Özlem efe

Mutsuzluktan söz etmek istiyorum Dikey ve yatay mutsuzluktan Mükemmel mutsuzlugundan insansoyunun sevgim aciyor Biz giz dolu bir sey yasadik onlar da orada yasadilar Bir dagin çarpikligini bir sevinç sanarak En basta mutsuzluk elbet Kasaba meyhanesi gibi Kahkahasi gün isigina vurup ta ötede beride yansimayan Yani birinin solgun bir gülden kaptigi frengi Öbürünün bir kadindan aldigi verem Bütün ishanlarinin tarihçesi Bütün söz vermelerin tarihçesi sevgim aciyor Yazik sevgime diyor birisi Güzel gözlü bir çocugun bile O kadar korunmus bir yazi yoktu Ne denmelidir bilemiyorum sevgim aciyor Gemiler gene gelip gidiyor Daglar kararip aydinlanacaklar Ve o kadar Tavrim bir seyi bulup cosmaktir Sonbahar geldi hüzün
Reklam
Erdem ve kötülük dediğimiz şeyler insan ürünü.İnsanın keyfi olarak uydurduğu ahlaki kavramlar
Sayfa 95·Kitabı okudu
Tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.
Alıntı
Gözlerimi kapayabilir, kulaklarımı tıkayabilir,ama düşünmeden edemezdim.
Seni, baharmışın gibi düşünüyorum, Seni, Diyarbekir gibi, Nelere, nelere baskın gelmez ki Seni düşünmenin tadı..