Şeker Portakalı, okurken beni hem gülümseten hem de boğazımı düğümleyen kitaplardan biri oldu. Kitaba başlamadan önce çok sevildiğini biliyordum ama bu kadar etkileneceğimi açıkçası beklemiyordum.
Hikâyeyi Zeze'nin gözünden okumak çok farklı bir deneyimdi. Onun hayal gücü, yaramazlıkları ve çocukça düşünceleri bazen insanı güldürüyor, bazen de yaşadığı zorluklar karşısında gerçekten üzüyordu. Özellikle küçük bir çocuğun sevgiye ve ilgiye ne kadar ihtiyaç duyduğunu görmek beni derinden etkiledi.
Kitabın en güçlü yanı bana göre duyguları çok doğal vermesi. Zeze'nin yaşadığı mutluluklar da üzüntüler de yapay hissettirmiyor. Sanki gerçek bir çocuğun hayatını okuyormuşsun gibi geliyor. Bu yüzden karakterle kısa sürede bağ kurdum ve onun başına gelen olaylar beni gerçekten etkiledi.
Romanın dili oldukça sade ve akıcı. Sayfalar hızlı ilerliyor ama anlattığı duygular uzun süre akılda kalıyor. Özellikle Zeze'nin büyümek zorunda kaldığı anlar, çocukluğun ne kadar kırılgan bir dönem olduğunu düşündürdü.
Kitabı bitirdiğimde içimde tatlı bir hüzün vardı. Bana göre Şeker Portakalı, sadece bir çocuk hikâyesi değil; sevgi, yalnızlık, dostluk ve büyümek üzerine çok güçlü bir roman. İnsan hangi yaşta okursa okusun kendinden bir parça bulabiliyor.
Puanım: 10/10. Hem duygusal derinliği hem de unutulmaz karakterleriyle beni en çok etkileyen kitaplardan biri oldu. Bitirdikten sonra Zeze'yi ve yaşadıklarını uzun süre unutamadım.
Böyle Martılar Yüz Yılda Bir GelirEdebiyat
Merhaba bugün sizlere Martı Jonathan Livingston anlatacağım. Ünlü düşünür martımız Jonathan, çevresinden farklı, tüm martıların yaptığı uçma eylemine farklı gözle bakan bir martıdır. Uçmanın tüm inceliklerini öğrenip oldukça farklı yeteneklere sahip olmuştur, bu yüzden topluluğundan aforoz edilir. Daha sonra sayısı az olan ama kendisi gibi olan martılarla tanışır. Bu martıların yapabileceği şeylerin sınırı kendi zihinlerindedir ve kendi zihin sınırlarını aşmışlardır. Martı Jonathan bu martılardan kendisine ve hayatına dair birçok şey öğrenir. Kendini iyice geliştiren Jonathan, eski topluluğundaki martıları eğitmek için öğrencileriyle beraber topluluğuna geri döner. Jonathan'ı ilahlaştıranlar olduğu gibi onu öldürmek isteyenler de olur. Ve Jonathan öğrencisi Fletcher'a kendi fikir dünyasını aşıladıktan sonra başka martılar bulmak için kanat çırpmaya başlar... Sınırlardan arınmayı ve insanı kalıplara koyan şeyin asıl olarak insanın kendi zihini olduğunu anlatan, düşündüren kısa bir öykü. Resimler falan da tatlı olmuş. Puanım 7.
Öncelikle kitap ilginç bir kitaptı. Olay odaklı değildi, ancak içinde yaşanan olayların çoğu, en azından benim için, oldukça tahmin edilebilirdi.
Kitap bir bütünlüğü olan 4 farklı öyküden oluşuyor aslında. Ve bu 4 öykü de 4 farklı kitabı merkezine alıyor. O kitapla ve yazarı ile ilgili birkaç bilgiyi de satırları arasına yerleştiriyor.
İlk bölüm Küçük Prens'i merkez alıyordu ve bu benim için tatlı bir detaydı çünkü en sevdiğim kitaplardan biriyle ilgili bir şeyler okumak güzeldi. Ancak hikaye genel olarak beni pek etkilemedi.
