10/10
2026 53. kitabı
Bismillah... Duygu karmaşasının, git gellerin, akranlarının basit ve gereksiz hayatlarının içerisinde kendini arayan genç için dünya fazla gürültülü değil mi? Kendi sesimizi işitmekte zorlandığımız bir asırda gelecekten bir ses işitiyoruz. "Ben de bu dönemden geçtim." diyor bu ses. "Anlıyorum seni, duyuyorum sesini." Yazarımız direkt bize hitap ediyor ve "Zamane gençlerinin o tek düze, mânâsız, amaçsız -sözde- hayatlarından sıyrıl! Gel, Rabbine yönel! Asıl mânâyı bul! Özüne dön!" diye sesleniyor.
Kitabı okurken bir büyüğümün dizinin dibine oturmuşum da ondan nasihatler dinliyormuşum gibi bir hisse kapıldım. Galiba yazar da bunu istemiş. Kendi hayatından çıkardığı dersleri, "keşke" lerini, "şimdi olsa" diye başlayan cümlelerini iki kapak arasında toplamış. Yanlış anlamayın bu tavsiyeler öyle bildiğimiz, "Aman!" lı "Sakın!" lı, derdinize dert katan yorumlar değil.
Nasıl bir çağda yaşadığımıza değinmeme gerek yok zannedersem. Bu asrın insanı, genci olarak bunu iliklerimize kadar hissediyoruz. Böyle bir zamanda insan olmak, dahası genç olmak; bir de davası olan, Müslüman genç olmak çok zor. Kitap tam o anda yetişiyor imdada. Sorumluluklarını, hayatın asıl anlamını, "Neden varım?, "Ne yapmalıyım?" sorularının cevaplarını tekrar hatırlatıyor nisyandan türeyen benliğimize. Açıkçası beni motive eden, manevi enerji veren ve neden devam etmem gerektiğini zihnime fısıldayan hoş bir ara oldu. Evet, ara diyorum. Çünkü bence bu kitap bir muhabbet kitabı. Ağabeyinizle sohbet ediyormuş gibi hissedeceğinize eminim. Çayınızı alın, arkanıza yaslanın ve başlayın. Her açıdan başlayın. Yeniden...
Yeniden başlamanıza vesile olması dileğiyle...
Bu gerilimdir ki, zamanı, şiir dediğimiz "zaman"ı tarihselleştirmekte, dolayisiyla çelişkilerin birleşimini yaratmadadır. Ondan değil mi, Nevzat, altındaki sandalyeye boynuna da ilmiği geçirdikten sonra vuracak olan çingenenin bir eyyam önce oturduğu sokakta oturan bir kadıncağızı sevmişliğini düşünecek kadar içi geniş olmadadır. Çünkü bu doğru kararlılıktır. Karşıtlarını kapsayıp yeni bir yaşama tasarımına yönel-mektir bu. Şiiri, bir çırpıda, ister uzun olsun ister kısa, hedefin kalbine ulaştıran işte bu kararlılıktır.
Aynı anda, bu, kararlılıkta "karar" dediğimiz yaşat ıcı ama öldürmekten korkmadan yaşatıcı bir yaşam kıvamı bulmak demektir.
Reklam
Biz senin için (mutluluğun) göğsünü açmadık mı? Senden yükünü indirmedik mi? O senin sırtını ezen yükü. Senin şanını yüceltmedik mi? Demek ki, her zorlukla beraber bir kolaylık vardır. Evet,
zorlukla beraber bir kolaylık vardır. O hâlde boş kaldın mı, yine kalk (başka bir iş ve ibadetle) yorul. Ancak Rabbine yönel.” (İnşirah/1-8)
Bu ayet her şeyi açıklıyor aslında değil mi ?
Ancak Rabbine yönelir,onun izinde gidersen çıkmaz yollar sana önce imtihan olur sonra çiçek bahçesi…
Kitap öylesine güzeldi ki bir ara tüm kitaptaki sözleri paylaşacağım sandım.
Resmen silkeledi.
Dur, doğruya sap, kendine yönel ,her şeyi bırakıp gitmek pahasına ! Ama, varacağı yeri biliyor mu ki?
İnsanın değiştirilmesini, dünyanın, yani yalnızca özdeksel koşulların değiştirilmesiden daha önemli bir sorun olarak görüyor gibi. Bu noktada, kendi içinde yapayalnızdır insan.
Oğuz Atay’ın yine harika eserlerinden…
Bence bu hayatta bazılarımız birer Hikmet,Sevgi ve Bilgeyiz…
Puan vermedi
“Sevincin en şiddet kazandığı anda ölüm ihmal edilmez.”
"Kur'an-ı Kerim, her zaman yeni, her zaman taze, her zaman diri, her zaman kadîm, her an bir su kaynağı gibi içinden çağlayıp duran bir mucizedir."
“Varlığının bütün anlamıyla yüklenerek, gücünün bütün güzelliğiyle donanarak, gerçek aşkıyla gönlünü doldurarak Allah'a yönel.”
