....insan para için, ekmek için ölüme atmaz kendini, tehlikeye de. Çünkü ölümü ile ülkü sünün devamına katkıda bulunacağına inanır, ardına bakma dan gider. Para ise –dudak büktü– insan öldükten sonra, isterse altına boğulsun, ne çıkar! Mesele bu.
Aslında seni değil, kendimi anlamak istiyorum. Kimi tahlil ediyorum? Senden geçerek, kendimi bulmaya çalışıyorum belki de. Yardım etmek isterken, yardım bekliyorum. Şey gibi geliyor bazen, şey gibi... Sen ve ben bir kâğıdın iki yüzüymüşüz gibi, birbirine o kadar yakın, o kadar uzak!