"Qətiyyətlə yola çıxmış insan üçün heç bir yol uzun deyil, səbirlə hazırlaşan adam üçün heç bir şöhrət uzaq deyil."
~ Jan de la Bruyer
Çağımızın Müslümanlarına anlatılması, onaylatılması gereken ilk şey şudur: Din devlet değildir, devlet din değildir. Din toplum değildir, toplum din değildir. Din bireysel bir olgudur! Bireyi, bireyselliği esas alan günümüz bobstil demokratları din söz konusu olunca "Din toplumsal bir olgudur, bireye indirgenemez!" diyorlar. Ulema sınıfı ilkin şuna cevap vermeli: İnsanlar din karşısında düne göre daha özgür mü, değil mi? Kurumlaşmış, örgütlenmiş kitlesel din ile faşizm arasında kaç adım yol vardır?
Reklam
Neticede her kaçış kendini yakalamaz mı? Her yol kendine çıkmaz mı? Yeter ki bir gece vakti kendinle yüzleşmeyi göze al.
Üzücüydü ama dünya onun ömründe yok olmayacaksa, çalışmaktan başka yol da yoktu. Bu da ayrı sinir bozucuydu doğrusu.
Zoraki sevgi, sevgi değildir. Zoraki sevgi, yalnızca herhangi samimi bir iletişimin olmadığı, aslında var olmayan bir sıcaklık ve samimiyet taklidinin yapıldığı, kini hatta
nefreti maskelemek üzere yaratılmış yapmacık bir şefkat ifadesinden ibaret "sahte" bir ilişkiye yol açar.
Ben bir zamanlar, dört tekeri üstünde yürüyen bir taksim olsun da ne olursa olsun, derdim. Yani, şimdi kıçına giyecek donun olmasa, tutsalar sana birinin eski donunu verseler, güzel mi, çirkin mi, diye düşünür müsün? Sağlammış, değilmiş; üstüne tam gelmişmiş, gelmemişmiş; aldırır mısın? Alır giyinirsin. Açık kıçını örter geçersin, değil mi? Lakin önüne bin don koysalar da içinden birini seç al, deseler, ama yalnız birini; hangisini seçeceğini şaşırmaz mısın? Bu öyle bir iş ki, bininde birden aklı kalır insanın.Neyse, olan oldu, geçen geçti. Sende karar kıldık. Sevdik, ısındık.Tam ötekileri kafamdan silip sana bağlanmışken,içime kurt düşmesi çok kötü oldu. Ben senin bir cuma arabası olup olmadığını nasıl bileceğim şimci ha? Eh, bu yol, gelip gitmecesine, ne mal olduğunu koyar ortaya elbet. Dönünce de boşarım. Defederim başımdan seni.
Reklam
Reklam