Paul Lafargue (1842-1911): Fransız Marksist, iktisatçı, gazeteci, yazar. Tıp öğrenimi gördü, Londra’da Marx ve Engels ile tanıştı, Birinci Enternasyonal’e katıldı. 1868’de Karl Marx’ın kızı Laura ile evlendi. Paris Komünü’nde faal bir rol aldı. Jules Guesde ile birlikte temellerini attığı Fransız İşçi Partisi’nin en etkili liderlerinden biri oldu. Keskin, yer yer ironik bir dille kaleme aldığı Tembellik Hakkı, ilk kez 1880 yılında haftalık Égalité dergisinde tefrika edildi, 1883 yılındaysa cezaevindeyken eklediği birkaç notla birlikte tekrar yayımlandı. Lafargue Tembellik Hakkı’nda sadece kapitalizmi değil çalışma dogmasıyla baştan çıkarıldığını söylediği proletaryayı da sertçe eleştirir. Zorunlu çalışmayı kapitalist toplumda her tür entelektüel soysuzlaşmanın, organik bozulmanın sebebi sayar. Lenin’in Marksizm’in en yetenekli ideologlarından biri olarak andığı Lafargue, yaşlılığın zihin ve bedende yol açacağı yıkıma katlanmamak için 1911 yılında eşi Laura Marx ile birlikte intihar ederek yaşamına son verdi.
Genel bilgilerden sonra. Kitap olumsuz eleştiri içerir. Kapitalizm gelmeden önce çiftçiler güzel yaşardı mutluydu. Ama kapitalizmle fakir oldular. Zengin sınıf daha zengin oldu. Bu en en özeti. Fransız devriminin gelmesi güzel oldu. Sonuçta
Reklam
deizm'in kurucusu sayılır. benim gibi deist olan herkes okumalıdır. ayrıca Thomas Paine eserleriyle Amerikan Bağımsızlık Bildirisi'nin hazırlanmasında da önemli rol oynadı.. 1972 de yazdığı bir başka kitap İnsan Hakları eseriyle Fransız Devriminin temellerini güçlendirmiştir. Akıl Çağı kitabının ilk bölümünü o yıllar kaldığı bir hapishanede kaleme almıştır. keyifli okumalar
Ah Oliver, Hayat insanların dokunuşları ile garipleşiyor veya kötüleşiyor veya iyileşiyor. Biz hayat ve kader deriz lakin insan faktörünü aradan çıkartırız bu yanlış evvela. Başımıza gelenlerin kaderin değil insan faktörünün sonucu olması bize adaletin ve hak aramanın veya hakkını vermenin kapılarını açar. Bu kitapda da oliveri kaçırıp onun hayatını kötü eden insanlar hakkında ve oliverin başına gelen korkunç şeyler karşısında az daha ağlayacaktım. Yinede gözü gönlü hüzel insanların hayatta olması ve güzel ahlaka dair mücadeleleri ah bunlar çok güzel, çabaya da iyi niyetlerimiz götürüyor aslında.
"Candide", Voltaire'in Klasikler dizisinde çıkan üçüncü kitabıdır. Bundan önce "Safoğlan" diye çevrilen "Ingenu" ile "Felsefe Sözlüğü" diye çevrilen "Le Dictionnaire philosophique" adındaki yapıtları, Voltaire'i, iki yönüyle Türk okuyuculara tanıtmıştı: Biri hikâyeci, diğeri filozof Voltaire. "Candide", Voltaire'in bu iki yönünü birden açıklayan bir hikâyedir.
Bu hikâyesinde Voltaire, genç ve her şeyden habersiz Candide'e, Alman düşünürü Leibniz'in felsefesini temsil eden Pangloss ve sağduyunun temsilcisi olan filozofMartin'le birlikte bütün dünyayı dolaştırır. Almanya'dan Hollanda'ya, İtalya'ya ve sonunda Türkiye'ye giden Candide, bu gezileri sırasında bin bir felaketle karşılaşır. Almanya'da asker olur. Hollanda'da çok büyük aşağılamalara uğrar, öğretmeni Pangloss'u amansız bir hastalığa yakalanmış olarak bulur; Portekiz'de bir engizisyon mahkemesinde acımasız bircezaya çarptırılır; adam öldürür, Amerika'da yamyam yerliler tarafından yenilmek üzere iken son anda kurtulur; Fransa'da tuzağa düşer ve paralarını çaldırır; İtalya'da taçlarını, tahtlarını yitirmiş altı kralın serüvenlerini dinler ve sonunda Türkiye'de, yaşamanın ne demek olduğunu öğrenir. Başından geçen onca olaya rağmen filozof Pangloss'un dediklerine uyarak her şeyin"iyi" olduğuna inanır ve bu düşüncesinden ancak Türkiye'de vazgeçer. Ona yaşamın amacını, yaşamın anlamını Türkiye'de tanıdığı bir dervişin "bahçemizi yetiştirelim" sözü öğretir. O zaman Candide, bunca zamanını boşuna geçirdiğini anlar, bin bir felaketten sonra bir araya toplanan hikâyenin kahramanlarına birer iş verir, hepsini bir uğraşa kavuşturur ve bahçesini yetiştirir.
“Uzaydan Türkiye” başlıklı yazısında Alp Akoğlu, çoğuna internet aracılığıyla hepimizin ulaşabileceği uydu görüntüleri yoluyla bilimcilerin ülkemiz hakkında elde ettikleri verilerden örnekler sunuyor.
Zeynep Ünalan ise bilimcilere farklı açıdan bir bakış getiren “Belirsiz Bilim” yazısıyla bu sayıda yer alıyor.
Bahri Karaçay ise “Şişmanlık Genleri” başlıklı yazısıyla her zaman olduğu gibi ilgiyle okunacak bir yazı yazmış.
İlay Çelik’in “Beynin Karanlık Enerjisi” ve Bülent Gözcelioğlu’nun “Fotokapan” başlıklı yazılarıda okunmaya değer.
Reklam