Kişinin zihninden uzaklaştıramadığı düşünce ve dürtüler: kuruntu, takıntı, saplantı ve obsesyon kavramlarıyla ifade edilir. Zihninde oluşan bu takıntılar, İslami literatürde vesvese olarak isimlendirilir.
Bir kimse din kardeşine gizli gizli öğüt verirse; tesirli nasihatta bulunmuş ve iyi huylarla süslenmiş olur. Açıktan halk arasında öğüt verilmeye kalkılırsa tesirsiz olur. Bir bakıma ayıplamış, dolayısiyle utandırmış olur.
Sırr-ı tevatür ve icmaı tazammun eden hadsiz ihbaratı ve delaili dinlemeyen ve safsata-i nefis ve vesvese-i şeytandan gelen bir vehmi kabul eden adamlarla, hakikî ve ciddî iş görülmez.
Şu inkılab-ı azîmin temel taşları sağlam gerek...