başlangıçta, bu nefret duygusunun kaybolmasının garip olduğunu düşünmüştüm ama bu hiç de garip değil. niyetim tamamen farklı bir adam olmak değil miydi? yeni bir adam oldum işte. kendimden şu an nefret etmemek ya da pişmalık duymamak şu anda benim için büyük bir keyif.
cenazelerden de, cenaze törenlerinden de hoşlanmayan biriyimdir. yolda ne zaman sağ elinde meşale tuttuğu için enfiyesini sol eliyle çeken kapüşonlu bir kaput giymiş malul bir askerin başı çektiği uzun bir cenaze konvoyuyla karşılaşsam içim bir tuhaf olur. gösterişli bir katafalk üzerine konulmuş kadife kaplı zengin işi bir tabut gördüğümdeyse, içimi resmen sıkıntı basar. hele bir yoksulun, yapacak başka işi olmadığı için arabanın ardına takılmış bir dilenci kadından başka kimselerin izlemediği yük arabasıyla taşınan kızıl çamdan yapılma çıplak tabutu göreyim sıkıntıma bir de hüzün karışır.
elbet geçer bu günler
belki bir gün gönülde açar çiçek
mutlu olsak keşke ilelebet
kime niyet kime kısmet