Ayfer Tunç, yeni tanıştığım bir yazar.
Bu hikaye beni buruk bıraktı ve üzdü. Acı bir sızı kaldı geride.
İnsan kibir uğruna böyle hayat geçirir mi?
Kibir, dışarıdan bakıldığında bir güç gibi görünse de aslında Aziz Bey'i geçmişe ve pişmanlıklara hapseden bir zincirdi.
Yazık değil mi solup giden güzel ömre?
Peki ya Vuslat… tazecik, ürkek “yavru ceylan çakalı”… Ah ah!
Sizce Aziz Bey’in hayatı, Maryam’a olan aşkının bir sonucu mu, yoksa Maryam bahanesiyle kendi seçtiği o mağrur yalnızlığın bir bedeli mi?
Yazarla tanışmamı sağlayan kıymetli dostum 
Şeyma Öztürk çok teşekkür ederim.
Şeyma Öztürk çok teşekkür ederim.
Kıskançlığı en anlaşılabilir ve sade hâliyle iliklerime kadar hissettim. Kurgusu karışıkmış, diyalog yokmuş vs. hiç fark etmez; harikaydı. Okurken kişileri not aldım; gidişatta "Neydi, kimdi?" diye uğraşmadım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Katalin Sokağı” ile Magda Szabo’nun dilimize çevrilen tüm yetişkin romanlarını okumuş oldum. “İza’nın Şarkısı” ile başlayan serüvenim “Kapı” ve “Yavru Ceylan” ile devam etti ve sanki ben her kitapta Szabo’yu daha çok sevdim, bunda son okunan kitabın etkisinin daha canlı hissedilmesinin de payı olabilir elbette. Hepsi çok iyi romanlardı ama sanki bu kitap da bir başka etkiledi beni.
Budapeşte’de Katalin Sokağı’nda yan yana evlerde oturan üç ailenin yaklaşık yarım asırlık hikayesi kitap kabaca. Szabo, hafızaya ve hatırlama biçiminize dair kısacık bir girişle açıyor romanı ve aslında romanın kalanını neden mekanlara ve anlara bölerek anlattığını izah ediyor bir yerde bu girişle. Ardından biraz kafa karıştırıcı bir kısa bölüm var; bu bölümde Katalin Sokağı sakinlerinin nihai evlerini ya da sonlarını anlatıyor bize Szabo. Hikayeye sondan başlıyor bir yerde, o nedenle biraz kafa karıştırıcı olabilir, endişelenmeyin, devam edin zira sonunda hem her şey yerli yerine oturacak hem de yazardan, onun tarzından hiç beklemeyeceğiniz bir sürprizle karşılaşacaksınız. Bu bölümden sonra, kronolojik sıralı olarak, farklı tarihlerden belirli anlarla hikayeyi anlatıyor Szabo. Bu üç ailenin hikayesi tabii ki toplumsal ve siyasi olaylardan nasibini alıyor.
Üç komşu ailenin Avrupa tarihin en kanlı zamanlarından birindeki hikayesi kitap her şeyden önce, bu bile başlı başına etkileyici kılıyor romanı. Szabo’nun muhteşem karakter tahlilleri, sade diliyle insanın içine işleyen cümleleri var yine bu kitapta da. Ancak kitap, bunlardan çok daha fazlası ve beni yakaladığı yer de başka: Çocukluğa, çocukluğumuza dönme çabamıza, onu her yerde ve her şeyde arayışımıza, bu uğurda ardına düştüğümüz nesne ve kişilere dair öyle gerçek, öyle dokunaklı bir şeyler anlatıyor ki Szabo, içim sızladı okurken.
Yavru Ceylan
Iza'nın Şarkısı,Kapı ve şimdi de Yavru Ceylan'la buradayım...Başta şunu söylemek isterim ki okuduğum her kitabından memnun ayrıldığım için cok mutluyum...Aslında son yıllarda Macar edebiyatı ile aramızda sıcak bir ilişki var
Yavru Ceylan,ilginç bir şekilde neredeyse hiç altı çizili cümlenizin olmadığı ama okurken hayranlıkla okudugunuz, üzerine uzun uzun yazılabilecek,evrilip çevrilebilecek türden bir kitap...Tek bir bilinçten çıkmıs(Estzer) tek bir hikayenin sessiz oyuncuları gibi karakterler.Sınıf farklılıkları,savaşın dönüştürdüğü savaş yorgunu insanlar,değişen roller,cocukluk travmaları ve bunun getirdigi öfke,kıskançlık,nefret belki intikam(tartışılır),özgürlük,başarı ve daha bir çok şey sahnede...Dediğim gibi anlatıcı hariç sanki herkes sessiz,her yeni bölümle merak ettiğiniz bir soru cevabını buluyor,düğümler çözülerek sona varıyorsunuz.Son ise üzerine gerçekten konuşulabilecek,göreceli bir sekilde geliyor.İlk bölümlerde biraz zorlansam da,cok severek merakla ilerledim sonrasında.
