The Great Gatsby
l599'da sahneye konan Every Man out of his Humour, Janson'ın icat ettigi "comedy of humours" denilen türün başka bir
ömegidir. Burada da gülünç sapiantıların kurbanı olan abuk sabuk adamlar görürüz Ömegin işi gücü süslenip püslenmek olan
bir saray adamı; kibar tabakadanmış izlenimini vermek isteyen basit bir kasabalı; eşine gülünç bir hayranlık duyan bir koca; en son modalara u ymaya çalışan ve bunu bir türlü başaramayan bir
üniversite ögrencisi, v.b. Bu komedyada tiyatro teknigi açısından ilginç sayılabilecek bir uygulama da vardır: Oyunculardan ikisi seyirci rolünü üsılenerek, oyunda olup bitenleri bir koro gibi tartışırlar; "humour"un ne oldugunu açıklarlar; şu ya da bu sahneyi neden böyle ya da şöyle yazdı diye yazarı da eleştirirler ara sıra
Bəzən seçim olmayanda və ya insanın qarşısında yalnız bir seçim olanda belə, təklif olunan şərtlər özü-özlüyündə çox əlverişli olur.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Peşəkarlar təsadüflərə inanmırlar, bu bütün dünyanın əməliyyat-axtarış, kəşfiyyat və əks-kəşfiyyat orqanlarında qəbul edilmiş yazılmamış qanundur. Ancaq məntiqə əgər leksikonumuzda “müstəsna” sözü varsa, deməli, bu sözə uyğun müstəsna hallar da mövcud olmalıdır, yoxsa sadəcə bu söz də olmazdı.
“…bu həyat həmişə gəncdir, tez-tez dəyişir, yeniləşir, hər ötən saat özündən sonrakı saata oxşamır... Puç bir xəyalın məhsulu olan həyat isə son dərəcə qaba və yekrəngdir; o, dumanlı kölgələrin, qarışıq fikirlərin əksidir; günəşin üzünü qəflətən örtən qara bulud qədər cansıxıcıdır,”
Ölüm ancaq iki halda fərqli mənalar daşıyır. Yaşamağı istəmək və istəməmək. Yaşamağı istəyirsənsə ətrafında heç kəs olmasa da, sevdiyin hər kəs olsa da ölümə nifrət edirsən. Ölümü rədd etmək də özlüyündə iki ayrı səbəbə dayalıdır : Ya yaşamaq istədiyin şeylər çoxdur, ya da yaşamadıqların.
Ya da səni tanıyan ən son adam elə özünsən.
ABBASÎ HALİFELİĞİNİN ÇÖKÜŞÜ • 21
Nesâ'da 70.000'in üzerinde insanı katlettiler. Debdebesinin doruğunda olan Merv, İbnu'l-Esîr'e göre 700.000 insanını kaybetti, fakat Cuveynî, geri çekilirken sakladıkları cesetler hariç, bu rakamın 1.300.000 olduğunu söyler. Belh'teki gibi, burada da sağ kalanlar acımasızca öldürüldüler. Şehirler galaksisinde parlak Venüs gibi duran Nîşâpûr¹¹ tamamen harap edildi. Askerî zaferin korkunç bir göstergesi olarak kafataslarından piramitler oluşturuldu. Mirhvând'a göre belirsiz sayıda kadın ve çocuğun yanı sıra, 1.047.000 erkek kesilip biçildi.¹²
Bununla beraber, kırk usta ve sanatkârın koruma altına alındığını ve Moğolistan'a götürüldüğünü de söyler. Bu barbar istilâcılar, Herat'ta 1.600.000 insanı kılıçtan geçirerek yeni bir rekor kırdılar.
Bu rakamlar, Matthew Paris'in deyişiyle "yaş, cins, durum ayırt etmeyen"¹³ istilâcıların vicdansız ve duygusuz vahşeti hakkında bir fikir verir. Cuveynî, Horasan'daki hayatın yok oluşuna, aşağıdaki sözlerle şöyle matem tutar: "Nüfusun binde biri kurtulamadı... Eğer bugünden itibaren kıyamet gününe kadar Horasan ve Acem Irakı'nda nüfusun çoğalmasını engelleyen hiçbir şey olmasa, yine de önce olduğu rakamın onda birine bile ulaşamaz."
Önemli pek çok şehrin tahribiyle birlikte, paha biçilmez sanat ve edebiyat hazineleri de yok edildi. İbn Hallikân'ın (608/1211-681/1282) Merv'den ayrıldıktan sonra Musul'dan, Halep kralının veziri Kadı el-Ekrem Cemâlüddîn Ebu'l-Hasan Ali'ye yazdığı mektup, Moğol tufanını acıklı bir şekilde dile getirir. 617/1220'de yazılan bu mektupta, yazan kişi, ona; yakınlarını, evini, ülkesini unutturan Merv'in kütüphanelerine ve kendisine göre "tek kelimeyle, mübalağasız, cennetin bir kopyası" olan Horasan'daki ileri medeniyete son borcunu öder. Bu bölgedeki yazarların erdemlerini,
