Elif
@Elyphos
17 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Okuduğum ilk Şermin Yaşar kitabıydı. Sesli kitap olarak dinledim, arkaplanda dinlemeye çok uygundu. Kitabı çok sevdim… Anlattığı her hikaye, her insan benim bir yanımdı sanki, hepsinde kendimden bir şeyler buldum. Bulmadığım kısımlarda ise adeta yeni bir insan tanıdım. Mesela biri üşengeç biri olduğunu söylediğinde aklıma bu kitapta tanıştığım o yürümekten nefret eden adam gelecek artık, sanki bir ara tanıştığım eski bir arkadaşımmış gibi hissedeceğim. Köyde toprakta ne olduğu belirsiz bir mantar görsem aklıma yine bu kitapla tanıştığım adamın babası gelecek, aman diyeceğim. Hayatında her şey yolunda gidip yine de mutsuz bir insan görünce yargılamayacağım, çok iyi çok yardımsever bir insan tanıyınca içindeki savaşları tahmin edip belki yükünü hafifleteceğim… Çok güzel bir kitap okumakla kalmayıp çok farklı insanlarla tanıştım sanki. Şermin Yaşarın kalemine sağlık, herkese keyifli okumalar dilerim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zweig’ın, hayatın içinden hepimizin zaman zaman yaşadığı duyguları ustalıkla betimleyerek adeta elle tutulur hale getirdiği duyguları işleyen, yine harika bir kitabı. Yaşadığı küçük kasabadan Viyana'ya tıp okumaya büyük hayallerle gelmiş bir gencin hikayesi. Berger bu yeni şehirden çok fazla bir şey beklemiyor aslında. Yaşıtları gibi gülüp eğlenmek, kadınlarla rahatça tanışabilmek, kolayca arkadaş edinebilmek, güçlü kuvvetli bir erkek olmak istiyor. Ne yazık ki çoğu zaman olmak istediği kişinin yakınından bile geçemiyor. Yaşanabilecekken yaşanmayan ihtimaller sırtına binip kaldıramayacağı bir hâle geldiğinde geleceğe dair tüm umutlarını kaybediyor. Okula gitmeyi bırakıyor, daha iyi bir hayat için çabalamayı da. Günlerini aylak aylak gezerek geçiriyor. Bir gün, bir komşusunun 13 yaşındaki kızının kızıl hastalığına yakalandığını öğreniyor. Ve içinde var olduğundan bile habersiz olduğu bir insanlara yardım etme istediği ortaya çıkıyor ve o kızın iyileşmesi için gece gündüz demeden başında nöbet tutuyor. Zamanla bu yaşatma isteği, yaşama isteğine dönüşüyor adeta. Berger bir insana yardım etmenin kendine de yardım etmek olduğunu keşfediyor. Varlığının bir anlam kazandığını hissediyor, mesleğinin ne kadar olağanüstü bir gücü olduğunu da. Ve artık yaşamaya karar veriyor.
Kitap, hem anlamsızlığı hem de bir başkasının hayatındaki etki gücümüzü iyi anlamda kullanmamızın kendi anlamımızı yaratmamıza ne denli katkı sunduğunu öylesine güzel anlatıyor ki. Stefan Zweig'in en etkilendiğim kitabı oldu. Herkese tavsiye ederim<3
Son zamanlarda okuduğum en ufuk açıcı kitap.
Yazar kanser, ALS, alzhemier ve daha birçok hastalığa sahip insanların ortak duygusal motiflerini, yaşanmışlıklarını, travmalarını ve tüm bunların bedendeki stres mekanizmasını etkileyerek hastalıklara sebep oluşunu muhteşem bir şekilde anlatmış.
Kütüphaneden aldığım için doya doya altını çizememenin hüznünü yaşıyorum, en kısa zamanda satın alıp tekrar okuyacağım. Tıbba, psikolojiye ilginiz varsa veya siz de bahsedilen "hasta"lardan biriyseniz hiç düşünmeden okumanızı tavsiye ederim.
Kadın ve erkek cinsinin birbirlerinin dikkatini dağıttıklarını düşünen iki çılgın bilim insanı, ailelerinden satın aldıkları toplam elli iki kız ve erkek bebeği birbirlerinden ve dünyanın geri kalanından izole bir şekilde yetiştirerek büyük bir deney yapmaya kalkışırlar. Onları gerçek dünyadan bihaber, salt matematikle, bilimle yetiştirecek; karşı cinsi yaşamlarından çıkararak büyük bir dikkat dağıtıcıyı da denklemden çıkarmış olacaklar ve dünyanın en büyük dehalarını yaratacaklardır.
