“İçselleştirilen değerler ve kurallar sağlıksız ve gerçeğe uymuyorsa bu kurallara uyamadığı için kişinin duyacağı suçluluk duygusu da sağlıksız olacaktır. Örneğin mükemmeliyetçilik bir süreç değil fakat bir sonuç olarak benimsenmişse, başka bir deyişle, “Belirli koşullar içinde elinden gelenin en iyisini yap, bunun ötesinde senden başka bir şey istenemez,” yerine, “Durum ve koşullar ne olursa olsun, yaptığın her iş mutlaka mükemmel olmalıdır,” biçiminde ise o zaman birey sürekli suçluluk hissedecek ve kendinde eksiklik görmeye başlayacaktır.”
Reklam
"Kaybolmayı kabullenişin ardından insanın aklına ilk hücum eden "Peki şimdi ben nasıl geri döneceğim?" sorusu oluyor. Kaybolmayı kabul etmekten daha sarsıcı ve zor olanı geriye nasıl döneceğini bilememek. Asıl yıkım burada başlıyor: Hezeyan halinde kendi kendine sayıkladıklarının seni bir yere götürmeyeceğinin bilincine vardığın hezimet anında. Büyük bir yıkıma uğradın. Makul saydığın gerekçeler boşa düştü. Kendini bildiğinden bu yana didinerek kurmaya çalıştığın konforlu hayat meğerse bir kuruntudan, zayıf bir örümcek ağından ibaretmiş; yaşamak, karanlık bir denizin kıyısında yürür gibi kaybolmanın kıyısında yürümekmiş; insanın kendisiyle mesafesi, dünyanın geri kalanıyla arasındaki mesafeden daha büyükmüş. Yalnızlık, hayatın içindeki küçük bir parça değil, hayatın kendisiymiş."
"Dinlemesiyle insanları anlayan, değer veren insan, öyle bir güven ve anlayış ortamı yaratır ki, bu ortam içinde herkes onu özler, onunla beraber olmak ister, onu izlemek ister. Karakteri, inandığı temel değerler ona sürekli yol gösterir ve onun inanılır, güvenilir bir insan olduğunu tekrar tekrar gözler önüne serer.
Birbirimizi dinlemezsek evlilikte de, iş yaşamında da ilişkiler gelişme potansiyelini ve kalitesini kaybeder. Ve ilginç olan şu:
İlişki gelişmeyince, ilişki içindeki insanlar da gelişmez."
"Allah senin kapından aşk sarayına bir insanı alacaksa, o insana sen nasıl ben seni sevmiyorum dersin?"
