Tahmini Okuma Süresi:
17 sa. 27 dk.
Sayfa Sayısı:
616
Basım Tarihi:
Ocak 2021
İlk Yayın Tarihi:
1826
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
The Last Man
ISBN:
9789750748615
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Dünya'daki son kişi olmanın verdiği aşırı yalnızlık.Edebiyat
Kitabın başlarıyla ortalarında Shelley Lord Raymond karakteri üzerinde Lord Byron güzellemesi yapıyor. Türkiye'ye yani İstanbul'a gelip Yunanistan savaşına katılıyor. Üstelik asla İstanbul demiyor. Varsa yoksa Konstantinopolis diyor. Kitap 1820'lerin ortasında yazılıyor ve biz o şehri 1453'de almış olsak da aradan geçen yaklaşık 400 yıla rağmen sancıları geçmemiş. Üstelik Lord Byron savaşta değil savaş sırasında hastalıktan ölüyor ve hiç İngiltere'ye dönemiyor. Bu anıların kaynağı mektuplardan öteye geçemiyor. Kitaptaki son insan Lionel isimli erkek karakterimiz aslında Shelley'in yanılsamasıdır. Raymond esir alınıyor. Veba haberleri buralarda yaygınlaşıyor. Bunun bahanesi ile kaçıyor. Çok fazla detaya gerek yok. İlk bölümlerde neredeyse hiçbir şey olmuyor ve bunun neresi post apokaliptik kurgu diyordum. Aklıma takılan diğer bir husus ise Shelley bu kurguyu yazarken 2090'ların sonunu anlatıyor. Yaşadığı dönemden yaklaşık 3 asır sonrasını yazıyor. Hala atlara biniyorlar, araba yok, elektriğin adı geçmiyor. Teknolojinin ne olduğundan bihaberler. Gemi yolculukları yapıyorlar. Aslında hiçbir şekilde ileriyi göremiyor. Jules Verne kurgularında daha fazla gelecek kurguları vardı. Üstelik 2100'lere gelinmişken ne vebası diye hiç düşünmemiş. Daha doğrusu düşünememiştir. Hastalıklar artık 3-5 yıla aşılanıyor. Hadi 1900'leri ele alarak yorumlayayım. O dönemlerde bile çiçek dahil hiçbir hastalık dünya nüfusunun çeyreğini bile yok edecek bir tehdit olmadı. Yani bu kurgunun zayıflığını anlayarak okumak lazım. Kitap 1960'lara kadar unutulmuş zaten. Haklılarmış. Aslında gizli kalabilirmiş. Mary'i tanımasaydım bu kitabı ne görürdüm ne de satın alırdım.
Biraz daha kitaptan bahsedeyim. Veba tüm dünyaya yayılırken kimi ülkeleri silip süpürüyor. Ryland isimli bir politik lider
9/10
2023 140. kitabı
|Son İnsan
|Mary Shelley
Selâmlar
Mary Shelley , 1826’da yayımlanan 
Son İnsan romanıyla gotik edebiyata özgü bilimkurgunun alt türü olan apokaliptik romanın ilk modern örneğini sunuyor.
Vahiy ya da gelecekle ilgili sırların aydınlığa kavuşturulması anlamındaki apokalips sözcüğünden türeyen apokaliptik kurgularda salgın hastalık, nükleer savaş, sibernetik ayaklanma, doğaüstü olaylar, ekolojik felaketler ya da başka afetler yüzünden uygarlığın sonunun gelmesini irdeler.
Shelley günlüğünde “son insan”dan “alter egom, ikinci benliğim, yoldaşlarımın benden önce ölmesiyle sevgili bir gruptan geri kalan yadigar” olarak söz eder.
Son İnsan, bugün sıradan sayılacak kadar yaygınlaşmış bir konuyu, insanlığın yok oluşunu ele alıyor.
