Khalad hosseine bir kitabında şöyle diyordu: "Belki de tükenmişimdir. Bir şeyler yapacak, bir şeyler için çabalayacak uğraşı kendimde bulamıyorumdur. Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır. Hep ben yorulmak istemiyorumdur. İnancımı yeniden kazanmaya ihtiyacım vardır. Beni bana geri vermek istiyorumdur..."
Bir yandan insan kafası uzaya insan gönderirken, yığınlarca insanın okuyup yazması olmaması, dünyadan habersiz, ilkel insan hayatını yaşaması, ne korkunç.
Herkesin ekmek bulduğu, hiç kimsenin kimse tarafından sömürülüp kul edilmediği, herkesin en azından okur- yazar olduğu bir dünya olmalıydı uzaya giden dünyamız.