1=Tepe Sarayburnu: (Ayasofya Topkapı sarayı ve Sultanahmet Camii) bulunur. öncesinde Ana tanrıça tapınağı, Artemis tapınağı Ve Mitra Dini izleri burada yer alır .Kutsal tepelerden biridir. Yerebatan sarnıcı da bu bölgede gezgin Petrus Gillius tarafından ortaya çıkarılmış İstanbul’da 60’ın üzerinde sarnıç var.
2=tepe Çemberlitaş: Üzerinde güneş tanrısı bulunurdu. Nuruosmaniye camii ile taçlandırıldı.
3=tepe Beyazıt: dev boyutlu zafer takı bulunurdu. Boğa meydanı Forum Tauri Pluta ve Hera tapınakları yine bölgede yer almıştır. şu anda Beyazıt ve Süleymaniye camii yer alır
4=tepe Fatih camii: on iki tanrı tapınağı on iki havari kilisesi yer alır şu anda Fatih cami süslemektedir.
5=tepe yavuz selim: Maria Pammakaristos kilisesi yer almıştır Fethiye cami ve bir kısmı müze yapılmıştır. Ayrıca bölgede yavuz sultan selim camii bulunur.
6=tepe Edirnekapı: En yüksek tepe Blakhernai sarayı tekfur sarayı ve kariye kilisesi bulunur
7=tepe Koca Mustafa paşa: Mokios sarnıcı ve Acadius sütunu bulunur. Aya Andrea Entikrisi kilisesi yer alır. şu an apartmana dönüştürülmüştür.
Önemli bilgi : İstanbul ve Roma Yedi tepe üzerine kurulmuştur. Kehanetlere konu olmuş seçilmiş kutsanmış bir şehirdir.7 kutsal sayı olarak ifade edilir.
1=360 yılında Konstantin’in oğlu Konstantius tarafından inşa edilmiş Megale Ekklesia (Büyük Kilise ) adı verilmiştir. Aziz Yohannes Khrysostomos’un halk üzerindeki etkisine kızan imparatoriçe AElia Eudoxia imparator Arcadius kışkırtmış galeyana gelen halk tarafından kilise yakılmıştır.
2=415 yılında II Theodosius mimar Ruffinos yeniden inşa ettirmiş 13 ocak 532 de Nika isyanıyla yıkılmıştır. Justinyanus kaçmayı düşünmüş eşi kraliçe Theodor’a sayesinde Got süvarileri isyancıların üzerine salınmış tarihçi Prokopius göre 30bin isyancı kılıçtan geçirilmiştir.(Bizans’ta
Yazar Krıtovulos fetih döneminde yaşamış bir Bizanslıdır. kuşatmanın başladığı zaman İstanbul da değildi fakat kuşatmanın ilerleyen safhalarına yakından tanık olmuştur. İstanbul'un fethinin öncesi sonrası sebep ve sonuçları ayrıca Balkanlar, Adalar, Mora, Sinop ve Trabzon'un kuşatılmaları ve fetihleri hakkında o dönemde ki siyasi faliyetleri de okuyacaksınız. Kitabın son bölümünde dip notlara yer verilmiştir. Kutlu fetihle ilgili okunması gereken bir kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tarih Nedir, Ne İşe Yarar ve Tarihçi Kimdir?Tarih
Tarih Ne İşe Yarar, bir nevi tarih felsefesidir diyebiliriz ve tarihi teleolojik açıdan değerlendiren bir eserdir. Tarihin amacı, metodu, niçin tarih öğreniriz, tarihçi kimdir ve vasıfları nedir gibi sorulara ve de başlığı olduğu üzere "tarih ne işe yarar" sorusuna bir cevap arar.
Yazar, tarih hakkında farklı tanımları bize veriyor ve ortak bir tarih tanımı yapmaya çalışıyor. Tarih yazımı hakkında özellikle tarihçiye vurgu yapıyor. Ne kadar tarihçi varsa o kadar tarih vardır, düşüncesini benimsiyor. Bu bakımdan tarihçinin edilgen olmadığı, aksine tarih yazımında en büyük payı olduğunu söylüyor. Tarihin aslından "bugün"ün gözünden incelediği döneme baktığını söylüyor.
Tarihçilerin yetiştikleri çevre, dünya görüşleri, bilgi birikimler ve kabiliyetleri gibi çok çeşitli etkenlerden ötürü herhangi bir pozitif bilim gibi tarihe "tamamen nesnel ve objektif" yaklaşamayacağını belirtiyor. Her tarihin biraz da olsa tarihçinin perspektifinden etkilendiğini, okurun eleştirel bir tarihi bilince sahip olması gerektiğini söylüyor. Tarihçi tam anlamıyla nesnel olmasa bile "kaynak" ve "olgu" arasındaki bağı tarafsız biçimde kurması gerektiğini savunuyor. Ayrıca son asırda artan ulus devletin ulusal tarih yazımında tarafgirlik yaptığını düşünüyor ve her ulusun kendi kökenini daha eskiye götürme yarışında olduğunu söylüyor.
