Juan Rulfo Yorumları ve İncelemeleri
Juan Rulfo yorumları ve incelemelerini, Juan Rulfo kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Juan Rulfo puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
10/10
2018 6. kitabı
SPOİLER YOKTUR.🤗
Sizi alışılagelmişin dışında ,farklı mı farklı bir kitapla tanıştıracağım hanımlar ve beyler.Yalnız üzüntümü beyan ederek başlamak istiyorum.Kitabın 60 okunmasının olması beni bir hayli üzdü.(Sebebini incelemenin devamında anlayabilirsiniz) Kitap ülkemizde birçok ünlü yayınevi( Can,yky, doğan kitap)tarafından basılmış olmasına rağmen pek tutulmamıştır.Bunun sebebini eleştirmenler Türkiye’de yenilikçi kitapların tutulmamasına bağlıyor. Kitap 1955'te yayımlanmış ilk kez TOMRİS UYAR tarafından 1955’te çevrilmiştir.Ve yine ilk basım ‘’De Yayınları’’ tarafından 1970 ‘te yapılmıştır.(Bendeki Doğan Kitap’ın ikinci basım 2013). Size tavsiyem Tomris Uyar çevirisinden okumanız.
Aslında kitap ilk yayımlandığı zaman kendi ülkesinde de rağbet görmemiş.Eleştirmenler ve okuyucular tarafından dikkate alınmamış anlaşılmaz bulunmuş..Sebebi ise yazarın farklı yazım tekniği geliştirmiş olması.Latin Edebiyatında ilk kez bilinç akışı yöntemini kullanan oydu çünkü. 1970’li yıllardan sonra hak ettiği ilgiyi görmüş ve ödül üstüne ödül almış öyleki İspanyol Edebiyatının ikinci önemli eseri olarak kabul edilmiş.Hatta Marquez’ i öyle etkilemiş ki şuan en ünlü eseri olan ‘’Yüzyıllık Yalnızlık eseri’’ni ondan ilham almıştır.
İnternette yaptığım araştırmalar sonucunda Marquez’in kendi ağzıyla anlattığı şu pasaja rastladım:
Marquez zorlukla yazdığı kitabı ‘’Yüzyıllık Yalnızlık ‘’ kitabının yazılış sürecinden bahsederken ;bir arkadaşının bu kitabını verdiğini ve sen de yazdığını mı sanıyorsun bunu oku dediğini ve sonrasında kitabı okumaya başladığını ve bitirdiğini ardından tekrar okuduğunu ve hayran kaldığını söyler.Kitaptan okadar etkilenmiştir ki eserinde burda kullanılan hayalet köy Comala’yı ilham alır ve alıntı yapar.Marquez başta olmak üzere birçok yazara göre bu eser
Ey büyülü gerçekçiliğin abisi:))
Gabriel Garcia Marquez ’e ilham olan kitap. 
Carlos Fuentes’in “Latin Amerika’nın en iyi romanı” dediği kitap.Büyülü gerçekçiliğin kült eserlerinden sayılan kitap.Bu kadar unvana sahip olunca, e bir de ben okuyayım eksik kalmayayım dedirten kitap.
Marquez’in Macondo’sundan önce 
Juan Rulfo’nun Comala’sı varmış meğer. Bir adamın babasını aramak için Comala’ya gitmesiyle başlıyor her şey. O kadar hızlı başlıyor ki, ‘nereye düştük yahu’ demeye fırsat bulmadan yokuş aşağı yuvarlanıyorsunuz.
Düştüğünüz yerde gerçekle düş,geçmiş ve gelecek, ölüler ve yaşayanlar, delilik ve akıl, tee Azteklerden bugüne gelen mitler, her şey iç içe geçiyor. Öyle ki, yok ben anlamadım, kesin bir şey kaçırdım diye geriye dönüp duruyorsunuz. Sonra pes edip, “çek bakalım bizi bu çukura señor Rulfo, ne olacaksa olsun halimiz” diyorsunuz. Burdan sebep, hiç de kolay okunan bir kitap değil kendisi.Biri size bu kitap bonibon şeker, kıtır kıtır yemelik derse inanmayınız efenim. Adamın dişini kırar.
