"İnsan, kendi külünü savurmadan havaya, fethedemez kendini." Nuri Pakdil İnsan bazen son cümleyi söylemiş olmayı kabul etmek istemez. Çabalar, görmezden gelir lakin "Beni tükettin, beni bitirdin" feryadı sessizliğin sesinin ziyadesiyle ayyuka çıkmışsa artık tükenmişliğin son çığlığıdır.
Bu çığlık zayıf bir ses gibi hissedilse de zayıflığın değil, kendiliğin itirafı değil midir? İnsanın küllerinden doğmadan hemen önceki o son sarsıntısı, son feryadı dönüm noktası olmuyor mu hep?
Nihai noktada insan kendi sevgisinin, kendi şefkatinin ne kadar mühim olduğunu anladığı an, onu hak etmeyene harcamayı bırakmaya karar verdiği an değil mi?
#Lütfen çiçekleri koparmayın.
Hfz.ش🌾
27.Hazira.2026
22:31
☀️' e risalalerim...