Üstad oruç ibadetine farklı bir pencereden bakmış. Ramazan ayında almıştım fakat bitirmek yeni nasip oldu. Okuduktan sonra bu eseri bunca sene neden okumamışım dedim kendime. Ramazan deyince akla sadece açlık ve susuzluk geliyorsa, bu fikre kapılan herkes bu eseri okumalı…
OĞUZ ATAY IN KALEMİ - HİHMET BENOL : PARÇA PARÇA OLMUŞ BİR BENLİK
“(…) 
Oğuz Atay nesir edebiyatımıza çok değişik bir ses, yer yer yadırgatan çok değişik bir anlatım, çok değişik, biraz karmaşık da olsa çok değişik bir üslup getirmişti. İnsan yaşamının olgularını -daha çok da ruhsallığımızın olgularını - doğdukları anda saptamaya belirlemeye çalışan, bu olguları önceden iyice düzenlemiş, ilkeleri ve kuralları iyice belirlenmiş bir mimarlığın yasalarına göre değil de kendiliğindenliğin savruk çarpıcılığına göre ve bir çeşit çağrışım düzeninde, ama elbette tasarlanmış bir çağrışım düzenleninde bir araya getiren bir anlatım tekniği geliştirmişti Oğuz Atay .”
“(…) Selim in ilk yanlışı: “Hayatın acemisi”. Yaşama yoksulluğunu okuma zenginliğiyle denkleştirmeye çabalaması boşuna. Ne mühendisliği, ne yazarlığı, giderek ne de sevgi/li/si bir tutamak olabiliyor. 
Tutunamayanlar böylelerinin ardından çok, giderek fazla uzun bir yazıklama. Turgut Özben ise yanlış dala asılmış. İş yaşantısında başarı sağlamak, onu gününün saçma yaşamına katmaktan başka neye yarıyor ki? Dur, doğruya sap, kendine yönel, her şeyi bırakıp gitmek pahasına! Ama varacağı yeri biliyor mu ki
Hikmet Benol aynı yolun yolcusu. Ardından belli. Oğuz Atay a t Tutunamayanlar ı uzatıyor Hikmet in 
Tehlikeli Oyunlar nı anlatarak. İsa simgeseli billurlaşıyor . Hikmet Benol - Hüsamettin Tambay - Nurhayat Hanım: İşte kutsal üçgen. Hepsi birer… cık: İsacık, Meryemcik, Tanrıcık. Hikmet Benol, imgelemini bir cehennem tiyatrosuna çeviriyor. Adının anlamının tersine doğru kayıyor, hızla. Sevgi yle yaşarken sevgisiz, Bilge yle yaşarken bilgisiz. Parça parça olan bir benlik; toparlanamıyor. Yorgun ve yılgın ruh. Pencereyi açıyor son bir kez. Ölümün kucağına atlıyor.
(…) Oğuz Atay, açık ki, kişinin kendi kendisiyle savaşmasını ve yenmesini öneriyor her şeyden
Oğuz Atay nesir edebiyatımıza çok değişik bir ses, yer yer yadırgatan çok değişik bir anlatım, çok değişik, biraz karmaşık da olsa çok değişik bir üslup getirmişti. İnsan yaşamının olgularını -daha çok da ruhsallığımızın olgularını - doğdukları anda saptamaya belirlemeye çalışan, bu olguları önceden iyice düzenlemiş, ilkeleri ve kuralları iyice belirlenmiş bir mimarlığın yasalarına göre değil de kendiliğindenliğin savruk çarpıcılığına göre ve bir çeşit çağrışım düzeninde, ama elbette tasarlanmış bir çağrışım düzenleninde bir araya getiren bir anlatım tekniği geliştirmişti Oğuz Atay .”
“(…) Selim in ilk yanlışı: “Hayatın acemisi”. Yaşama yoksulluğunu okuma zenginliğiyle denkleştirmeye çabalaması boşuna. Ne mühendisliği, ne yazarlığı, giderek ne de sevgi/li/si bir tutamak olabiliyor. Tutunamayanlar böylelerinin ardından çok, giderek fazla uzun bir yazıklama. Turgut Özben ise yanlış dala asılmış. İş yaşantısında başarı sağlamak, onu gününün saçma yaşamına katmaktan başka neye yarıyor ki? Dur, doğruya sap, kendine yönel, her şeyi bırakıp gitmek pahasına! Ama varacağı yeri biliyor mu ki
Hikmet Benol aynı yolun yolcusu. Ardından belli. Oğuz Atay a t Tutunamayanlar ı uzatıyor Hikmet in Tehlikeli Oyunlar nı anlatarak. İsa simgeseli billurlaşıyor . Hikmet Benol - Hüsamettin Tambay - Nurhayat Hanım: İşte kutsal üçgen. Hepsi birer… cık: İsacık, Meryemcik, Tanrıcık. Hikmet Benol, imgelemini bir cehennem tiyatrosuna çeviriyor. Adının anlamının tersine doğru kayıyor, hızla. Sevgi yle yaşarken sevgisiz, Bilge yle yaşarken bilgisiz. Parça parça olan bir benlik; toparlanamıyor. Yorgun ve yılgın ruh. Pencereyi açıyor son bir kez. Ölümün kucağına atlıyor.
(…) Oğuz Atay, açık ki, kişinin kendi kendisiyle savaşmasını ve yenmesini öneriyor her şeydenReklam
Reklam