Duyana kısa bana uzun gelen iki kelimen kulağımda çınlıyor şimdi:
“Çocuk üzülür.” Çocuktum ve üzüldüm.
…
“Hem bir Hatice değil ya!” dökülüverdi bir adım sonra. Bu cümlen kurşun olsa tek bir mermiyle şehirler yıkılırdı.
Yanında bir ben varmışım, ben de onu görmez duymaz, ona anlatırmışım.
Üzüldüm.
İnsan öğrenince üzülüyormuş.
Neyi öğrenince mi, her neyi öğrenirse üzülüyormuş insan.
Piramitleri on milyon köle sırtında taş taşıyarak yapmış.
Üzülmesene.
Dünyanın dörtte üçü suymuş.
Üzülmesene.
Kalem kılıçtan keskinmiş.
Üzülmesene.
Şairler saf saf dolaşırımış tenhalarında şehrin, şiir söyleyerek.
Üzülmesene.
Sayfa 34
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsan bazı ayrılıkları büyük cümlelerle yaşamıyor.
Küçük alışkanlıkların bitmesiyle anlıyor her şeyi.
Ben galiba en çok bunu fark ettiğimde üzüldüm:
Gün içinde aklıma gelen şeyleri anlatacağım kişi artık o olmadığında.
"Gülümsediğinde gamzen çıkıyor," dedim. "Sol yanağında."
Sırıtmayı bıraktı ve bahsini açtığım için üzüldüm." Annemin de sağ yanağında bir tane vardı."
"Üzgünüm," dedim iyice hüzünlenerek. "Annen için."
Kıpırdandı ve omzunu silkti. "Sorun değil. İnsanlar ölür."
"İnsanları ölür diye bu onu bir sorun olmaktan çıkarmıyor Jackson."
"Üzülmeyin, Ulaş, hiç üzülmeyin, ben zaten Orhan'ın gidişine herkese yetecek kadar üzüldüm. Kimseye kalmadı daha fazla üzüntü. Bütün üzüntüleri üzüldüm ben, bir de siz üzülmeyin."
Gözlerim doldu. Gözlerimin dolduğunu gördü. Birinin güven veren şahitliğini, o yumuşak alanı bulur bulmaz, duramadılar daha fazla, gözyaşlarım tıpır tıpır iniverdi aşağı.
Sözler değil de yüklediğimiz anlam üzüyor...
Cemo'nun, "Beni sen üzmedin, kendi düşüncelerim yüzünden üzüldüm," dediğinde ne demek istediğini şimdi anlıyorum. Herhangi bir anda yaşadığımız, sadece o kişiler ya da o durum ile ilgili inandığımız düşüncelerimizle belirleniyor.
