9/10
2026 146. kitabı
Yola Düşünce 
Demet Tezcan
Demet Tezcan, kalemiyle okuyucuyu coğrafyalar arası bir seyahate çıkarırken aynı zamanda insan ruhunun
Lee pandemi zamanı borçlar yüzünden restoranını kapatıyor ve ortadan kayboluyor.Artık aracında kalmaya başlıyor.Deniz kenarında bir kadının ağladığını ve kendini denize bıraktığını görünce onu kurtarıyor ve Hazel' le tanışıyor.
Boğulan Kadın kitabını okurken sürekli gerilim ve merak duygusunu hissettim. Hikâye boyunca kime güvenileceğini kestirememek kitabın en güçlü yanlarından biriydi. Yazar, olayları ve karakterleri öyle bir şekilde anlatıyor ki okurken sürekli tahmin yürütmeye çalıştım ancak birçok konuda yanıldım.
Başta görünenle gerçekte olanın çok farklı olması beni şaşırttı.Bir noktadan sonra kimin doğru söylediğini, kimin yalan söylediğini anlamak oldukça zorlaşıyor.Bununla birlikte bazı olayların fazla tesadüfi geliştiğini düşündüğüm için yer yer gerçekçilikten uzaklaştığını hissettim.
Kurgu genel olarak iyi yazılmış gizem ve merak içerisine giriyorsun o yüzden sürükleyiciydi(24 saatte okudum) sonu biraz aceleye gelmiş gibiydi mutlu son yazmak için olayları havada bırakmış sonlara doğru olaylar hızlıca bitti hemen sona bağlandı. 
Hizmetçi kitabını andırıyor biraz.Son yüzleşme sahnesinin olması iyi oldu yoksa bazı şeyler havada kalabilirdi. Puanım 8 falan.
Hizmetçi kitabını andırıyor biraz.Son yüzleşme sahnesinin olması iyi oldu yoksa bazı şeyler havada kalabilirdi. Puanım 8 falan.
Puan vermedi·128 syf.·
2026 3. kitabı
Eserlerinin kısalığı ve “klasik” hissi sebebiyle orantısız bir popülerliğe ulaşmış Stefan Zweig’a bir şans daha vermek amacıyla okuduğum bu eserini ilk okuyuşum olmadığını fark ettim. Sayfalar ilerledikçe neden hafızamdan silindiğini, bende neden hiçbir tesir bırakmadığını bir kez daha gördüm.
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu - Bir Kadının Hayatından 24 SaatStefan Zweig · Can Yayınları · 20248,6bin okunma
"Derlerdi kabul etmez idim şimdi inandım"
Puan vermedi·144 syf.·
2026 73. kitabı
24 yazıdan oluşuyor. Çoğu 2-3 sayfalık. Ama sonlarda 20-30 sayfalık iki yazı var. Biri hikâye... Genel olarak beğendim. Her gün bir yazı okudum. Okumalarıma güzellik kattı. Az biraz divan şiiri tadayım, diyorsanız güzel bir seçim olabilir. Hüzünlü bir yanı da var doğal olarak... Şiir yoğunluğu ne aşırı ne de çok az. Biraz daha fazla olsa güzel olabilirdi ama. Bazı şiirler için detaylı şerhlerin olması güzeldi. Farklı bir bakış açısı katabilir insana. Kısacası beğendim, hatta tekrar okuyabilirim...
9/10
2026 145. kitabı
Anne Üşüyorum Yokluğunda Demet Tezcan
Demet Tezcan'ın kalemiyle ilk defa tanışmama vesile olan "Anne Üşürüm
Sustuklarımız çiçeklere emanet..Şiir
Merhaba okur dostlar, 
Adnan Yücel'in okumuş olduğum 7’nci kitabı 
Acıya Kurşun İşlemez oldu. Şairin diğer kitaplarına göre daha mı farklı, yoksa benim hayatımdaki zamanlaması mı farklı denk geldi bilemedim doğrusu ama bu kitap biraz farklı vurdu..
Kitapta öyle dizeler var ki, insanı kendi içindeki karanlık dünyasına hapsediyor.
Söyler misin?
Zindanda çiçekler nasıl yetişir. (s.24)
Okurken düşündüm o kadar çıkmazda, o kadar yorgun hissettiğin bir anda, etrafındaki her şey üzerine üzerine gelirken insan nasıl olur da yine de güzellik arar, nasıl çiçek yetiştirir?.. Adnan Yücel bu soruyu sorarken aslında cevabını da veriyor o çiçekler zaten o zindanın içindeki inatla dirençle yeşeriyor...
Anlatsam şimdi
Bir daha dinleyebilir misin? (s.65)
Sanki birine içini dökeceksin ama taşıyabilir mi diye korkup susuyorsun ya, işte tam o an... Adnan Yücel kelimeleri birer yük gibi değil de, birbirine tutunulacak birer dal gibi kullanmış burada. Kitap bittiğinde hissettiğim şey, birinin hayatına misafir olmak gibiydi. Süslü cümleler yok, olduğu gibi anlatmış her şeyi.. Kendi payıma aldıklarım bana yeter! Şiir dediğin de zaten bu değil mi?..
Başkasının acısında kendi yaramızı merhemlemek. Okuyun okutun ama en çok da kendi payınıza düşeni alın.
Adnan Yücel'in okumuş olduğum 7’nci kitabı Acıya Kurşun İşlemez oldu. Şairin diğer kitaplarına göre daha mı farklı, yoksa benim hayatımdaki zamanlaması mı farklı denk geldi bilemedim doğrusu ama bu kitap biraz farklı vurdu..
Kitapta öyle dizeler var ki, insanı kendi içindeki karanlık dünyasına hapsediyor.
Söyler misin?
Zindanda çiçekler nasıl yetişir. (s.24)
Okurken düşündüm o kadar çıkmazda, o kadar yorgun hissettiğin bir anda, etrafındaki her şey üzerine üzerine gelirken insan nasıl olur da yine de güzellik arar, nasıl çiçek yetiştirir?.. Adnan Yücel bu soruyu sorarken aslında cevabını da veriyor o çiçekler zaten o zindanın içindeki inatla dirençle yeşeriyor...
Anlatsam şimdi
Bir daha dinleyebilir misin? (s.65)
Sanki birine içini dökeceksin ama taşıyabilir mi diye korkup susuyorsun ya, işte tam o an... Adnan Yücel kelimeleri birer yük gibi değil de, birbirine tutunulacak birer dal gibi kullanmış burada. Kitap bittiğinde hissettiğim şey, birinin hayatına misafir olmak gibiydi. Süslü cümleler yok, olduğu gibi anlatmış her şeyi.. Kendi payıma aldıklarım bana yeter! Şiir dediğin de zaten bu değil mi?..
Başkasının acısında kendi yaramızı merhemlemek. Okuyun okutun ama en çok da kendi payınıza düşeni alın.