Neil Postman Yorumları ve İncelemeleri
Neil Postman yorumları ve incelemelerini, Neil Postman kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Neil Postman puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
Güzel. Uzun zamandır bildiğim kitaptı, dün kitaplığa uzandı elim, bi kaç sayfa karıştırıp yerine bırakacaktım, hepsini okuttu. Beni bugüne değin kitabı okumaktan alıkoyan başlığıydı. Zaten televizyon izleme alışkanlığım olmadığından ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ama esas mesele alt başlığındaymış meğer: Gösteri Çağında Kamusal Söylem.
Kitapta bilginin mahiyetindeki kırılmalar ifşa ediliyor. Televizyonun telegraf ve fotografinin mirası olduğu tespiti çok önemli. Zira telegrafla birlikte "haber" artık bağlamın kopartılarak anlık, şimdi'lik kılındığı bir zarfa büründü. Fotoğrafla birlikteyse görsel olan günden güne yazılı dolayısıyla bağlama ihtiyaç duyan düşünme, haberleşme biçimlerini sündürdü. İlgilisi için güzel kitap.
Bu kitap sizi ilk sayfadan rahatsız ediyor; ve bunu bir kusur olarak söylemiyorum.
Başlangıçta basit bir teknoloji eleştirisi gibi görünen metin, sayfalar ilerledikçe kaçınılmaz biçimde netleşiyor: aslında kendi yaşam biçimimizi mercek altına alıyor.
Üç evrenin hikayesi
Postman, teknoloji-toplum ilişkisini üç evreyle anlatıyor. Alet kullanan kültürlerde teknoloji, değerlere hizmet eder — bir çekiç çiviyi çakar, ama ahlaki soruların cevabını vermez. Teknokraside teknoloji daha güçlüdür, kültürle pazarlık halindedir; ama din, siyaset, gelenek hâlâ müzakere masasındadır. Teknopolide ise bu denge tamamen bozulur: teknoloji artık hakem konumuna geçmiştir. Neyin gerçek, neyin değerli, neyin rasyonel olduğuna o karar verir.
Bu sınıflandırma ilk bakışta akademik bir egzersiz gibi görünebilir. Ama her evreyi okurken kendimi sürekli "biz hangi aşamadayız?" diye sorguladığımı fark ettim. Cevap rahatsız edici derecede yakın.
Verimliliğin kökeni: Taylor'ın mirası
Postman, teknopolinin yükselişini Frederick Taylor'ın "bilimsel yönetim" anlayışına bağlıyor. Taylor, 19. yüzyılın sonunda fabrika işçilerinin her hareketini kronometreyle ölçerek verimliliği optimize etmişti. Postman'ın asıl iddiası ise bu mantığın fabrikada kalmadığı: zamanla okullara, hastanelere, ilişkilere, benliğe sızdı. "Verimlilik" kelimesi artık yalnızca üretimi değil, bir dünya görüşünü tanımlıyor.
Bu analizi okurken kendime baktım: sabahları görev listesi yapıyor, akşamları "verimli geçti mi?" diye sorguluyorum. Postman bu soruyu sormayı öğretmiyor; sormanın neden bu kadar doğal geldiğini açıklıyor.
Kurumların teslimiyeti
Kitabın beni en çok duraksatan kısmı buydu. Postman, tıbbın, hukukun, eğitimin ve dinin tekno-bürokrasiye otoritelerini nasıl devrettiğini tek tek
Reklam
Kitabın medya ve iletişim alanında bu kadar etkin bir kitap olmasının sebebi, tahmin edileceği gibi meseleyi bir aygıt olarak televizyon üzerinden değil de, yeni bir iletişim şekli olarak televizyon üzerinden ele almasıdır. Yazar her aracın ya da tekniğin, kendi düşünce biçimini üretmesi, kendi kurumlarını var etmesi gerçeğinden hareketle, televizyonun yani görsellerle bezenmiş şov dünyasının siyaset, ahlak, eğitim gibi alanları nasıl yeniden biçimlendirdiğini gayet akıcı bir üslup ve zekice bir yaklaşımla ele alıyor. Gerçekten ufuk açıcı bir kitap, tavsiye edilir.
Kitap bana bulunduğumuz çağ ile ilgili çok farklı bir bakış açısı kattı. Okurken yazara anlayabildiğim her noktada katıldım. Kitap ile televizyon karşılaştırmaları, televizyonun işlevsizliği hakkında geniş bir yapıt bence. Okunması biraz zor ama sayfalar geçtikçe ayak uyduruyorsunuz. Yavaş yavaş ve sindire sindire okunursa çok güzel şeyler katabilir.
TELEVİZYON :ÖLDÜREN EĞLENCE
#okudumbitti #kitapyorumu #televizyonöldüreneğlence
Orwell kitapları yasaklayacak olanlardan korkuyordu. Huxley'in korkusu ise kitapları yasaklamaya gerek duyulmayacağı şeklindeydi. Orwell bizi enformasyonsuz bırakacak olanlardan, Huxley pasifliğe ve egoizme sürükleyecek kadar enformasyon yağmuruna tutacak olanlardan korkuyordu. Orwell hakikatin bizden gizlenmesinden, Huxley hakikatin umursamazlık denizinde boğulmasından korkuyordu. Orwell tutsak bir kültür haline gelmemizden, Huxley duygu sömürüsüne dayanan içki alemleri ve tek başına iple asılı bir tenis topuyla oyalanmak gibi şeylerle ömür tüketen önemsiz bir kültüre dönüşmemizden korkuyordu..
Bu kitap Orwell'in değil, Huxley 'in haklı olduğu düşüncesiyle yazılmıştır.
Önsözünde bu düşüncelere yer veren Neil Postman 1984 ve Cesur Yeni Dünya kitaplarındaki düşünce biçiminden yola çıkarak yazmıştır bu kitabı. 1884 ve Cesur Yeni Dünya kitapları yazıldığı yüzyılda baya ses getirmiş, tartışılmış,, karşılaştırılmış 2 distopik kitap. Birisi insanın düşünmesini yasaklayacak yetkilerden bahsederken, diğeri insanı gereksiz düşünceler içinde boğarak asıl düşünmesi gereken konulardan uzaklaştıracak yetkililerden bahseder özetle. Hangisi haklı çıktı, hangi kitap daha korkunç bir diatopyaydı diye sorarsanız Cesur Yeni Dünya daha korkutucu, aşağılık gelmiştir bana her zaman için.. Huxley ve Orwell her ikisininde öngördüğü, haklı olduğu noktalar vardır bugünkü yaşantımızda.
Neil Postman Televizyonun hayatımıza girmesiyle her şeyi önemsizleştirdiği, yaşamı renkli bir cazibe merkezi haline getirerek çok önemli olaylara bile çok sıradan tepkiler vermemizi eleştiriyor. Bunu televizyon öncesi döenmle karşılaştırarak anlatıyor kimi yerde. Söz merkezli kültğrle, gösteri merkezli kültürü
Kitap temel olarak Amerika'dan yola çıkarak televizyonu eleştiriyor. Televizyonun bizleri nasıl aptallaştırdığını, programların amacının aslında ne olduğunu anlatıyor. Bana göre tek sıkıntısı teorilerini Amerika üzerinden örneklediğinden bunların havada kalmasıydı. Kitapta bahsedilen “show”ları ve şahısları ara sıra araştırmak zorunda kaldım. Kitap bu açıdan beni tamamıyla tatmin etmedi. Ayrıca Aldous Huxley ve George Orwell okuduysanız yazar ilk olarak bu ikisini karşılaştırıp şimdiki dünyamız ile ilişkilerini inceliyor. Bu kısımları okumak çok zevkli. Kitap şimdilerde yazılsaydı, yazar sosyal medya için ne düşünürdü diye merak ediyorum. Son olarak okunması çok kolay bir kitap değil, dili biraz ağır ama gerçekten odaklanarak okunduğunda zorlanılmaz diye düşünüyorum.
Reklam
Reklam