Carlos Drummond De Andrade

Carlos Drummond De Andrade

Yazar
9.7/10
3 Kişi
·
10
Okunma
·
3
Beğeni
·
132
Gösterim
Adı:
Carlos Drummond De Andrade
Unvan:
Brezilyalı Şair
Doğum:
İtabira, Minas Gerais, Brezilya, 31 Ekim 1902
Ölüm:
Rio De Janeiro, Brezilya, 17 Ağustos 1987
Carlos Drummond de Andrade (31 Ekim 1902 - 17 Ağustos 1987) Brezilya’nın Minas Gerais eyaletinde, küçük bir madenci kasabası olan Itabira’da doğdu. Çiftçilik yapan babası onu bir Cizvit okuluna yazdırdıysa da, Drummond de Andrade uyumsuzluğu yüzünden okuldan uzaklaştırıldı. Daha sonra öğrenimini eczacılık fakültesinde tamamladı. Genç yaşta ülkesindeki yenilikçi şiir akımının yerleşmesine yayımladığı bir dergiyle katkıda bulundu. Evlendikten sonra 1934’te Rio de Janeiro ’ya yerleşti ve 1966’da emekli oluncaya kadar Eğitim Bakanlığı’nda çalıştı. Çok sayıdaki şiir kitaplarının yanı sıra öykü ve roman yazdı, dünya edebiyatından çeviriler yaptı, gazete ve dergilerde yazılar yayımladı. 1987’de Rio de Janeiro’da öldüğünde Brezilya’nın uluslararası üne kavuşmuş en önemli şairlerinden biri sayılıyordu.
Her şeyden azıcık bir şey kaldı.

Ve her şeyden azıcık bir şey kalır.
Ah, açın kapaklarını kolonya şişelerinin,
yok edin
o zalim, dayanılmaz kokusunu belleğin.
Kimin umurunda yaşlanmak, yaşlılık nedir ki?
Dünyayı taşıyor omuzların
ve bir çocuğun elinden daha hafif dünya.
Savaşlar, kıtlıklar, evlerde aile kavgaları
hayatın sürüp gittiğini kanıtlıyor
ve kimsenin özgürlüğe kavuşamadığını.
Bu gösteriyi acımasız bulanlar (o yufka
yürekliler)
ölmeyi yeğ tutacaklardır.
Gün gelir ölüm de işe yaramaz.
Gün gelir buyurulandır yaşamak.
Yalnızca yaşamak, hiç kaçış olmadan.
Bir kızdım ben, herkesin terkettiği
bir kız kalacağım.
Kızlarla ilgilenmiyorum.
Erkekler tedirgin ediyor beni.
Kendimi nasıl kurtaracağımı bilmiyorum.
Yeter ki hayaletim acı çekmese,
herkes hâlâ beni sevse.
Yeter ki ruh buna razı olsa,
ama biliyorum bunun yasak olduğunu,
sen etten kemiktensin, bense sis.

Dağların ardından güneş doğduğunda,
eriyen bir sis.

Şimdi daha iyi hissediyorum kendimi,
söyledim söylemek istediğim her şeyi,
o buluta tırmanırdım,
donmuş bir çarşaf olurdum
insanlığın üzerinde parlayan.
Ama yıldızlar anlamaz,
hiç kimse anlamaz,
Parauna Caddesindeki
havuza yansıyan hayalimi.
Benim ağzımdan adaletin görmezden geldiği insanlar
konuşuyor,
garibanlar, paryalar, batıklar, sakatlar, özürlüler, yalnızlar,
ezilenler,
düşçüler, kararsızlar, duygulular, umutsuzlar, çocuksu
sorumsuzlar,
temiz yürekliler, deliler ve umutsuzlar.
Şimdi n'olacak, José?
Parti bitti,
ışıklar söndü,
herkes gitti,
gece soğuk,
şimdi n'olacak, José?
Ne diyorsun ha?
adsız José,
başkalarını kızdıran
şiir yazan,
kavgadan hoşlanan
şimdi n'olacak Jose?
Kadının yok,
ne söyleyecek sözün,
ne sevgin kaldı,
ne içki içebilirsin artık,
ne de cıgara,
tüküremezsin bile,
gece soğuk,
gün doğmadı,
ne otobüs geldi,
ne de ütopya,
gülen kimse yok,
her şey sona erdi,
her şey çekip gitti,
her şey çürüdü,
şimdi n'olacak, José?

