gamze
@ApolloReads
162 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Her Temas İz BırakırPolisiye
Doğum gününde çatıdan düşüp ölen bir kızın haberi ile başlıyor her şey. Kızın cebinden bir not çıkıyor:
“İntiharın yüceltilecek bir tarafı yok. Yani zamanı gelince “kusura bakmayın arkadaşlar benden bu kadar” demesini bilmeli. Shakespeare doğum gününde ölmüş, ne güzel tesadüf! Ölümümden hiç kimse sorumlu değildir, dolayısıyla herkes de sorumludur diyebiliriz. Evet, benden bu kadar. Çiçek gönderilmemesi rica olunur. Sağlıcakla kalın. -Betül.”
Cinayet olduğundan şüphelendikleri bu intihar'ın perde arkasını Behzat Ç. ile birlikte araştırıyoruz. Ankara sokaklarında gezerken bir yandan olası katili arıyoruz, bir yandan da onun hayatını, karakterini tanıyoruz.
Behzat Ç. sisteme adapte olamamış ve her zaman kendi bildiğini okuyan bir cinayet esnafı, baş komiser. Aynı zamanda baş karakterimiz.
Kitapta belki cinayetin çözülmesinden çok Behzat'a odaklanıyoruz, merkezde hep o duruyor. Zaten onun bakış açısından şahit oluyoruz her şeye. Hatta bu durum yan karakterlerin yüksek potansiyellerinin kullanılamamasına sebep olmuş. Evet, aynı olayları başkasının gözünden dinlemek istemezdim ama kesinlikle diğer karakterlerin hayatlarını (özellikle Akbaba ve Hayalet'in geçmişlerini, iş dışındaki hallerini) daha derinlemesine okumak isterdim.
Ayrıca kitabın bu kadar düz ve diyalogların sokak ağzı ile yazılmış olması iyi bir tercih mi emin değilim. Bu durum samimiyeti ve belki gerçekliği arttırıyor ama ele alınışı farklı olsaydı, çok daha derin olabilirmiş gibi hissettirdi bana. Yine de hayatın içinden oluşu, acımasız sistem eleştirileri (ne yazık ki daha beterlerinin bile hayatımızın gerçekleri oluşu...) Behzat'ın bir türlü "ait olamayan" karakteri ve kendi kendine yaptığı konuşmalar ile hikaye akıp gitti.
*spoilerımsı*
Sonu hakkında birkaç tahminim vardı, cinayet hakkındaki ilk
Reklam
Bugün Bize Kim GeldiÖykü
Sezgin Kaymaz sekiz öyküden oluşan kitabını “mektupkardeşlerine” yani okurlarına ithaf etmiş. Ne kadarının doğru olduğunu tam bilmediğimiz hikayelerde yazar kendi hayatının çeşitli dönemlerindeki olaylardan bahsetmiş, kurguysa da değilse de hepsi tamamen gerçek gibi hissettiriyor. Hikaye anlatımı çok başarılı, günlük hayatla edebiyatı birbirinden ayırmadığı için samimi ve konu ne olursa olsun okuyucuyu içinde tutmayı başaran eğlenceli bir dili var. Kısacık kitapta birçok duyguyu yaşatıyor, bir hikayede kahkahalar attırırken, diğerinde resmen ağlatıyor(bugün bize kim geldi)
Küçüklüğünden, yurt anılarına, evliliğine kadar her şeyine bizi tanık ederken, kendinin "kötü" yanlarını da hiç çekinmeden anlatıyor. Egosunun kendine verdiği zararları, haksız olduğu durumlarda altta kalmak istememek için başvurduğu yolları açık açık söylüyor.
Hikaye kitaplarının belki en büyük problemi olan(bence) "bazı hikayeleri çok beğenme, bazılarının da size hiç uygun olmaması sebebiyle güzel olan hikayeleri okurken bile hissedilen burukluk" durumunu yaşatmadı, hepsi birbirinden güzeldi. Yine de iki favorim var: hayvan severliği iliklerime kadar hissettiren, gözlerimi dolduran "bugün bize kim geldi" ve sevgili mektupkardeşim.
Ne yazık ki, ilk kez tanıştığım ve kalemine hemen ısındığım bu yazarın yaptığı, sevmediğim ve keşke olmasaydı dediğim iki şey var: Aile içi şiddetin üzerinde duruş tarzı sebebiyle normalleştiriyormuş gibi gözükmesi. Aslında yazarın tarzı bu. Anlattıkları da direkt kendi hayatı olduğu için, yaşadığı trajik durumları eğlenceli bir dille, bazen kendiyle dalga geçerek anlatmayı seçmiş. Yaşını da göze alacak olursak artık onun için çok geride kalmış bu olayları sadece bir anı olarak, belki gülümseyerek bile hatırlıyor olabilir ama okuyucuya da böyle yansıtması gerekir
Archer's VoiceAşk
Bree, babası öldürüldükten sonra eşyalarını toplayarak yaşadığı şehirden kaçıyor. Hissettiği acılardan kaçış biletini, ailesinin bir arada güzel vakit geçirdikleri son yer olan Pelion kasabasına alıyor.
