pekâlâ, zamanında potterhead olmayı seçtiğim için kendimden utanıyorum. pjo evrenine girmek için geç kaldım mı? sanmıyorum. gerçi, Percy'den yedi yaş büyük biri olarak okumak delicesine moruk hissettirdi. uzun lafın kısası, cidden beni içine çeken, çocuk kitabı olarak adlandırılmasından çok mitoloji kitabı olmaya layık ve zekice kurgulanmış bir kitap. mitoloji sevenler zorlanmazlar, ki zorlanılacak bir şey yok çünkü kitabın dili açıklayıcı ve basit. ters köşeler hoşuma gitti, tanrıların iyi yansıtılması da gayet iyiydi. serinin devamını bu yaz okuyup bitirmeyi düşünüyorum, annabeth gibi harika bir karakterle tanıştığım için bu kitaba minnettarım. teşekkürler percy aka yosun kafa
Hangi “memleket“in hikâyeleri?Edebiyat
• Vaktiyle kayıt altına alınmış geçmişi geride bir yerde unutmak, yeni bir tarih yazmak için gerekirse alfabe değiştiririz. (s.10)
• Taşranın pek çok şehrinde milletten anlaşılan Türk milleti değil. İyi ki de değil demek mümkün, gel gelelim kazın ayağı pek öyle değil. Etnik kökeni alabildiğine karışık olmasına rağmen “Türk milleti”, millet sözcüğünü çoğu zaman milliyetçilikle birlikte, nefret suçlarını körüklemek, düşmanlık beslemek için siyasi bir anlam yükleyerek kullanıyor. (s.25)
• (…) Ne zaman ki içlerinden biri, bir zamanlar bu şehirde Ermenilerin, Rumların, hatta Yahudilerin yaşadığını söylemeye kalkıyor, işte o zaman öfkeleniyorlar. Bu iyi insanların kullandıkları dil, ağızlarında insanlığı parçalayan çarklara dönüşüyor. Söyleyeni söylediğine pişman ediyorlar. 1915’i duymuşlukları yok. Ya da geçmişi mükemmelen silen bir hafızaları var. (s.66)
• …onulmaz bir hastalık olarak milliyetçilik… (s.75)
***
***
***
Ne kitabın ismi?
Memleket Hikâyeleri.
Peki sormak lazım. Hangi milletin hikâyeleri bunlar? “TÜRK” milletinin hikâyeleri olmadığı kuşkusuz. Yazar hanımımız ya hikâyelerini yazdığı(nı iddia ettiği) bu memleketi tanımıyor ya da işine böylesi geliyor. Bu hikâyeler, Anadolu'daki, beyni sosyalizm-marksizm çamuruna bulanmamış hiçbir vatandaşın yüreğine dokunamaz. Anca “Allah bizim belamızı versin, niye Türk olarak dünyaya geldik? Keşke başka bir etnik kimliğe mensup olsaydık ama Türk olmasaydık, utanıyorum Türklüğümden, dünyanın en utanç verici şeyi Türklük, Allah biz Türkleri kahretsin,” diye düşünen, dünyayı hâlâ 1950’lerin sağ/sol dünyası olarak görüp yorumlamaya çalışan tatlı su hümanistlerinin yüreğine dokunur. Bırak Anadolu'yu, bu hikâyeler Cihangir’in bir mahalle doğusundan öteye geçemez. Bir de böyle afili bir isim koymuşlar. Yahu Refik Halit Karay'ın
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Acı
Neyin kimin savaşı bu..
Evlerdeki tenceleri sattıran hatta kızları..
İnsanoğlu sığamadı şu koca dunyaya dar geldı de saldırdı sağa sola yıktı dagıttı yaktı öldürdü. Küçücük kızları. Neden! Yok hiç bir neden yok. Açgözlülük. Yakılan yıkılan dağıtılan harcanan yaralanan kızların bedenleri şimdi hikaye. Vardır belkı daha aramızda ınanmayan. Onları okuyupta karnına yumruk yemıs gıbı kalmayanın ınsanlığından şüphe duymamak elde degıl.
İki göz yası döker okur gecerım dıye başladım bu kıtaba, utanıyorum.
Göz yaslarım kaskatı kaldı ruhumda. Ağlayamadım bıle. Şimdi bitti ya kitap boğazımda yumrusu kaldı kocaman yutkunamadım bile. Bir belki ne buyukmus kaç kadın sığınmıs ıcıne.. satıldıgımız yurdumuza belkı bir gün döneriz diye.. kadın dıyorum da daha cocuk yüzlü kadınlasmıs mecbur kalmıs kucucuk bedenlerı anlayın siz.
Öfkeliyim. En azından yasandı bıttı başka kızlar yasamıyor dıye tesellı edemedım kendimi çünkü biliyorum bitmedi ah bitmedi kızların adları degıstı de hıkayelerı degısmedı. Yıkılasın dunya. Kop ey kıyamet kurtar cocukları. Bizim gücümüz yetmiyor. Açgözlülüğümüz bitmiyor doymuyor bu ınsan doymuyor!