”Babayı arama” konusunun babadan çıkıp, yine babaya dönerken anlattıkları dönemin Meksika’sının dönem fotoğrafı gibi: Kırsal kesimde yaşanan ahlaki çöküş,kilisenin zenginlere bal kaymak, yoksullara kırık tarak duruşu,şiddet..
E biz bu fotoğrafı çok gördük, bu şarkıyı çok dinledik,bayatladı bu muhabbet diyebilirsiniz. Ama kitabı okunur kılan da sadece bunlar değil zaten: Yazarın sıradışı tarzı.
Cümleler kısa, abartısız. Bir romanda kullanılabilecek neredeyse tüm teknikler, monologdur, bakış açısını 100km hızla başka yere kaydırmadır, efenime söylim bilinçakışıdır..hepsi kullanılmış. Hepsi yerinde ve ölçülü biçimde..Ölçüsüz olan tek şey, okuyana kendini delirmiş gibi hissettirmesi.Okuru korkunç bir tekinsizliğin içine batırıp orada bırakması. O köyden bir an önce kaçma isteğiyle insanın gözünü yollara sermesi. Bu ölçüsüzlüğü,kabulüEdebiyat
Gabriel Garcia Marquez ’e ilham olan kitap. Carlos Fuentes’in “Latin Amerika’nın en iyi romanı” dediği kitap.Büyülü gerçekçiliğin kült eserlerinden sayılan kitap.Bu kadar unvana sahip olunca, e bir de ben okuyayım eksik kalmayayım dedirten kitap.
Marquez’in Macondo’sundan önce Juan Rulfo’nun Comala’sı varmış meğer. Bir adamın babasını aramak için Comala’ya gitmesiyle başlıyor her şey. O kadar hızlı başlıyor ki, ‘nereye düştük yahu’ demeye fırsat bulmadan yokuş aşağı yuvarlanıyorsunuz.
Düştüğünüz yerde gerçekle düş,geçmiş ve gelecek, ölüler ve yaşayanlar, delilik ve akıl, tee Azteklerden bugüne gelen mitler, her şey iç içe geçiyor. Öyle ki, yok ben anlamadım, kesin bir şey kaçırdım diye geriye dönüp duruyorsunuz. Sonra pes edip, “çek bakalım bizi bu çukura señor Rulfo, ne olacaksa olsun halimiz” diyorsunuz. Burdan sebep, hiç de kolay okunan bir kitap değil kendisi.Biri size bu kitap bonibon şeker, kıtır kıtır yemelik derse inanmayınız efenim. Adamın dişini kırar.
”Babayı arama” konusunun babadan çıkıp, yine babaya dönerken anlattıkları dönemin Meksika’sının dönem fotoğrafı gibi: Kırsal kesimde yaşanan ahlaki çöküş,kilisenin zenginlere bal kaymak, yoksullara kırık tarak duruşu,şiddet..
E biz bu fotoğrafı çok gördük, bu şarkıyı çok dinledik,bayatladı bu muhabbet diyebilirsiniz. Ama kitabı okunur kılan da sadece bunlar değil zaten: Yazarın sıradışı tarzı.
Cümleler kısa, abartısız. Bir romanda kullanılabilecek neredeyse tüm teknikler, monologdur, bakış açısını 100km hızla başka yere kaydırmadır, efenime söylim bilinçakışıdır..hepsi kullanılmış. Hepsi yerinde ve ölçülü biçimde..Ölçüsüz olan tek şey, okuyana kendini delirmiş gibi hissettirmesi.Okuru korkunç bir tekinsizliğin içine batırıp orada bırakması. O köyden bir an önce kaçma isteğiyle insanın gözünü yollara sermesi. Bu ölçüsüzlüğü,kabulüReklam
Nefretin ta kendisi
Puan vermedi·118 syf.·
2019 77. kitabı
H. Ali Toptaş bir yazısında yazacağı roman ve okuyacağı kitapları düşündükçe hayatın kısa olduğunu okuyamayacağı birçok kitabın olacağını, bazı kitapların kör noktasında kaldığını bunları ya bir dostunun sayesinde ya da kendiliğinden okuyup gün ışığına çıkardığı kitaplardan söz ediyordu. İlgimi çekmişti bu kitaplar. Bunlardan biri Latin Edebiyatı'nın baş yapıtlarından biri kabul edilen; Marquez, Fuentes gibi yazarlara esin kaynağı olmuş Marquez’e bir arkadaşının "Sen kitap mı yazdığını sanıyorsun bir de bunu oku" diyerek verdiği bu kitabı birçok kez okuduğu âdeta ezberlediği söylenen Pedro Paramo'ydu. Pedro Paramo Juan Rulfo’nun tek romanı Ova Alev Alev isimli bir de öykü kitabı var.
