Sevda hayatı bir çiçek bahçesidir ki buradan sadece bir seyirci gözleriyle geçenler de vardır, onlar biraz ilerde bir şey koparabilmek ümidiyle geçerler, geçerler, nihayet artık koparılacak bir şey kalmaz, geri dönmek de mümkün değildir, bunların mezar taşına “Yaşamadılar” (sözü) kazınabilir.
“Ama sonunda kaybeden siz olmuşsunuz.”
“Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?”
“Ama kucağında bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.”
“İyi ya, boş değildi kucağın.”
“Ama yandınız, kül oldunuz.”
“Ama vardım, kül bunun kanıtı.”
Kuyrukluyıldızlar yalnız olur Suzan Hanım, o muhteşem kuyruklarını çarpa çarpa geçerler hayattan. Onlara, güzelliklerini veren kuyrukları nedeniyle yaklaşılmaz. Onlar da kuyrukları olmadan olamazlar.
Ertesi gece ona âşık oldum. Derin bir uykuya dalamıyor, onu özlüyordum, düşlerimde onu görüyor, ona dokunduğumu sanıyor, sonra yastık ya da yorgana sarıldığımı anlıyordum.
Söyle bana, gerçekten var mısın yoksa boş bir hayalden başka bir şey değil misin? Ateşli hayal gücümün çocuğu, zihnimi zorlayan güzelliğin ve yüceliğin hayalleri misin?