Tanistigima hic memnum olmadigim kimselere durmadan, "Tanistigimiza memnun oldum." demek beni olduruyor. Ama, hayatta kalmak istiyorsaniz, ille de bu zirvalari soylemek zorundasiniz.
Ölmek:Uyumak, uyumak! Belki bir ruya gormek... Ah, iste gucluk burada! Cunku ruhumuz bu fani kaliptan siyrilip ölüm uykusuna daldigi an, nasil bir ruya gorecegimizi kim bilir? Iste bizi dusunduren ve uzun omur felaketine katlandiran bu. Yoksa kim, bir yalin hancerle hayata son vermek varken, zamanin darbelerine ve hor gormesine, zalimin zulmüne, mağrurun kustahligina, reddedilmis askin sizilarina, adaletin suruncemesine, mevki sahiplerinin hakaretine, liyakat ehlinin liyakatsizler tarafindan asagilanmasina katlanir? Kim bu yuklere tahammul eder?