Fakat öte yandan kimse, belli bir zamanın mekansızlıkta, zamansızlık içerisinde ne kadar sürdüğünü anlatamaz, ölçemez, somutlaştıramaz, ne bir başkası için ne de kendi kendisi için...
Fakat sorgu en kötüsü değildi. En kötüsü sorgudan sonra hiçliğime, içinde aynı masanın, aynı yatağın, aynı lavabonun, aynı duvar kağıdının bulunduğu aynı odaya geri dönmekti.
Yapacak hiç bir şey yoktu, duyacak hiç bir şey yoktu, görecek hiç bir şey yoktu, her yerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik, zamandan ve mekandan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı.