.
Alevler yükseliyor, kızıla bürünmüş,
Kendi içindeki cehennemi mi görüyor, gülümsüyor?
Belki de bir tanrı, unuttuğu tahtın,
Ya da bir kurbanı, yanan vicdanın.
Gözleri karanlık, bakışı bir kuyu,
Hangi hakikatin peşinde, bu sonsuz uyku?
Her nefeste duman, birer anı gibi,
Kendi ateşinde kavrulan, bir kurban gibi.
Hayat bir tiyatro, o mu başrolde,
Yoksa seyircisi mi, bu yanan sahnede?
Ateşin içinde, hem var hem de yok,
Bir bilmece gibi, cevabı çok.
Belki de bir ayna, insan ruhuna,
Karanlığı gösteren, korkusuzca.
Alev ve gölge, sonsuz bir dans,
İnsan olmanın, en karmaşık anı...
Bu varlığın sırrı, bizim de sırrımız,
Ateşten doğduk, karanlığa koşarız.
Günün mitosu :DKadın
Tanrı kadını yaratmak için Adem’in kaburgasını çıkardığı zaman -O âna lanet olsun!-
Şeytan yılan oldu, hop diye kaburgayı kaptı ve kaçtı...
Tanrı koşup onu yakaladı ama, elinden kaydı; yalnız boynuzları kaldı elinde.
Tanrı dedi ki: İyi hanım kaşıkla da iplik eğirir; ben de kadını Şeytan'ın boynuzlarından yaparım.
Yaptı ve bizi de Şeytan aldı,
"Şu kıyasa ne dersiniz: Tanrı Tanrı'dır ve dünya ise şeytan. Dünya için üzülmek şeytan için üzülmek anlamına gelir: İşte benim çıkardığım sonuç bu."
