Çünkü, diye düşündüm, sana anlatamayacağım çok şey var. Çünkü köşe başlarında, dolambaçlı patikalarda, büyük kayaların ardında, ormanların sığ bölgelerinde seni ne tehlikelerin beklediğini dile getiremem. (Annesinden gelecekteki kızına)
Belki de yalnızca insanlarla konuşmayı sevmiyorum. Çünkü biliyorum; yaşama küskün, kırgın ölmüş bir yazarın dediği gibi, “insanlar bizim gerçeklerimizi değil, kendi yalanlarını söylerler durmaksızın.”.
Voltaire’in Candide’ini okuyorum. Yıllar önce de okumuştum. Bakıyorum, pek çok yerini unutmuşum.
Bu kitap beni pek eğlendiriyor. Daha doğrusu Candide’in -bu akıl almaz iyimserin- “mümkün dünyaların en iyisi”ne güvenle ve yılmadan sürdürdüğü yolculuk, acı yenilgilerin ardından hemen hiçbir şey olmamışçasına sıfırdan başlamayı göze alması, büyük bir hayranlık uyandırdı bende.