Roman Juan Preciado’nun ölmek üzere olan annesine, babası Pedro Paramo'yu bulacağına dair verdiği sözü tutmak üzere Comala'ya gelmesiyle başlar. Comala terk edilmiş bir yer görünümündedir. Bazen sesler duyulmaktadır yollardaki yarıklardan, duvarlardaki çatlaklardan… Kendi aralarında konuşmaktadırlar.
İlk başlarda düzensiz birbiriyle ilgisizmiş gibi izlenim oluşturan paragraflarda geri dönüşler, geçişler, ileri sıçramalarla yapılan anlatım anlamlı bir okumayı zorlaştırıyor. Juan Rulfo sanki bir yap-bozu darmadağın etmiş önümüze bırakmış. Parçaları anlamlandırarak bütünü oluşturmaya çalışıyorsunuz. Kişilerle olayları birbirleriyle ilintilendirdikçe işiniz kolaylaşıyor. Kitabın başında sık sık yaptığım geriye dönüşler azaldı. Olayları kişileri kavradıkça merakımın artması itici bir güç oldu kitabı okumamda. Bu noktadan sonra sürükleyici bir kitap diyebilirim.
Parçalar tamamlandıkça ortaya acı bir fotoğraf çıkıyor: Bu kadar dağınık, karmaşık, gerçeklik ile gerçeküstülüğün iç içe geçtiği anlatımın sonucunda ortaya çıkan anlamlar sarsıcı, üzücüydü. Pedro Paramo beklediğim gibi iyi bir
Tanıtım sayfasına konmuş ilk dört sayfasını okuduktan sonra müthiş bir merak uyandırdı bende Pedro Paramo. Hemen sipariş verip başladım ve beni son sayfasına kadar büyülü bir yolculuğa çıkardı.
“Comala’ya geldim, çünkü bana babamın burada yaşadığı söylendi, Pedro Páramo adında biriymiş. Bunu bana söyleyen annemdi. O sırada annem ölmek üzereydi ve ben de her türlü sözü verebilecek durumdaydım.”
sözleriyle başlayan kitabı okudukça, Comala’nın o tozlu, terk edilmiş sokaklarında yürümeye başladım. Sokaklar tekinsiz, insanlar garip. Her yer fısıltılarla dolu. Ölüler konuşuyor, hayatta kalanlar ise sanki çoktan ölmüş gibi suskun. Juan Preciado’nun babasını arayışı, aslında bir lanetin, bir ailenin, bir kasabanın ve belki de tüm Meksika taşrasının çöküşünün peşine düşmek gibi. Zaman çizgisi paramparça: Bir anda çocukluk anılarına sıçrıyorsun, bir anda Pedro Páramo’nun gençliğine, bir anda da kasabanın son nefesine. Kimin konuştuğunu anlamak için bazen sayfaları geri çevirsem de, o kafa karışıklığının kitabı çekici hale getirdiğinin farkına vardım. Bilinç akışı, iç monolog, çoklu bakış açısı ve ani zaman sıçramalarıyla ilerliyor.