İnsanı En İnsan Gibi Anlatan Kitap
Az önce bir filmin yazısını yazdım ve dedim ki “benim favori yazarım yok”. Tabii burası blog değil insanlar buraya kitapla ilgili yazı okumaya geliyor günlük gibi buraya yazmayacağım ama o yazıyı kapatıp buna geçince aslında favori yazarım olmaya en yakın kişinin kitabını inceleyeceğimi görüyorum. O yazıya sizi yönlendirmeden kısaca bahsetmem gerekirse zaten böyle ünlü kişilere bağlanma durumum yok benim. Bu hayatımın her alanında geçerli. Filmler oyunlar müzikler kitaplar asla favori bir üreticim yok. Hoş favori bir serim bile yok yani. Kitap serisi oyun serisi falan bunlar da yok. Belki Dark Souls ucundan. Bunun en önemli sebeplerinden birisi banger banger banger yapamamaları. Kimsenin. Bir yazarı ne kadar seversen sev kötü bir kitabı olabilir. Olabilir zaten ama sen de sevebilirsin diyebilirsin ama ben isterim ki madem sevip bağlanacağım bu adam süper bir şey olsun yani kalemini beğeneyim anladınız mı roman yazmayı bırakıp film incelemesi yazsa yine okuyayım öyle bir şey olsun. Yani anladınız mı biraz daha duygusal bir bağ gibi? Arkadaşım olması gibi. Parasosyal mi evet ama arkadaşım. Yani arkadaşım spor dergisinde yazsa okurum çünkü o yazı sporla da ilgili olsa ben anlamasam da takip etmesem de onun ruhundan bir şeyler taşır ve ben hayatımda o ruhu deneyimlemek istiyorum zaten. İşte Woolf GGM’den sonra en çok böyle hissettiğim yazar oldu. Bunu dediğim için utanıyorum ama asla larp değil “Kalemi çok kuvvetli”.
Kuvvetli kelimesinin ne kadar hiyerarşik olduğuna falan değinmeden kitaba geçelim. Woolf inanılmaz bir yazar. Şahane. Okuduğum en iyi kitaplardan bir tanesi. Bu kitap psikanaliz yapan herkesin başucunda durmalı. Ama sadece o değil insanlara azıcık bile merakınız varsa felsefe sosyoloji psikoloji toplanın ve bu kitabı okuyun. Bu kitap her şeyi anlatıyor. Ve
Kitapları okunmaya değer . Bu kitapta insanın içindeki gölgelerden bahsediyor . O gölgeler ansızın dışarı sızabiliyor . Bazen hiç olmayacak bir şeyler yapan insanlara örnek vermişti . Bir savcının psikoterapi de gözlerinin bir noktaya neden odaklandığını soruyor doktor . Savcının cevabı ise çok utanıyorum size aklımdan geçeni söyleyemem diyor . Doktor ısrar edince ben yüzüne karşı çocukça bir kelime söylemek istedim diyor . Adam terapide sıkılmış ve çocukluk anılarından biri yukarı çıkmıştı . Bazı kimlik sorunları yaşayan insanların da bu gölgelerinin olduğunu düşünüyorum .
Bazen bunlar anksiyete bir şeyleri kabul edememe hali , yaşanan ağır sorunlar ve özellikle de değersizlik duygusu . Kadınların yaşadığı değersizlik duygusunu erkekler de yaşıyor . Kitap bana şunu gösterdi ki bir çok insan depresyon yaşadığının farkında bile değil . Gülerken içi ağlayan insanların sayısı şuanda o kadar fazla ki yaşıyorum zannediyorlar . Mutlu insanların intihar edişi ve ailelerin ama o mutluydu . Daha dün yüzü gülüyordu sözlerini duymuşsunuzdur . Hepsi içerde birikiyor ve bir gün dışarı sızmaya başlıyor . Zihin sizin dışınızda da çalışıyor. Bir şeyleri kopyalıyor alıyor öğreniyor ve siz bunu neden hatırladım ki olabiliyorsunuz . Zihin müthiş bir şey ama daha önemlisi psikolojinizi sağlam tutun .
utanıyorum
spoiler içerir
serinin genel olarak smuta çok yer vermesinden hayıflanıp en sevdiğim kitabın da bu olması çok ironik ama maalesef…
öncelikle dean’e parantez açmak istiyorum ilk iki kitap boyunca bu kadar gıcık olduğum bir karakteri bana sevdirmeyi başardığı için tebrik etmem gerekiyor
allie ve dean, benim kuşkusuz favori çiftim.
sadece seks olarak çıktıkları bu yolda birbirlerine karşı sürekli tökezlemeleri, bahane aramaları, ufak kıskançlıkları, arkadaşlarından gizli kaçamakları.. birden fazla denklem olmasının da etkisiyle okumayı en sevdiğim dinamik oldu smut sahneleri yoğundu ama hikayeye yedirilmişti bence
dean’in allie’ye olan duygularıyla beraber değişmesini istediğim huyları olmasını isterdim beau’nun yanında sevişmeye kalkmaları gereksizdi bence :(( ah dean şu public sevdandan, yakalanma ihtimalinden tahrik olmaktan vazgeç be adam
kitabın sevdiğim bir diğer kısmı da baktığınız zaman hikayede bir üçüncü kişi var, bu da allie’nin kaç yıllık eski sevgilisi ve konu da burdan başlıyor ama kurgu boyunca sean’ın ana çifte hizmet ettiğini görmek sizi hiç huzursuz etmiyor.
kesinlikle üzüldüğüm ama bir yandan da dean’in kendisine gelmesi için gerekli olan malum sahne. dean’in allie’nin oyununa gitmeyi unuttuğu sahne… allie onu affetti ben hala affedemedim… böyle karakterler için çok önemli olan ve tekrarı olmayan sahnelerin heba olması beni çok üzüyor
yine de serideki favori kitabım ve favori çiftim. onları seviyorum.
<3