Zweig'ın, 'cesur bir söz' diyerek Nietzsche'den alıntıladığı cümle.. "İnsan kendini bulunca, zaman zaman kendini kaybetmeyi ve sonra yine bulmayı denemeli.."
“İnsan kendini öğrendi.”
“Sonra başını kaldırdı ve diğer insanlara baktı.”
“Evet.”
“İnsan paradan önce harcamayı öğrendi.”
“Sonra harcayacağı bir şey kalmadı ve diğer insanlara baktı.”
“Evet.”
“Diğerleri ne yapıyorsa o da aynısını yapmaya başladı.”
“Yani kendini harcadı.”
“Evet.”
“ Ve insanın başına kendisinin getirdiği en büyük felaket olan ...”
“Heba...”
“Dönemi başladı.”
"Her sabah uyanıp kendi kendine, "Başlayan bir gün daha, bunun da sonunu getirmeliyim, bu güne de tahammül etmeliyim" demek zorunda olmaktan büyük bir ıstırap var mıdır?"