“İnsanlar kırıcıydı,kitaplara kaçtım.” (Cemil Meriç)
“Eğer binlerce hayat yaşamak istiyorsanız, kitap okuyun.”
Hetta mı xwe naskır amre xwe xelas kırim
Her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder.
Az ya da çok ama mutlaka bir bedel...
Kimse bedelsiz kendi olamaz.
Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır...
Milyonlarca halk bedenen,ruhen,fikren ve ahlâken çürüyor da hiç kimse bu kokusmusluğu görmüyor. Herkesin karakteri bozulmuş veya herkes bu yozmaşliğa alışmış da bunun doğal bir durum sanıyor sanki. Ama bu böyle mi olmalıdır ?