Bir salgının Batı dünyasındaki etkilerini Romantik dönemin üslubuyla dramatize eder ve gerçek kişilerin yansıması olan zıt karakterler eksenindeki bir kurguyla aktarır. Romandaki başlıca karakterlerin oluşumunda kısmen ya da tamamen çevresindeki kişilerden esinlenmiştir. Örneğin doğal bir cennet arayışı içinde tanıdıklarını peşinden sürükleyen Adrian, yazarın eşi Percy Bysshe Shelley’nin kurgulanmış portresidir. Yunanlarla savaşmak için İngiltere’den yola çıkan ve İstanbul’da ölen Lord Raymond ise Lord Byron’ın yaşamından esinlenmiştir. Bu savaş kısmında tahayyül ettiği gelecekte olabilecek teknolojik gelişmeleri sığ buldum. Gelecek adına hala bir İstanbul Fethi de hayal ediliyor.
Roman, yazarın “seçkinler” diye adlandırdığı çevresini kaybetmekten duyduğu acıyı ve dünyanın anlamsızlığını, bireyin tarihi yönlendirme gücünden yoksun oluşunu da dile getirir.
İsminin üzerine yankı gibi düşünceler zinciri dolaşıyor zihinde çünkü SON İNSAN demek bir sürü insanla bağ kurup, yaşantıları kendine kattıktan sonra bu bir sürü insanın yok oluşuna akabininde ise
Mary Shelley , 1826’da yayımlanan Son İnsan romanıyla gotik edebiyata özgü bilimkurgunun alt türü olan apokaliptik romanın ilk modern örneğini sunuyor.
Vahiy ya da gelecekle ilgili sırların aydınlığa kavuşturulması anlamındaki apokalips sözcüğünden türeyen apokaliptik kurgularda salgın hastalık, nükleer savaş, sibernetik ayaklanma, doğaüstü olaylar, ekolojik felaketler ya da başka afetler yüzünden uygarlığın sonunun gelmesini irdeler.
Shelley günlüğünde “son insan”dan “alter egom, ikinci benliğim, yoldaşlarımın benden önce ölmesiyle sevgili bir gruptan geri kalan yadigar” olarak söz eder.
Son İnsan, bugün sıradan sayılacak kadar yaygınlaşmış bir konuyu, insanlığın yok oluşunu ele alıyor.
Bir salgının Batı dünyasındaki etkilerini Romantik dönemin üslubuyla dramatize eder ve gerçek kişilerin yansıması olan zıt karakterler eksenindeki bir kurguyla aktarır. Romandaki başlıca karakterlerin oluşumunda kısmen ya da tamamen çevresindeki kişilerden esinlenmiştir. Örneğin doğal bir cennet arayışı içinde tanıdıklarını peşinden sürükleyen Adrian, yazarın eşi Percy Bysshe Shelley’nin kurgulanmış portresidir. Yunanlarla savaşmak için İngiltere’den yola çıkan ve İstanbul’da ölen Lord Raymond ise Lord Byron’ın yaşamından esinlenmiştir. Bu savaş kısmında tahayyül ettiği gelecekte olabilecek teknolojik gelişmeleri sığ buldum. Gelecek adına hala bir İstanbul Fethi de hayal ediliyor.
Roman, yazarın “seçkinler” diye adlandırdığı çevresini kaybetmekten duyduğu acıyı ve dünyanın anlamsızlığını, bireyin tarihi yönlendirme gücünden yoksun oluşunu da dile getirir.
İsminin üzerine yankı gibi düşünceler zinciri dolaşıyor zihinde çünkü SON İNSAN demek bir sürü insanla bağ kurup, yaşantıları kendine kattıktan sonra bu bir sürü insanın yok oluşuna akabininde ise
Frankestein eserini okuduktan sonra Mary Shelley’e hayranlık duyarak bu apokaliptik olarak adlandırılan romanını aldım. Eleştirimi yaparken romanı dönemine göre değerlendirmeyi, günümüzdeki apokaliptik atmosferli romanlarla bir tutmamayı ön planda bulundurarak yapıyorum. Ne yazık ki 
Frankenstein ya da Modern Prometheus’dan sonra beni hayal kırıklığına uğrattı Shelley’nin kalemi. Betimleme sevmeme rağmen gereksiz detaylardan dolayı tam akışa kapılmışken, kendimi hikayeden koparken buldum. Olaylar 250. Sayfadan itibaren başlıyor bu süreye kadar yine uzun uzadıya betimlemeler size eşlik ediyor.
Kitapta dikkatimi çeken ve rahatsız eden bir nokta ise Shelley’nin aşırı ırkçı söylemleri. Frankenstein’da Türklere karşı ırkçı cümleleri ve analizleri dikkatimi çekmişti. Normalde dönemin farkındalıksızlığına bırakarak bunları çok dikkate almam fakat bu romanda Türklere ve Asyalılara karşı olan aktarımının beni oldukça rahatsız ettiğini belirtmek isterim. Bu cümlelerin etkisinin yakın arkadaşı şair 
Lord Byron’dan kaynaklandığını düşünüyorum zira kendisi türk ırkçılığıyla biliniyor. Son İnsan
Mary Shelley’e hayranlık duyarak bu apokaliptik olarak adlandırılan romanını aldım. Eleştirimi yaparken romanı dönemine göre değerlendirmeyi, günümüzdeki apokaliptik atmosferli romanlarla bir tutmamayı ön planda bulundurarak yapıyorum. Ne yazık ki Frankenstein ya da Modern Prometheus’dan sonra beni hayal kırıklığına uğrattı Shelley’nin kalemi. Betimleme sevmeme rağmen gereksiz detaylardan dolayı tam akışa kapılmışken, kendimi hikayeden koparken buldum. Olaylar 250. Sayfadan itibaren başlıyor bu süreye kadar yine uzun uzadıya betimlemeler size eşlik ediyor.
Kitapta dikkatimi çeken ve rahatsız eden bir nokta ise Shelley’nin aşırı ırkçı söylemleri. Frankenstein’da Türklere karşı ırkçı cümleleri ve analizleri dikkatimi çekmişti. Normalde dönemin farkındalıksızlığına bırakarak bunları çok dikkate almam fakat bu romanda Türklere ve Asyalılara karşı olan aktarımının beni oldukça rahatsız ettiğini belirtmek isterim. Bu cümlelerin etkisinin yakın arkadaşı şair Lord Byron’dan kaynaklandığını düşünüyorum zira kendisi türk ırkçılığıyla biliniyor. Son İnsan
Mary Shelley Son İnsan Mary Shelley, 1826’da yayımlanan Son İnsan romanıyla gotik edebiyata özgü bilimkurgunun alt türü olan apokaliptik romanın ilk modern örneğini veren ve bu türün önde gelen yazarı olmuştur. Vahiy ya da gelecekle ilgili sırların aydınlığa kavuşturulması anlamındaki apokalips sözcüğünden türemiş olan apokaliptik kurgu, salgın hastalık, nükleer savaş, sibernetik ayaklanma, doğaüstü olaylar, ekolojik felaketler ya da başka afetler yüzünden uygarlığın sonunun gelmesini irdeler.
Shelley günlüğünde “Son İnsan”dan “alter egom, ikinci benliğim, yoldaşlarımın benden önce ölmesiyle sevgili bir gruptan geri kalan yadigâr” olarak söz eder.
Son İnsan, bugün sıradan sayılacak kadar yaygınlaşmış bir konuyu, insanlığın yok oluşunu ele alan ilk büyük romandır. Shelley, bir salgının Batı dünyasındaki etkilerini Romantik dönemin akıcı üslubuyla dramatize eder ve gerçek kişilerin yansıması olan zıt karakterler eksenindeki bir kurguyla aktarır. Romandaki başlıca karakterler kısmen ya da tamamen Shelley’nin çevresindeki kişilerden esinlenmiştir.
Örneğin doğal bir cennet arayışı içinde tanıdıklarını peşinden sürükleyen Adrian, yazarın eşi Percy Bysshe Shelley’nin kurgulanmış portresidir. Yunanlarla savaşmak için İngiltere’den yola çıkan ve İstanbul’da ölen Lord Raymond ise Lord Byron’ın yaşamından esinlenmiştir. Roman, yazarın “seçkinler” diye adlandırdığı çevresini kaybetmekten duyduğu acıyı ve dünyanın anlamsızlığını, bireyin tarihi yönlendirme gücünden yoksun oluşunu da dile getirir.