Beni asıl ve tek etkileyen öykü ikinci öykü oldu. Gerçekten neredeyse tüm bölümü ağlayarak okudum. Hikaye beni MAHVETTİ. Ayrıca oldukça güzel buldum.
Ancak üçüncü hikayeyi hiç sevmedim. Sıkıcı ve anlaşılmazdı, beni boğdu.
Dört ise bir kapanış ve çemberi tamamlayıştı. Mantığını beğensem de bölüm olarak yine beni etkilemedi.
Aslında kitabın ikinci bölümü hariç gerçekten sevdim diyebileceğim bir şeyi yok. Yer yer çevirisini de yetersiz buldum. Ayrıca Japon kültürüne uzak olmam sebebiyle bazı yerleri tam olarak anlayamadığımı hissettim.
Okuduğuma pişman değilim ama okumasam da olurdu gibi. Kimseye okuma demem ama kimseye önermem de. Öyle...
Yazarın bizde çevrilen tüm kitaplarını okudum ve çevrildikçe de okumaya devam edeceğim çünkü ona ve yazdıklarına bayılıyorum...
Tercihen liseli gençlerden bahsettiği kitapları daha çok sevsem de yetişkin kitapları arasında en sevdiğim kitabı bu oldu. Sophie de Max de ayrı ayrı çok eğlenceli karakterlerdi ve kendi aralarındaki o tatlı hakaret içerikli konuşmaları beni çok eğlendirdi. Karakterlerin çok iyi anlaşıp sonradan aşka düştüğü kitaplar daha inandırıcı gelir bana hep, birbirlerini tanıdıkça daha çok sever ve bağlanırlar çünkü. Soph ve Max için de böyleydi ve ilişkilerini sonuna kadar hissettim. Max benim için aşırı green flag bir karakterdi, sonda yaptığı o şey bir ikilemde bırakmadı değil ama yine fazla iyi niyetli biri olduğundan yaptığı için kötüleyemiyorum da. Yine de katılmasa dahi Sophie'nin fikirlerine o kadar iyimser yaklaştı ve ona o kadar değer verdi ki bayıldım. Sophie'nin duyguları için çekimser olması ve bir uyaranla karşılaşana kadar hislerini reddetmesi de yaşadıkları yüzünden normal geldi. Ona da pek kızamadım o yüzden.
Kısacası kitabı gerçekten sevdim. Tavsiyemdir.
Kendiliğini Bulma Yolculuğu: Altı Harfli Bir Tatlı
Şermin Yaşar’ın daha önce birçok kitabını okumuş bir okur olarak rahatlıkla söyleyebilirim ki; onun dili o kadar içten, o kadar bizden ki, bu
Açıkçası 
Brittainy C. Cherry dramı çok güzel yazan bir yazar ve bu konuda kendisini tebrik ediyorum Türk dizilerini izlese çok seveceğine eminim :) ama bu kitapta ki dramlar bir tık fazla mıydı ne hani ya da sonda bazı şeyler çok tesadüfi olmasa da olurdu ama yine de güzeldi. Bir tek karakterlere ısınamadım açıkçası sevdiğim tek karakter Emmaydı galiba çok tatlı bir bebişti. Zaten yazarı biliyorsanız burada da yazım dili aynı açıkçası o yüzden yazarı sevenlere tavsiye ederim.
Brittainy C. Cherry dramı çok güzel yazan bir yazar ve bu konuda kendisini tebrik ediyorum Türk dizilerini izlese çok seveceğine eminim :) ama bu kitapta ki dramlar bir tık fazla mıydı ne hani ya da sonda bazı şeyler çok tesadüfi olmasa da olurdu ama yine de güzeldi. Bir tek karakterlere ısınamadım açıkçası sevdiğim tek karakter Emmaydı galiba çok tatlı bir bebişti. Zaten yazarı biliyorsanız burada da yazım dili aynı açıkçası o yüzden yazarı sevenlere tavsiye ederim.