Tachyon - bu, təkcə nəzəriyyə deyil, bəlkə də həsrətin elmdəki izidir.
Həsrət bəzən bir hiss deyil, vaxtın içində ilişib qalmış bir an kimidir. O an sanki yaşanmalı idi, amma keçib getdi. Ya da heç yaşanmadı, sadəcə daxilində iz qoydu. Bax, tachyon da bu cürdür: o, zamanın normal axışına tabe olmur. Gələcəkdən keçmişə doğru hərəkət edə bilir. Yəni olmayan bir şeyin təsiri, olmuş kimi hiss etdirə bilər.
Həsrət də eynən budur. Bəzən hələ baş verməmiş bir şeyə darıxırsan. Sən onu yaşamamısan, amma ruhun sanki onu tanıyır. Bu tanışlıq haradandır? Haradan gəlir bu qədər yaxınlıq? Bəlkə də tachyonların gətirdiyi informasiyadandır vaxtı aşıb gələn bir xatirənin izi kimi.
Həsrət, əslində, gecikmiş bir görüş, deyilməmiş bir cümlə, toxunulmamış bir əldir. Bunların hər biri, tachyonun mahiyyətində olduğu kimi, real olub olmaması arasında qərarsızdır. Varla yoxun sərhədində dayanar. Elə bil ürəkdə var, amma həyatda baş verməmişdir.
Və sən bu hisslə yaşayırsan hələ yaşanmamış, amma dərinlərdə çoxdan var olan bir şeyə darıxaraq. Bu da tachyonun insan ruhundakı izidir. O, fiziki aləmdə yoxdursa da, hisslərin dərinliyində var.
Tachyon darıxmaq üçün səbəb gözləməyən bir hissin elmi qarşılığıdır. Vaxtı aşan, səbəbsiz yaranan və keçmişlə gələcək arasında çırpınan bir həsrətin izahıdır.