Ölümün insanlara bu kadar acı verdiğini sanmıyorum.Yok oluyorsun , bitiyor ama ayrılık acısı bitmiyor. Ondan ayrılalı yarı ölü sayılırım. Zaman bir türlü geçmiyor ve ben hiçbirşey yapmak istemiyorum.
Oblomov içini çekti:
-Ah! Bu hayat, dedi.
+Nesi varmış bu hayatın?
-İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...
Sayfa 493 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu