Romayı Gerçekten Neron mu yaktı?Alıntı
Dünyanın bizim bulunduğumuz bölgelerinde Yahudiler; Schopenhauer'ı, Nietzsche'yi ve Kant'ı anında öldürürlerdi. Eğer Bolşevikler 200 yıldır bize hükmetseydi tarihimizden hangi eserler gelecek nesillere kalırdı? Büyük insanlarımız unutulur giderdi yahut gelecek kuşaklara suçlu olarak tanıtılırdı. Birçok insanın Roma imparatorları ile ilgili kafasında çizdiği imajın doğru olduğuna kesinlikle inanmıyorum. Neron'un Roma'yı ateşe vermediğine eminim. Nasıl ki avam tabakası 1871'de Paris'i ateşe verdiyse, nasıl ki komünistler 1932'de Reichstag'ı ateşe verdiyse bunu yapan Hristiyanlar, Hristiyan Bolşeviklerdi.
200 yıl sonra da değişen bir şey yokTarih
Beni en çok etkileyen şey, Türk halkının kendi tarihi ve İslâm tarihi hakkında çok az şey bildiğini fark etmekti.
Sayfa 22
-200.000 İngiliz ve tahminen 60.000 Türk" (bunlar da aç fena teçhiz edilmiş ve yırtık elbiseli (!).)
Halid Ziya'nın Kırk Yıl'ını okuyorum.
"Amatör tutkusu" üzerinde işliyorum. Edip her kitabı sevemediğini söylüyordu sözgelimi. Bu doyumsuzluk bende de olduydu bir ara. Sonra bir amatör gibi okumaktan vazgeçmemin tehlikelerini sezdim. En çok da Adalet uyardıydı beni. "Kötü okuyucularız," diyordu. İyi okuyucular ancak amatörlerdir. Bu bilinçle Kırk Yıl'ı okuyunca (200 sayfadan sonra) sevdim.
Aslında hayatı da öyle sevmek gerek. Hayatın bütün ayrıntılarına öyle bakmak gerek, bir amatör tutkusuyla, hevesiyle. Yani çocukça bir şaşkınlık ve hayranlıkla.
Radyodaki yetenek programlarını hatırlıyorum.
196
Marina Vlady'nin Odile Versois'nın kız kardeşi olduğunu (ve ikisinin ressam Poliakov'un kızları olduğunu) hatırlıyorum.
197
Köpek Rin-Tin-Tin'in oynadığı, Shirley Temple'ın rol aldığı ve Minou Drouet'nin şiirlerinin seslendirildiği filmleri hatırlıyorum.
198
Takımıyla Fransarugby ligi şampiyonluğunukazanan “Pipette" lakaplı Puig-Aubert'i hatırlıyorum.
199
Parlamento sözcüsü André Le Troquer'nin karıştığı “Ballets roses" skandalını hatırlıyorum.
200
La Bûcherie'de eskiden -genişletilmeden önce- Jean Lurçat imzalı bir duvar halısı bulunduğunu ve üzerinde şu dizenin yazdığını hatırlıyorum: “Gündüz gecenin karanlığında gizlenir."
Atina'da MÖ 5. ve 4.yüzyıllarda yaklaşık 200 drahmiye bir köle alınabiliyordu.Bu para bir zanaatkarın bir yıllık ücretinin aşağı yukarı yarısıydı. Sağlıklı bir köle otuzlu yaşlarına varmadan hayatını yitiriyordu.
