Emine
@Eminegcmzz
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·144 syf.··
Beğendi
·2022 35. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 20 Kasım 2022 20:46
“Her insanın derininde kendinden az çok gizlediği, içinde çocukluk dramının aksesuarlarının bulunduğu bir arka odası vardır. Kimseyi sokamadığı bu gizli odasına mutlaka girecek olanlar yalnız kendi çocuklarıdır.”
Alice Miller, Yetenekli Çocuğun Dramı’nı ilk olarak 1979’da yazmış, ancak bundan 16 yıl sonra eserinde kapsamlı değişiklikler ve uyarlamalar yapma gereğini duyarak bu eseri 1996’da yeniden kaleme almıştır. (Bu kitap 1996 çalışmasıdır.)
Bu kitabında, çocukluğumuzda uğratıldığımız zararların, bilinç dışına itilmiş, baskılanmış duygularımızın tamamen bilinçli bir şekilde gün yüzüne çıkarılması ile kendimizi onarabileceğimizden, değiştirebileceğimizden bahsediyor.
Miller’a göre, ebeveynlerini mutlu etmek adına kendi duygularını hiçe sayan bir çocuk sahte benlik oluşturur. Asıl benliği bilinç dışına attığı, bastırdığı istekleri ve duygularıdır. Bu iki benlik bireyde bir bunalım oluşturur. Bu bunalımın aşılması için kişi, yok saydığı tüm duygularını bilinç düzeyine çıkarmalıdır. Çocukluğunda ihtiyaçları doyurulmamış bir birey, kendi çocuğunda bu ihtiyaçları gidermeye çalışır. Kişi ne kadar eğitimli olursa olsun bu bilinç dışındaki gereksinimler bireyi zorlar. Kısacası birey, kendi çocukluk yaralarını fark edip kabullenmezse kendi çocuğunda farkında olmadan derin yaralar açabilir.
Bu kitap, çocukların duygularının, düşüncelerinin önemsenmesi ve dikkate alınması gerektiğini çok güzel bir şekilde açıklıyor. Aslında “Ne de olsa çocuk, unutur,” algısının doğru olmadığını ve çocukların her şeyi aklında tuttuğunu; öğrendikleri, yaşadıkları her şeyin onları birer yetişkin olma yolculuğunda şekillendirdiğini unutmamız gerekir. Sadece psikoloji ile ilgilenenlerin değil, herkesin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Umarım en kısa zamanda bir şans verirsiniz.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsan Bir Eksik Sözdür1000Kitap
“Dünya ağır, insanlar korkunç. İnanacak gücüm kalmadı. Her şeye bulantıyla bakıyorum. Güzellik yıkıcı. Hiçbir inceliğe inanmıyorum.”
Şükrü Erbaş’ın okuduğum 7. Kitabı. Bu kitabın yeri bende çok özeldir. Çünkü bu kitabı bizzat kendisinden imzalatarak aldım. O kadar naif tatlı bir insan ki.
Gelelim kitaba; hem Şükrü Erbaş’ın kitabını ilk kez okuyacaklar hem de -benim gibi- sıkı takipçileri için paha biçilmez bir kitap. Şair kitapta acılarını, kayıplarını, hüznünü öyle güzel kelimelere döküyor ki, en derininizde -yaşamamış olsanız dahi- hissediyorsunuz. Sanki şair karşımızda bizim söyleyemediğimiz, dile getiremediğimiz bütün acılarımızı, hüzünlerimizi haykırıyor bize! Kitabın her sayfası saatlerce düşündürüyor insanı, sayfaları çevirmeye eliniz gitmiyor bazen. Öyle ki kitap bir çırpıda bitse de etkisi uzun süre devam ediyor.
Beni en çok etkileyen bu umutsuzluğun, yorgunluğun
bu denli kelimelere dökülebilmiş olması aslında. Biz duygularımızı tarif edemezken, anlamlandıramazken şair onları kelimelere öyle güzel yansıtmış ki, örneğin:
“Öyle bir kusursuz yalnızlığa vardı ki dünya
İnsan bir can sıkıntısı atlasında kayboldu.
Geleceğin ruhu öyle mi,
Bulantıdan başka ruhu yok geleceğin.”
“Bir çürümenin ortasında
Utancımıza tutunmuş
İyi şeyler düşünerek
Yaşamaya çalışıyoruz.”
Bana şiir okumayı sevdiren, yüreğime dokunan şairdir kendisi.
Umarım siz de en az benim kadar beğenirsiniz, keyifli okumalar.