Szabó insan psikolojisini çok iyi irdeleyen ve bunu karakterlerine cok iyi yansıtan yazarlardan bana göre.Bu,bu kitapla daha da netleşti benim için.Son bir şey; Estzer'in Jan Dark ile birleştirilmesi muazzamdı.
Güç,eşitsizlik,insan ruhunun kırılganlığı arasında sessiz ama derin bir yolculuktu,sevenlerine naçizane tavsiyemdir.
Magda Szabo’dan okuduğum ikinci kitap Yavru Ceylan. Yazar ile Kapı kitabıyla tanışmıştım ve çok sevmiştim, Yavru Ceylan da beni şaşırtmadı beğendiğim bir okuma oldu.
Kitapta başarılı bir aktris olan Ezster seçkin bir ailenin çocuğu iken yoksul düşmüş hayatını iç monolog şeklinde çocukluğuna dönerek hem bugün hem geçmiş arasında gitgellerle anlatıyor. Karakterin zihninin derinliklerine giriyoruz okurken.
Yazarın cümleleri çok basit süsten uzak ancak hissettirdikleri çok yoğun duygular. Karakterin çocukluğunda yaşadığı kıskançlık, öfke ve utanç duygularının yetişkinlik dönemindeki yaşamını ne kadar etkilediğini, ilişkilerindeki tatminsizlik ve mutsuzluğunun nedenini oluşturduğunu çok güzel gösteriyor. Bir kadının psikolojik portresini çiziyor bize Yavru Ceylan.
Magda Szabo’dan daha önce “İza’nın Şarkısı” ve “Kapı”yı okumuştum. Onlar da çok iyiydi ama “Yavru Ceylan” bambaşka bence. Her şeyden önce, bu nasıl bir gözlem ve analiz yeteneğidir, bunlardan hareketle nasıl bir karakter yaratmaktır! Sonrası, daha önceki Szabo kitapları için de aklımdan geçenler: Bu nasıl güzel bir anlatım; süsleyip püslemeden, böylesine sade ama aynı zamanda derinlikli yazıp, insanın içine işleyen nasıl gerçekçi bir roman bu!
“Yavru Ceylan”, baştan sonra bir kadının, Ezster’in kronolojik açıdan karışık bir düzende içsel monoloğundan oluşuyor. Önceleri varlıklıyken sonradan yoksul düşmüş bir ailesi var Ezster’in, böyle olunca oldukça zor bir çocukluk geçiriyor ve bu hayatının geri kalanını ve karakterini şekillendiriyor. İkinci Dünya Savaşı’nın hemen öncesine denk geliyor çocukluğu; bu nedenle 1940’lar ve ardından 1950’ler Macaristan’ında yaşanan tarihi olaylar da arka planda karakterimizi şekillendiren toplumsal koşullar olarak karşımıza çıkıyor.
Son derece etkileyici, akıllara kazınan, literatüre geçecek, bence karakter nasıl yaratılır dersi verecek nitelikte bir anti-kahraman yaratmış Szabo. Sevgisizlik, yaşından çok daha büyük sorumlulukları omzuna yüklenmek, çocukluğunu yaşayamamak, üstelik başka güzel çocukluklara tanık olurken erkenden büyümek zorunda kalmak ileride nasıl bir karakter yaratır, bunu muazzam çizmiş. Hırs, kıskançlık, haset, öfke, hatta aşağılık kompleksi bir ruhta nasıl birikir; masumiyetle, merhametle, aşkla nasıl çatışır ve bu çatışma insanın ruhunda nasıl tahribatlara yol açar, bunu fevkalade göstermiş.
Derinden etkiledi beni bu kitap. Ezster, kesinlikle aklıma kazınan karakterlerden biri artık. Lütfen okuyun.