Tarihi kronolojik ele almak yerine eşzamanlı ele almayı daha doğru buluyor yazar. Örneğin 1453'te İstanbul fethedildi gibi tek bakışlı zaman tablosundan ziyade, o yıl dünyadaki gelişmeleri karşılaştırarak olayların birbirleri arasındaki bağları daha iyi kurmak gerekir diyor. Tarihin yalnızca yıllar ve olaylar olmadığını söylüyor. Olgular, olaylar, sebepler, kişiler, düşünceler arasındaki neden-sonuç zincirini anlamak gerektiğini söylüyor. Tarihin çok katmanlı
Dünya'daki son kişi olmanın verdiği aşırı yalnızlık.Edebiyat
Kitabın başlarıyla ortalarında Shelley Lord Raymond karakteri üzerinde Lord Byron güzellemesi yapıyor. Türkiye'ye yani İstanbul'a gelip Yunanistan savaşına katılıyor. Üstelik asla İstanbul demiyor. Varsa yoksa Konstantinopolis diyor. Kitap 1820'lerin ortasında yazılıyor ve biz o şehri 1453'de almış olsak da aradan geçen yaklaşık 400 yıla rağmen sancıları geçmemiş. Üstelik Lord Byron savaşta değil savaş sırasında hastalıktan ölüyor ve hiç İngiltere'ye dönemiyor. Bu anıların kaynağı mektuplardan öteye geçemiyor. Kitaptaki son insan Lionel isimli erkek karakterimiz aslında Shelley'in yanılsamasıdır. Raymond esir alınıyor. Veba haberleri buralarda yaygınlaşıyor. Bunun bahanesi ile kaçıyor. Çok fazla detaya gerek yok. İlk bölümlerde neredeyse hiçbir şey olmuyor ve bunun neresi post apokaliptik kurgu diyordum. Aklıma takılan diğer bir husus ise Shelley bu kurguyu yazarken 2090'ların sonunu anlatıyor. Yaşadığı dönemden yaklaşık 3 asır sonrasını yazıyor. Hala atlara biniyorlar, araba yok, elektriğin adı geçmiyor. Teknolojinin ne olduğundan bihaberler. Gemi yolculukları yapıyorlar. Aslında hiçbir şekilde ileriyi göremiyor. Jules Verne kurgularında daha fazla gelecek kurguları vardı. Üstelik 2100'lere gelinmişken ne vebası diye hiç düşünmemiş. Daha doğrusu düşünememiştir. Hastalıklar artık 3-5 yıla aşılanıyor. Hadi 1900'leri ele alarak yorumlayayım. O dönemlerde bile çiçek dahil hiçbir hastalık dünya nüfusunun çeyreğini bile yok edecek bir tehdit olmadı. Yani bu kurgunun zayıflığını anlayarak okumak lazım. Kitap 1960'lara kadar unutulmuş zaten. Haklılarmış. Aslında gizli kalabilirmiş. Mary'i tanımasaydım bu kitabı ne görürdüm ne de satın alırdım.
Biraz daha kitaptan bahsedeyim. Veba tüm dünyaya yayılırken kimi ülkeleri silip süpürüyor. Ryland isimli bir politik lider
Kuşatma 1453, ne yazık ki beklentilerimi karşılamaktan oldukça uzak kaldı. Öncelikle, yazarın dönem gerçekliğine hiç uymayan bir şekilde günümüz uzunluk birimlerini (metre, kilometre vb.) adeta o çağda kullanılıyormuş gibi rahatça sayfaya dökmesi, tarihi romandan beklenen atmosferi baştan baltalıyor ve insanı sürekli “Bu o dönemde yoktu ki” diye düşünmeye zorluyor. Hikâye de fazlasıyla basit ve yüzeysel ilerliyor; derin bir kurgu veya katmanlı karakter analizi yerine, olayları hızlıca anlatıp geçme çabası hissediliyor. En rahatsız edici yanı ise Bizans tarafına yaklaşımı: İmparator Konstantinos ve özellikle Giustiniani adeta destansı kahramanlar gibi yüceltilirken, Fatih Sultan Mehmed’in iç dünyası, dehası ve liderliği sönük ve basit kalıyor. Bu denge bozukluğu, fetih gibi muazzam bir olayı anlatırken hem tarihsel adaleti zedeliyor hem de okuyucuyu hayal kırıklığına uğratıyor. Kısacası, akıcı olduğu söylense de benim için vasatın ötesine geçemeyen, yüzeysel bir çalışma oldu.
Yabancıların elinden çıkan ve büyük seferi olabildiğince güzel anlatan bir eser olmuş. Yazarın İstanbul Fethi'ni Fatih ve 2.Murad döneminden almayıp Emeviler ve Abbasiler zamanından başlatıp bilgi vermesi kitabı bir adım iler götürüyor.
