Engin Geçtan’ın Zamane adlı eseri, çağdaş insanın neden bu kadar yorgun, yalnız, yabancılaşmış ve tatminsiz olduğunu inceleyen psikolojik bir aynadır. Yazar, klinik gözlemlerini ve yaşam deneyimlerini harmanlayak Türkiye toplumunun ve bireylerinin geçirdiği dönüşümü ele alır.Kitapta öne çıkan temel temalar şunlardır:
Toplumsal Dönüşüm: Toplumun hızlı ve bazen anlamsız değişiminin, birey üzerindeki etkileri incelenir.
Psikolojik Dinamikler: Otorite, öfke, kimlik sorunları, özerklik ve çocukluk yalnızlığı gibi kavramlar detaylandırılır.
Bireysel Yabancılaşma: Modern yaşamın getirdiği hızın, insanları kalabalıklar içinde nasıl yalnızlaştırdığına ışık tutulur.
Puan vermedi·128 syf.·
2026 34. kitabı
| Merve Uygun - Tasa Kuşları
Geçtiğimiz ay okuyup paylaşmayı unuttuğum bir kitap daha.
Uzun zamandır öykü türünde bir kitap okumadığım için Tasa Kuşları benim için güzel, farklı ve özlem dolu bir okuma oldu.
Tasa Kuşları, okurunu “evvel zaman içinde” diyerek uzak diyarlara ve bilinmedik insanların hayat hikayelerine götüren bir kitap değil. Aksine dünün, bugünün ve yarının arasından süzülen insan hikâyeleriyle yaşadığımız zamanın gerçekliğinin tam ortasına bırakıveriyor. Reels videoları, DM’ler, date’ler hatta Dubai çikolatası derken bazen bir kafede oturup yan masadaki zamane insanının sohbetine kulak vermişsiniz hissi uyandırıyor.
Bir yandan tebessüm ettiren öykülerdi bunlar… bir yandan da fark ettirmeden yaranın çevresinde dolaşıp usul usul sızlatan… Okurken bazı satırlarda bunu derinden hissettim.
Özellikle kitaba ismini veren Tasa Kuşları öyküsü. O kadar etkileyiciydi ki Naz’ın başının üstünde, omuzlarında, bazen de sırtında taşıdığı tasa kuşlarından biri kitap bittiğinde sanki benimle kalmaya devam etti.
Elif
Elif
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dostoyevskinin ilk romanı , sanırım 20 li yaşlarında yazmış. Klasik güzel bir kitap iştah açma niyetine. Herzamanki gibi zamane rusyasının dokusunu güzel bir şekilde betimlemiş. İki arkadaş ve komşunun mektuplarından oluşuyor kitap , birisi orta yaşlı bir memur , diğeri ise genç bir kız. İki sırdaşın bu mektuplarında aklımda kalanlar ; memurlar ve yurtdaşlar arasındaki sosyal dayanışma ve baskı , ülkedeki hiyerarşik yapı , ekonomik durumlar , toplumun tasavvuru , farkındalık ve birazda aşırılık barındıran psikolojik tahliller , ve bu dünyada yaşayan iki insanın duygu düşünce ve tepkileri. Bunlar bu mektuplarda bize birbirini maddi manevi destek olmaya çalışan iki kişinin mektuplarında aktarılmış.
offf inanılmaz kötü!
bilirsiniz, içerikten alakasız ve sadece ilgi çekmesi için konulmuş başlıklara readbate diyorum. bu sefer komple bir külliyata uyarlamama ramak kalan bambaşka bir readbate olayı var karşımızda: can yücel fotoğrafı.
herifin öyle bir fotosu servis edilmiş ki sanki zamane ömer hayyamı, ne dediyse haktır. lakin açıp iki satır okuyunca bomboş bir hergele olduğunu görürsün. tamamen ses benzerlikleri üstüne, kültür tarihimizden alakasız kelimelerle, yakın arkadaşlarına nazire satırlarla asla kendisi olmayan çakma bir şiir yığını!
bir iki kitabını daha okuyup çöp klasmanına uğurlar gibi hissediyorum.
Surre imanlı ecdadımızın hayrı hasenatı adeta bir şenlik halinde Hicaz bölgesine gönderdiği oluşuma verdiği isimdir. Ecdadımızın estetik anlayışı öylesine tatlı ve zarif ki, şu hayrete muhtaç olan zamane insanımızı bile hayrete düşürür. Bu kitapta ise baştan sona ve en ince ayrıntısına kadar Surre meseleleri anlatılmaktadır. Kitap çok ayrıntılı olacağı için sıradan okuyucuyu sıksa da, okuyanın çokça şey öğreneceği de aşikardır. Müellifine Rabbim selametler ihsan eylesin, âmin.
Osmanlı Devletinde Surre-i Hümayun ve Surre AlaylarıMünir Atalar · Diyanet İşleri Başkanlığı · 20159 okunma
Cem Tunçer’in *Melanie Klein, Melanie Klein!* novellası için sosyal medyada ya da bir kitap bloğunda paylaşabileceğin, samimi ama derinliği olan bir inceleme yazısı hazırladım.
Kendi sesinden paylaşıyormuş gibi rahat, büyük laflardan kaçınan ama kitabın ruhunu yakalayan bir ton seçtim. İhtiyacına göre üzerinde küçük değişiklikler yapabilirsin:
### Bir Zihnin İçinde Kaybolmak: *Melanie Klein, Melanie Klein!*
Son zamanlarda okuduğum en nevi şahsına münhasır, en "bu çağa ait" metinlerden biriyle geldim: Cem Tunçer’in taze çıkan novellası *Melanie Klein, Melanie Klein!*
Cem Tunçer’in o kendine has, zeki ve ironik üslubunu zaten takip edenler bilir ama bu kitapta küçürek öykü tadını alıp 112 sayfalık nefis bir anlatıya dönüştürmüş. Karşımızda öyle bildiğimiz, klişelerle örülü aşk hikayelerinden biri yok. Kentli, modern, içindeki bağlanma kaygılarıyla ve varoluşsal sancılarıyla boğuşan iki insanın karşılaşmasını izliyoruz.
Bir tarafta ne iş yaptığı tam anlaşılamayan, piyano çalan, resim yapan, Bach ve Melanie Klein seven, dışarıdan kusursuz ama göğsünde bir papatya dövmesi taşıyan o melankolik kadın; diğer tarafta fallara, kehanetlere inanan işsiz bir yazar... Bir barda kesişen yollar ve sonrasında birbirlerinin evrenine sızmaya çalışırken yaşadıkları o tanıdık yabancılık.
Kitabın beni en çok yakalayan yeri kesinlikle dili oldu. Yazar; büyük aforizmalar kasmadan, "edebiyat yapacağım" diye debelenmeden, tam olarak bugün konuştuğumuz, WhatsApp mesajlarında ya da gece yarısı mutfakta fısıldaştığımız o ritimle yazmış. Cümleler arasına gizlenmiş o minik diyaloglar, zamane insanının ilişkilerdeki o tanıdık tedirginliğini o kadar iyi veriyor ki... Hikayeyi dışarıdan izlemiyor, adeta karakterlerin zihnindeki o gürültünün içinde dolaşıyorsunuz.
> *"İnsan sevdiklerini, âşık