Comala'nın büyülü gerçekçiliğine hayran olmamak elde değil. Juan Preciado'un korkuyla karışık merakını, Dorotea'nin lanetini, Susanna'nın gizemini, Pedro Paramo'nun boş sokağa bakan gözlerini uzun uzun düşündüm. Yaşayanla ölülerin ayırt edilemediği, karanlık tekinsiz kuytularda, arafta kalmış ruhların pişmanlıklarla fısıldaştığı, zamanın askıya alındığı o boş sokakları unutamayacağım sanırım.
Süleyman Doğru çevirisini de çok beğendiğimi dile getirmek isterim. Akıcılığını ve tekniğini oldukça iyi yansıtmış.
Kitabı bitirir bitirmez; Netflix’te yayınlanan, Rodrigo Prieto’nun yönettiği sinema uyarlamasını izledim. Görsellik açısından çok etkileyici
Hayalet Kasaba: Comala
Puan vermedi·150 syf.·
2023 27. kitabı
DİPÇE : Gaboseverlerin sempatiyle yaklaştığı bir yazardır Juan Rulfo.
Pedro Paramo ise Marquez'in ezberleyecek kadar çok okuduğu o meşhur kitap.
Dış yapısıyla edebi teknikler sarmalına düştüğümüz kitabın içeriği de geri kalmaz. Hele okuru bir yerinden yakalamayagörsün; zamansızlığın gizeminden, ölümlülerin ölümsüzlüğünden sağlam kafayla çıkmak güç ister. Bir yandan da ağzımıza çalınan şiirsellik yok mu!
Ova Alev Alev'den antrenmanlıyım neyse ki. Meksika Devrimi,Diaz yönetimi, kilise zorbalığı...
Fakat burada çok daha başka bir kişisellik çekiyor okuru. Travmaların yakıcılığı, işte orada bir ölüm. Ölümü merkeze almadan anlaşılması hayli zor bir kitap.
Pedro Paramo zorba bir insan, birçok kadınla birlikte oluyor, sahip çıkmadığı birçok çocuğu var, köylünün toprağına el koyuyor ve daha niceleri...
Sahip çıktığı fakat yine kendisinin büyütmediği bir oğlu var Miguel. Paramo'dan geri kalmayan adi bir kişiliğe sahip.
Paramolar kadar kötü bir karakter daha var: Peder Renterina. Peder tam olarak 20. yy din adamlarını temsil ediyor. Çıkarcı ve açgözlü. Comala kasabası, Peder'in görevini kötüye kullanması yüzünden hayaletlerin dolaştığı bir yere dönüşüyor.
Günahları bağışlamadığı için Araf'ta kalan yoksul ölülerin hayaletleridir bunlar.
Romanın girişinde Juan, annesinin ölüm döşeğinde, git baban Pedro Paramo'yu bul, demesi üzerine Comala kasabasına gider. Annesinin anılarını anlattığı yer ile vardığı kasaba arasında ciddi farklılıklar vardır. Karşılaştığı her kişinin ölü olduğunu fark eden Juan korkudan ölür ve bir tabutun içinde tüm hikaye akar. Ölülerin konuşmalarından Pedro Paramo'ya ait tüm gerçekleri öğrenir.
Paramo, Juan'ın annesiyle parası için evlenmiş mal varlığını aldıktan sonra da onu Comala'dan uzaklaştırılmıştır. Anlaşılan o ki Juan'ın annesi de sadece
Bu köy yankılarla doludur.
Ölüm döşeğindeki annesinin ricasıyla birlikte yollara düşüp babasını aramaya koyulan bir genç, babasını bir zamanlar derebeyi olduğu ama artık kimsenin yaşamadığı hayalet bir köyde geçmişin izini sürer. Bu seyahatte olaylar örgüsü ruhlar, düşler, artık kimselerin yaşamadığı evlerin duvarlarına sinen sesler arasında devam eder. Gaddar ve acımasız babasının eylemlerinden, aile içi ensest ilişkilere ulaşan birçok günah olgusuna bir bir şahitlik ederken, kilisen ve tanrının rolüne de rastlamadan edemez. Büyülü gerçekçilik sevenler, özellikle de Marquez, Saramago ve Ihsan Anar gibi yazarları sevenler için güzel bir eser.
Keyifli okumalar...
Reklam
Reklam