1000KitapPeki ya son insan Sen olsaydın ?Duygu ve Düşünce
Puan vermedi·616 syf.··
Beğendi
·2025 71. kitabı
·19 günde okudu
·Okunma: 24 Ekim 2025 13:23
"Dünya terk edilmiş bir sahneydi; ümit etmek delilikti; yaşam ölümle evliydi, ikisi aynı şeydi."
Ümit ve ölüm iki zıt gerçek. Ölüm gerçeği bizi daha doyumsuz ve bencil yaparken yaşamda , ümit duygusu yaşamak için nedenler sıralayan, maddeler dizen taraf olur hayatımızda.
En umulmadık anda çıkmaz mı karşımıza ?
En hassas olduğumuzu düşündüğümüz anlarda gelip ,sarmaz mı yüreğimizi kılcal damarlarımız gibi...
Düşünüyorum da insan birşeylere bel bağlayan, hep kendine hedef olarak umudu misyon edinen bir varlıktı. Kazansakta , kaybetsekte "Ümit etmek" güzel şey...
Peki ya yeryüzünde "Son İnsan " olarak kalsaydın, ümit yine de yanında olur muydu ?
Şimdi bu kitabı spoiler vermeden nasıl anlatabilirim inanın hiç biliyorum... Başlıyorum hazır mıyız
Bilim-kurgunun alt türü olan apokaliptik (ekolojik felaketler, salgın hastalıklar, afetler ) romanın ilk modern örneğiyle yazar karşımızda. Anı- günlük tarzı kaleme alınmış, anlatılar uzun uzadıya betimleme ile dolu. Duvar, masa tasvirinden ziyade ani ruh değişimleri ve karakterin sık sık empati kurmamız için bize sorular sormaktan çekinmeğini yazmadan geçemeyeceğim. İnsanlığın yok oluşunu ele alan ilk buyuk roman sıfatını da taşır bilginiz olsun
Kitap üç bölümden oluşuyor;
İlk bölüm karakter tanıtımı, kral vekilliği (rant savaşları)
ikinci bölüm veba hastalığının İngiltere'ye karabasan gibi çökmesi ile ölümlerin baş göstermesi. Yüksek mertebedeki insanların halkla eşit düzeye erişmesini (ölüm karşısında zorunlu eşitlik)
Üçüncü ve son bölüm ise ; hastalıktan kaçmak için çabalama uğraşlarına tanıklık ettiriyor bize. Tüm dünyayı saran bir tehtitle insanlık yaşamak için nasıl çabalıyor veeeeeee...
Devamını merak ettiyseniz kendiniz okuyunuz efenim. Şimdilik benden bu kadar. Bu arada Ekim ayının üçüncü kitabıdır kendisi hacmi
Mart ayının ilk kitabını bitirdim ve üzerine birkaç şey söylemek istediğim, çok farklı, ayrıca tartışmaya her yönden açık bir eser kesinlikle. Shelley’den okuduğum ikinci kitap bu arada. Frankenstein en sevdiğim ve unutulmaz bulduğum klasikler arasında. Kadın Klasikler serisinden okuduğum bu ilk kitap, hem gotik edebiyat ürünü, hem de bir bilimkurgu. 21.yy’da geçen bu eser salgını ve dehşeti anlatan apokaliptik bir kurguya sahip. London’un okuduğum Kızıl Veba kitabıyla çok fazla benzerlikleri olduğunu söyleyebilirim, o kitap da bir postapokaliptik eserdi.
Apokaliptik kurguya sahip kitaplar bilimkurgunun alt bir ürünü olup insanlığın sonunun gelmesini ve dehşetli felaketleri konu edinir. Son İnsan da bu kurguya sahip eserlerden biri ve ilk modern örneği temsil ediyor.
Olaylar ve karakterlerin hayatındaki değişimler çok hızlı ilerlemesine rağmen oldukça derin bir kitap. Karakterlerin ruh hali, hedefleri ve istekleri içinize işliyor adeta. Üç bölümden oluşuyor; birinci bölümde bizleri İngiltere’de karşılıyor ve siyasi değişimlere uğrayan bir yönetim biçimi anlatıyor. İkinci bölümde “Veba” ile tanışıyoruz ama ondan önce yazarın üzerinde durduğu bir konudan bahsetmek istiyorum; Türkler ve Yunanlılar. Müslümanların barbar olduğunu dile getiriyor kendisi. Bu iki millet arasında sürekli yaşanan gerilimden ve savaşlardan da sayfalar dolusu bahsetmiş. Bunlar dışında harika bir kitaptı. Üçüncü bölüm ise insanlığın salgınla savaşını ve yaşanan acı dehşeti anlatıyor.
Son İnsan, Yunan mitleriyle, Shakespeare’la ve Lord Byron şiirleriyle beslenmiş resmen. Bir drama havası vermiş bunlar kitaba. Okuması daha da zevkli oldu bu nedenle. Uzun zamandır böyle değişik ve ilginç bir kitap okumamıştım. Farklı
Son İnsan / Mary Shelly
Dünyayı kasıp kavuran bir salgının ortasında kalan son insan olsaydınız ne hissederdiniz? Ne düşünürsünüz,ne yapardınız? Şanslı olduğunuzu mu düşündünüz yoksa bunca acıyı gördükten sonra ilk gidenler arasında olmayı tercih ederdiniz?
Pandemi günlerinde okusaydık bu romanı son insan acaba hangimiz olacak diye ciddi ciddi sorgularken bulabilirdik kendimizi?
Mary Shelly 2090’lı yılları öngörerek yazdığı bu romanında bulaşıcı bir hastalığın dünyayı nasıl esir aldığını anlatıyor. Vebanın yıkımı karşısında insanoğlunun çaresizliğini görüyoruz. Oysa bir yandan da salgınlar çeşit çeşit diye düşünüyoruz ilerleyen bölümlerde. Hastalıklardan daha korkuncu belki de onları fiziksel değil de kitlesel bir sona sürükleyen cehalet! Özellikle panik anlarında insanların zayıf yönlerini kullanarak onları istedikleri amaçlar doğrultusunda yönetmeye çalışan her türlü erke karşı savunmasız olan insanın ancak bilgiyle savunabileceği görüyoruz kendini. Eğitim ve kültürden daha büyük bir kalkan mı var?
Frankenstein romanıyla daha çok tanınan Mary Shelly, bu romanında oluşturduğu distopk evrenine otobiyografik öğeleri de eklemiş. Özellikle eşinin şiirleri ve ölümüyle ilgili dipnotlar yazarı, bir kadın ve eş olarak tanıma imkanı sunuyor okura.
Merak ettiğim bir klasikti. Üstelik gotik edebiyata özgü bilimkurgunun alt türü olan apokaliptik romanın da ilk örneği. Çok uzatılmış hissetmem dışında sevdim kitabı. Çok da rahat okunuyor. Birkaç kurgu hatası da vardı ama onları görmezden geldim: 2090’larda atla yolculuk mesela:) Genel hava da 1800’leri çağrıştırdı bana.
#1nobel1klasik grubumuzla yıla veda kitabımızdı. İyi ki okuduk
#alıntılarım
“.. dünya terk edilmiş bir sahneydi; ümit etmek delilikti; yaşam ölümle evliydi; ikisi aynı şeydi..”
“Hayatı en görkemli şekilde
Bu kitap benim için çok duygu yüklü.Son İnsan,insanlığın yok oluşunu ele alan ilk büyük romandır. Shelley, bir salgının Batı dünyasındaki etkilerini salgın hastalık, nükleer savaş, sibernetik ayaklanma, doğaüstü olaylar, ekolojik felaketler ya da başka afetler yüzünden uygarlığın sonunun gelmesini dünyasındaki etkilerini Romantik dönemin akıcı üslubuyla dramatize eder ve gerçek kişilerin yansıması olan zıt karakterler eksenindeki bir kurguyla aktarır. Romandaki başlıca karakterler kısmen ya da tamamen Shelley’nin çevresindeki kişilerden esinlenmiştir.