Şimdi n'olacak, José?
Tatlı dilin,
şölenlerin, perhizlerin,
o ateşli anların,
raflardaki kitapların,
altın çıkan madenin,
camdan giysilerin,
anlaşılmaz sözlerin,
nefretin, şimdi n'olacak?
Elinde anahtar
kapıyı açmak istiyorsun
kapı yok
denizde boğulmak istiyorsun,
deniz kurumuş;
Minas'a gitmek istiyorsun,
artık Minas yok;
José, şimdi n'olacak?
Bağırabilsen,
inleyebilsen,
bize bir Viyana valsi
çalabilsen,
uyuyabilsen,
yorulabilsen,
ölebilsen...
Ama ölmezsin sen,
Sapasağlamsın, José!
Karanlıkta tek başına,
vahşi bir hayvan gibi
kafa yormadan tanrılara,
dayanabileceğin
bir duvar bile olmadan,
dörtnala kaçabileceğin
bir kara attan yoksun
yürüyorsun, José!
José, nereye?
Karanlıkta aşk, hayır, gün ışığında aşk
her zaman acıklıdır,
acıklıdır, Carlos, evet dostum,
ama kimseye söyleme,
kimse bilmiyor bunu, kimse de bilmeyecek.
Tam yeni bir çağ
başlayacakken,
olduğumuz yerde kaldık,
bir yandan
hastalık bahçeleri,
sıkıntı tramvayları,
gözyaşı mağazaları
hep birden zenginleştiler.
Yer dar. Her şey
üst üste yığılı.
Cevat Çapan'ın çevirisini yaptığı kitap, benim için yeni bulunan bir hazine gibiydi. Çapan'ın kitabın önsözünde belirttiği gibi şair "gerek çocukluk dönemi yaşantılarından, gerekse ülkesindeki toplumsal adaletsizliğin yarattığı sorunlardan esinlenerek yazdığı şiirlerinde insanlar arasındaki iletişimsizliği ve ilişkilerin saçmalığını ince bir alaycılıkla dile getirmiştir." Brezilya'nın en önemli şairlerinden olan Andrade'yi okumanızı kesinlikle tavsiye ederim.
"Benim ağzımdan adaletin görmezden geldiği insanlar konuşuyor,
garibanlar, paryalar, batıklar, sakatlar, özürlüler, yalnızlar, ezilenler,
düşçüler, kararsızlar, umutsuz duygulular, çocuksu sorumsuzlar,
temiz yürekliler, deliler ve mutsuzlar. " diyen Andrade, yenilikçiliğin duyarlı ve akılcı ustası olmayı başarmıştır.

Yazarın biyografisi

Adı:
Carlos Drummond De Andrade
Unvan:
Brezilyalı Şair
Doğum:
İtabira, Minas Gerais, Brezilya, 31 Ekim 1902
Ölüm:
Rio De Janeiro, Brezilya, 17 Ağustos 1987
Carlos Drummond de Andrade (31 Ekim 1902 - 17 Ağustos 1987) Brezilya’nın Minas Gerais eyaletinde, küçük bir madenci kasabası olan Itabira’da doğdu. Çiftçilik yapan babası onu bir Cizvit okuluna yazdırdıysa da, Drummond de Andrade uyumsuzluğu yüzünden okuldan uzaklaştırıldı. Daha sonra öğrenimini eczacılık fakültesinde tamamladı. Genç yaşta ülkesindeki yenilikçi şiir akımının yerleşmesine yayımladığı bir dergiyle katkıda bulundu. Evlendikten sonra 1934’te Rio de Janeiro ’ya yerleşti ve 1966’da emekli oluncaya kadar Eğitim Bakanlığı’nda çalıştı. Çok sayıdaki şiir kitaplarının yanı sıra öykü ve roman yazdı, dünya edebiyatından çeviriler yaptı, gazete ve dergilerde yazılar yayımladı. 1987’de Rio de Janeiro’da öldüğünde Brezilya’nın uluslararası üne kavuşmuş en önemli şairlerinden biri sayılıyordu.

Yazar istatistikleri

  • 3 okur beğendi.
  • 10 okur okudu.
  • 7 okur okuyacak.