Denizin SessizliğiŞiir
Birisinin denize baktığında hissettiği, o duygu
Kayıp gitmek olmamalı,
Birisi denize baktığında,
Hayallerini kurduğu anlara, kapılmalı
O anların keyfini çıkartmalı.
O anlarda boğulmamalı.
Zor hayat,
En yakınları uzak,
Birikmiş dertleri,
Hissetmiş bedeninde,
Atmış kendini, sahile, denize.
Bakmış uzun uzun.
Durmuş, hayat neden böyle?
Ve sadece yürümüş
O halaller kurduğu, denize
Bilinmez.
Seraptır belkide,
Veyahut bir rüya.
Birisi ulaşmış o hayallere...
Ama ardından,
Ne soranı, ne göreni,
Sadece deniz olmuş onun sessizliği
Yine geçti zaman.
Sarardı yapraklar.
Saçlarımda aklar,
Etrafımda tanımadığım onca insan.
Hepsi yabancı.
Sanki tik tak işleyen kostaklı bir saat.
Kalmadı zamanımız.
Belki de yeşerdi mi tekrardan yapraklar,
Duracak kostaklı saat,
Artık bilmediğimiz bir zaman diliminde.
Baktım geriye.
Belki bir tebessüm,
Belki de bir hüzün.
Kim bilir, belki de koca bir hiçlik.
Geri geldim yerime.
Durdum, sessizleştim, uzaklaştım, soğudum.
O sıcacık tenim soğudu,
Soğudu ve durdu.
Bir ses geldi uzaktan.
Hıçkırarak ağlama sanki.
Bir feryat figan.
Birisi parçalıyor kendini,
Sanki biraz da yapmacık, öylesine.
Kesildi ses
Ve ezan sesi.
Aynaya baktığın kişi ve kendi içindeki kişi aynı değildir, önemli olan içindeki kişiyi dışa vurmaktır ve bazen bazı kalıplara uymamaktır.
Sen sadece kendin ol...