Dantes
@Cem0666
Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Zamanın Sessiz Kahramanı Üzerine
Momo – Zamanın Sessiz Kahramanı Üzerine
Michael Ende’nin Momo’su, zamanı, dostluğu ve insan ruhunun derinliklerini çocuk masalı görünümünde anlatan, ama aslında yetişkinlere yazılmış bir hikâye. Görünürde küçük, yalnız bir kız çocuğunun gri adamlara karşı verdiği mücadele; özünde ise insanlığın kendi zamanı üzerindeki hakkını koruma savaşıdır.
Momo’nun yeteneği konuşmakta değil, dinlemekte saklıdır. Onu özel kılan, kelimelerle değil kalple kurduğu bağdır. Yazar burada modern dünyanın en büyük eksikliğine dokunur: Gerçek bir dinleyici olabilmek. Gri adamlar insanlardan zamanı çalarak onların ruhunu kuruturken, Momo her şeye rağmen yaşamın yavaşlığında saklı güzelliği savunur.
Ende’nin dili sade ama derin. Her cümlede çocuk masallarının sıcaklığıyla felsefenin keskinliği iç içe geçer. Zaman çiçekleriyle dolu sahneler, yalnızca bir hikâyenin parçası değil, aynı zamanda insanın iç dünyasında saklı zamanı yeniden hatırlatan imgeler gibidir. Okur, Momo’nun sessizliğinde kendi çocukluğunun yankısını duyar.
Kitap bittiğinde geriye bir huzur ve bir sızı kalıyor:
Zamanın, aslında bizimle birlikte yaşayan bir dost olduğunu fark ettiren bir sızı.
Belki de Momo’nun asıl mesajı şu:
“Zamanı kurtarmak, kendimizi yeniden duymaktan geçer.”
... "Boşuna zahmet etme," dedi "bizimle başa çıkamazsın!"
Momo diretti:
"Seni hiç kimse sevmedi mi?" Diye fısıldayarak sordu. ...
"Bak Momo," derdi, "ne oluyor, biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor."
Beppo bu kadarcık laftan sonra bile önüne bakarak bir süre susar, sonra devam ederdi: "O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde hâlâ upuzun bir şekilde seni bekliyor."
Susup biraz daha düşündükten sonra sürdürdü konuşmasını: "İnsan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. Sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. İşte o zaman hayat zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Öyle de olmalı."