Gotik edebiyat alanı ve apokaliptik kurgu türünün ilk modern örneği olarak sayılan bu eserde, 2090 yılında baş gösteren veba salgını ile gelen yıkım, 2100 yılına kadar devam eder, ta ki yeryüzünde son insan kalıncaya dek. Dünyadaki son insanın sevdiklerini tek tek kaybedişi, hayatta kalma içgüdüsü, isteği ve bu isteğin karakterin ruhunda açtığı yaralar, eşsiz psikolojik tahliller ile işlenir. Salgının Batı dünyası ve seçkinler üzerindeki etkileri, yok oluşun tüm acımasızlığıyla aktarılır. Kişinin çevresini kaybetmekten duyduğu acı ve korku, dünya nimetlerinin anlamsızlığı tüm yönleriyle dile getirilmektedir.
Mary Shelley’in sadece Frankenstein ile bilinmesi ne üzücü bir şey. Bu kitap, kült kitabına nazaran daha uzun betimlemeler içermekte. Lakin dili çok akıcı, okurken cümleler yağ gibi akıyor adeta. Kitap bir çok yazar ve şairden alıntılarla dolu. Shakespeare, Homeros, İncil, Tevrat, Lord Byron hatta eşi Percy Shelley’in şiirlerinden alıntılar yapar. Kitabın konusu günümüz Covid-19 misali veba! Salgın hastalıkların insanların başına bela olduğu bir dönemde geçiyor kitap 22 yüzyılda. Şunu belirtmek isterim; Mary Shelley’in entelektüel birikimine ve insan üzerinde yaptığı psikolojik tahlillere hayran kaldım. Biraz uzun soluklu bir kitap okumak isterseniz tavsiye ederim.
Yazar Hakkında
Mary ShelleyYazar · 14 kitap
1797 yılında Londra'da doğdu. Babası William Godwin, radikal siyasal görüşleriyle tanınan bir yazar, annesi Mary Wollstonecraft ise dönemin etkili bir kadın hakları savunucusuydu. Annesi doğumu sırasında ölünce, babası tarafından büyütüldü ve doğal olarak ondan ve arkadaş çevresinden oldukça etkilendi. Bu şartlar altında edebiyat ve felsefe'nin başlıca ilgi alanları olması kaçınılmazdı. Çocukluğunun büyük bölümünü kitap okuyarak, hikayeler yazarak geçiren Mary 1814'de, dönemin en gözde romantik şairlerinden Percy Bysshe Shelley'e aşık oldu. Percy Shelley'in evli olması nedeniyle İsviçre'ye kaçmak zorunda kaldıklarında Mary henüz 17 yaşındaydı. Babası William Godwin bu ilişkiye karşı çıktı. İki sevgili, Percy'nin eşinin 1816'da ölümünden sonra Londra'ya dönüp evlenebildiler. Ardından İtalya'ya yerleştiler.
Frankenstein'in düşüncesi; Mary'de, 1816 yazında yarı uyanık olarak gördüğü bir kabus sebebiyle oluştu ve hikayeyi geliştirmesi için eşi tarafından desteklendi. Frankenstein ya da Modern Prometheus 1818 başlarında yayımlandı. Romanın doğuşunda, İngiltere'deki sanayi devriminin, Locke ve Hobbes gibi düşünürlerin etkisini de görmek mümkündür. 1822 yılında eşini bir tekne kazasında kaybeden Mary, Londra'ya döndü ve 1851 yılında ölünceye kadar profesyonel yazarlık yaptı. Frankenstein; kuşaktan kuşağa bir korku klasiği olarak aktarılsa da, öyküde doğrudan korkuya yapılan bir gönderme yoktur aslında. Katil, canavar denilen yaratık ve yaratıcısı Dr. Frankenstein kurbandır aslında. Modern çağa ve rasyonel aklın egemenliğine karşı romantik başkaldırının metaforudur onlar. Yani toplum dışına itilen, kendi savaşını veren ve bu savaşta yenilen farklı insanların acıklı öyküsüdür.
Daha çok Frankenstein ile anılan Mary Shelley ayrıca, Lodore, Falkner (1837), Perkin Warbeck ve insanlığın yavaş yavaş yok oluşunu inceleyen ve 1826'da yayımlanan apokaliptik bir roman olan The Last Man'in de yazarıdır.