Archer, küçükken geçirdiği kazadan sonra konuşma yetisini kaybetmiş biri, kimse de onunla iletişim kurmak için çaba göstermemiş. Geçmişindeki trajik olaylar yetmezmiş gibi bir de 7 yaşından beri "sorunlu" amcasıyla yaşıyor ve arazisinden amcası vefat edene kadar (yaklaşık 12 yıl) çıkmamış, amcası da ölünce bir başına kalıyor ve arada bir dışarı çıkmak zorunda kalıyor.
Bu ikilinin tanışmasını, birbirlerinin yaralarını sarmasını anlatan dokunaklı, tatlı bir aşk hikayesi.
Elimde Türkçesi olmadığı için İngilizce okudum, çevirisini okumak daha iyi olabilirdi belki. Kendi dilinde olmasına rağmen ara sıra can sıkan cümle hataları vardı çünkü. Bir de uzun uzadıya anlatılan yakınlaşma sahneleri(70 yaşında gibi bir tanımlama oldu ama ne yazsam gerçekten bilemedim) saf romantizmin biraz geride kalmasını sağlamış. Birkaç tanesi çıkarılsaymış keşke. (Aslında bu duruma karşı değilim kesinlikle shdhdh ama hem sık sık hem de bazılarının sayfalarca sürdüğü anları çıkartmak ya da yerine sıradan birkaç günde yaptıkları herhangi bir şeyi eklemek, özellikle bu ikilinin dinamiği ve hikayeleri açısından çok daha iyi olurdu gibi hissettirdi) Onun dışında sevmediğim hiçbir yanı olmadı.
Archer'ın kaba görüntüsünün altında yatan düşünceli, masum, yumuşak kalpli ve kırılgan insanı okumak keyifliydi, Bree'yi mutlu etmek için yaptığı şeyleri okurken gülümsememek elde değildi... Bree karakterini de Archer kadar çok sevdim, cesur oluşu, sonsuz güveni ve verdiği mücadele çok içtendi. İkisinin de birbirinin gerisinde kalmamış olması, karakter gelişimleri ve toksik bir ilişkilerinin olmaması da
Yağmurla Gelen MutlulukGençlik
Kitap 9 yaşında tanışan Lily ve Colton'un yolları ayrıldıktan 5 yıl sonra yeniden karşılaşmaları ve aralarındaki geçmişten kalan çekimin evrilmesini anlatıyor.
Lily'nin Asperger Sendromu hakkında kendi bilgilenirken bizi de bilgilendirmesi, çevresindekilerin bakışlarını önemsememesi ve Colton için elinden geleni yapması, hislerini sabırla anlatması çok özeldi.
Neredeyse sonuna kadar yüzümde bir tebessüm ile okudum. Farklılıkların önemsiz olduğunu gösteren, sakin, sıcacık bir aşk hikâyesi.
Deli Kadın HikayeleriÖykü
*içeriği nedeniyle reşit olmayanların okumasını önermiyorum*
“Size kadınlıkla lanetlenmiş bir varoluş hezeyanı anlatacağım. Sizi saçlarının ve ayaklarının ucu arasında olup biten şeylerden ibaret, doğurmaya mahkum, çocuklarını kaybetmekle mühürlü, yalnız, yapayalnız bir kalabalıkta dolaştıracağım. İçlerine açılan kapıların arkasına saklanmış kadınların delirerek bedenlerinden dışarı açtıkları pencerelerden bakacağım. O pencerelerden tekrar ve tekrar ve tekrar kendimi aşağı atacağım.”
Kitap 21 hikayeden oluşuyor, yer yer resimler, kısa şiirler var ve hikayeler de çok uzun değiller. Başta bu yüzden kitap da kısa sürede bitecek gibi hissettiriyor ama Mine Söğüt'ün kullandığı dil gereği bir hikayeden hemen bir diğerine geçmek çok zor. Önce bitirdiğini anlamaya çalışmayı gerektiriyor, haliyle bir oturuşta sindirmeden okunabilecek bir kitap değil.
Bu türe tam ne isim veriliyor bilmiyorum ama aşina olmayanlar için biraz fazla iç bunaltıcı (hatta bazen mide bulandırıcı) karamsar ve anlamsız gelmesi çok muhtemel. Ayrıca okurken pek keyif almak(yazarın dili değil konu, içerik) mümkün değil çünkü hikâyeler aslında fazlasıyla rahatsız edici. Ama bu yazının başına da eklediğim sözde; Mine Söğüt zaten en başta uyarıyor sanki bizi, “okuyacağın satırlar sana ağır gelebilir” diyor ve araya sıkıştırdığı her şiirde durup bırakma fırsatını tanıyor.
Metaforlarıyla, resimleriyle(Resimlerin çizeri Mine Söğüt'ün eşi olan Bahadır Baruter. Olarla birlikte kitapta yaratılan melankolik atmosfer bence harika bir şekilde tamamlanmış) şiirleriyle, delilikleriyle şahit olduğumuz her kadının hikayesi ayrı güzeldi, severek okudum. Ama herkesin sevebileceği bir tarz olmadığı için tavsiye ediyorum diyebilir miyim, emin değilim.
Reklam