Yıllar geçer. Çocuklar, bilhassa erkek çocukları, deney sahibi Richard'ın ısrarla "hassas yıllar" demeyi tercih ettiği ergenlik yıllarına girerler. Erkek çocuklarının bedenlerinde ve zihinlerinde ortaya çıkacak cinsellik emareleri Richard'ı endişelendirir. Ancak çok daha endişe verici şeyler vardır.
Çocuklar her şeyi sorgulamaya başlarlar.
Yaşadıkları Yurt binasının varoluş amacını, dünyaya neden ve nasıl geldiklerini, Yurt'un bahçesinin ötesinde ne olduğunu.
Gerçeği, kendi gerçekliklerini sorgulamaya başlarlar.
İşte tam da burada, kitabı okuyan siz de kendi gerçekliğinizi sorgulamaya başlarsınız. Zira hayatımız boyunca tanıdığımız her insan, okuduğumuz her kitap, öğrendiğimiz her yeni bilgi, oynadığımız her oyun tek bir gerçeği teyit eder nitelikteyse eğer; tüm o insanların, kitapların doğruyu söyleyip söylemediğini sorgulamak hiçbirimizin aklına gelmez. Tıpkı Alfabe Oğlanlarının ya da Harf Kızlarının aklına gelmemesi gibi. Tabii ergenlik yıllarına kadar.
Bu sorgulamalar, kitap ve sanat yoluyla cevap bulur.
-Spoiler-
Deney sahipleri Richard ve Marilyn her ne kadar acımasız birer megaloman olarak resmedilse de, o iki karakterle empati kurmaktan kendimi alamadım. İtiraf ediyorum, Richard'ın "Hayatımın bir başarısızlık abidesi olduğunu düşündüğüm için bu deneye kalkıştım." deyişi
Kitabı henüz bitirdiğimden, damağımda bıraktığı hoş tat ile dünya üzerinde okuyabileceğim başka Alper Kamu macerası kalmamış olmasının verdiği hüzün arasında gidip gelirken, duygu ve düşüncelerimi buraya dökmek istedim.
Öncelikle, serinin ilk iki kitabını okuyup beğendiyseniz bu üçüncü kitabı okumadan önce tereddüt etmenize hiç gerek yok. Gönül rahatlığıyla alıp okuyabilirsiniz, zira kitabın diğerlerinden aşağı kalır yanı yok. Bense bu yazıda dikkatimi çeken bir iki noktayı eleştireceğim.
Öncelikle, kitapta kimi zaman sert, çoğunlukla tatlı bir mizahi dille laf aralarına sıkıştırılmış fakat "Burada şu mesajı vermek istiyorum!!" diye sırıtmayan çok sağlam bir toplum-kültür eleştirisi olması, kitabın en beğendiğim özelliği diyebilirim. Bildiiniz üzere Modern Türk Edebiyatında okurken hem güldüren, hem düşündüren, hem de özeleştiri yapmamıza vesile olan kitap sayısı pek fazla değil.
Öte yandan günümüz toplumunu otel arazisi için yakılan ormanlardan tutun TV programlarına kadar müthiş bir ustalıkla inceden inceye eleştiren, hatta zevk verecek düzeyde dalga geçen bu kitap; 2030 yılının Türkiye'sine de hitap edecek mi? Örneğin Alper Kamu'nun "Annem, aşçı olduğunu düşündüğüm bir grup sosyopatın genç meslektaşlarını aşağıladığı bir programı büyük bir ilgiyle izliyordu" minvalindeki cümlesinde kastettiği programın Masterchef olduğunu kitabı çıkışından 10 yıl sonra okuyanlar da anlayabilecek mi?
Gerçi yazarın kalıcılığı yakalamak gibi bir derdi olduğunu sanmıyorum. Diğer taraftan kalıcılığın bağlı olduğu tek unsurun mevcut toplum dinamiklerine hitap etmesi olmadığının farkındayım. Bugün klasikler dediğimiz kitapların kaç tanesi milenyumun problemlerini konu ediniyor? Tam aksi, onlar kendi dönemlerinin sorunlarını çok iyi analiz edebildikleri için dünya çapında tanınır,
