Pencereden gördüğümüz gece, dışarıdaki katı gerçekliğin çizgilerini muğlaklaştırır. Karanlıkta hiçbir şey birbirinden kesin çizgilerle ayrılmaz. Siyah ve beyaz ortadan kalkar. Kesin yargılara varamaz insan.
...Oysa gökyüzü karardığında önyargılar yumuşar, suçlamalar çekilir ve duygular ortaya çıkar.
Şehre girerayak biraz kendi sesimden kendi kulağımla dinlerdim kendi hikayemi. Yüksek sesle okurdum içimi size. Nasıl ihtiyacım vardı buna. Temize çeker gibi müsveddeleri, kendimi yabancı birine anlatmak nasıl iyi gelirdi bana. Çerini çöpünü ayıklardı aklımın.